Canım arkadaşım Erol: O küçük bedeninle babanın acısını iliklerine kadar hissetmişsin. Seninle Adıyaman’da evimin hemen altındaki kafede tanışmıştık. O kadar emek vermiştin ki bu noktaya gelebilmek için,anlattığın her anıyı merakla dinlemiştin. Sonra imzalı kitabını hediye etmiştin. Çok mutlu olmuştum. Eve gider gitmez bir solukta bitirmiştim.O gece uyumamıştım. Ne büyük acı ne çekmişsin be Erol halbuki hiç de öyle görünmüyordun. Aksine çok neşeli,şen,şakraktın. Emeğine sağlık can. Kitabın hep kitaplarımın arasında olacak.Tekrar tekrar okuyacağım.