T.S. Eliot bir keresinde, Donne ve Elizabeth çağının diğer metafizik şairleriyle birlikte, Batı aklı içinde ilk kez, akıl ve diğer insani duyarlılıklarımız arasında bir bölünmenin ortaya çıktığını yazmıştı. Donne'un "Kutsal Sonnet XIV'ünde inanç ve akıl arasındaki ıstırap, ortaya çıkan bu bölünmelerden sadece biridir. Bilimin büyümesi ve Aydınlanmayla, Batılı akıl mantığa olan inancını yerleştirmiş ve insanlığımızın geri kalanını, Eliot'un "diğer duyarlılıklarına", insan yaşamının doluluğuna tabi kılmıştı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir deliye ait düşüncelerim ve sözlerim;
Amaçsız, rastgele, doğrudan çok uzak…
Sone 115
“Those lines that I before have writ do lie,
Ev'n those that said I could not love you dearer.
Yet then my judgment knew no reason why
My most full flame should afterwards burn clearer.
But reck'ning time, whose millioned accidents
Creep in ’twixt vows, and change decrees of kings,
Tan sacred beauty, blunt the sharp’st intents,
Divert strong minds to the course of alt'ring things.
Alas, why, fearing of time’s tyranny,
Might I not then say, “Now I love you best,”
When I was certain o'er incertainty,
Crowning the present, doubting of the rest?
Love is a babe; then might I not say so,
To give full growth to that which still doth grow?”
.
.
Sana önceden yazdığım dizeler yalan söylüyordu;
Seni bundan daha çok sevemem diyenler hani;
Ama o zamanlar aklım bir türlü almıyordu,
İçimdeki alevin daha da parlak yanabileceğini.
Oysa zaman, kralların fermanını bile değiştirir,
Yeminler arasına girer, milyonlarca oyunuyla,
Kutsal güzelliği karartır, sivri niyetleri köreltir;
Nice dik başları değişimin çarkına uydurur sonunda;
Heyhat! Ben de zaman denen zorbanın korkusuyla,
'En çok şimdi seviyorum seni,' diyemez miyim;
Aşkımdan kuşku duymadığım, en emin olduğumda,
Geleceği unutup, o güne taç giydiremez miyim.
Güzelliğe bakın
Bir sonenin güzel oluşu on dört mısradan oluştuğu için değildir, fakat on dört mısradan meydana geldiği için ona sone denir.
Kleber Headens
Sayfa 199
