Nefsi merak ediyorsun, nefsinden sual ediyorsun. Lakin neden bana soruyorsun? O her daim seninle, kendine sor ki kimdir o!
"Cahillik sarmış yöremi. Uçar kuş olsan kurtulamazsın, bir kaşık suda boğarlar adamı.
Burada tatlı sözle, akıl ve mantık yoluyla tartışma yapıp hak kazanmak, deveye hendek atlatmaktan zordur. Ya bu deveyi güdeceksin ya bu diyardan gideceksin. Hoş, nasıl gidersin? Ayağın bağlı...
En iyisi boyun eğmek, ama o da kolay mı? Gel bana sor. Gücüne gidiyor kişinin, betine gidiyor. Yerin dibine giriyor insan..."
Sayfa 121 - Hafız | İnanışlar | Derinlik Yayınları
Hiç
Garip bir davaydı, özetle, tuhaf bir işti.
Geç vakit, Bölge Kadısı Nasreddin'e,
Davacı, davalıyı sürükleyip getirmişti.
- İşsiz, iş diye bakınıyordum yine,
Çarşıda, köşe başında tam.
Baktım, yerden kaldırmak için uğraşıyor,
Düşürdüğü çuvalı bu adam.
Yaklaştım ve: - Ne verirsin yüklersem çuvalı sırtına dedim.
Bu adam da (hiç) dedi.
Kabul ederek çuvalı sırtına yükledim.
Sonra, borcunu istedim, vermedi.
Yanlışım varsa, kendisine sor!
Düşündü Nasreddin bir zaman, ölçtü, biçti:
Pazarlık ve dava konusu (hiç)ti.
Sonra davacıya: - Doğru haklısın,
Ve de alacaklısın!
Tartışmayı, uzun sözü bırakalım.
Zaten geç oldu vakit!
Sen hele kaldır şu kilimi bakalım.
Ha şöyle! Ne var altında?
- Hiç!
- Tamam işte! (Toz toprak hariç),
Al o (hiç)'i oradan da yıkıl git!
