Aşırı yalnızlık stresi ortadan kaldırmaz, tersine kendisi stres kaynağıdır. Yalnızlık hastalıkları besler.
"Bir aslan tarafından kovalanan bir zebra, muazzam bir fiziksel stres yaşar ama bu durum genellikle birkaç dakika içinde ya ölümle ya da kurtuluşla sonuçlanır. Yani sistem normale döner. Oysa insan yapımı hiyerarşilerin en altındakiler, her sabah uyanıp hiçbir zaman bitmeyecek, bir aslan tarafından kovalanıyormuşçasına kronikleşmiş bir ekonomik ve sosyal tehditle yaşarlar. İnsan sistemleri, doğanın akut (anlık) savunma mekanizmalarını alıp, onları kalıcı birer psikolojik işkence protokolüne dönüştürmüştür."
Yalnız melun nefsimizi düşünerek, yalnız şahsi güvenliğimizi göz önünde tutarak etrafımızda yapılan kötülükleri ve rezaletleri kabul eder ve "Aman bize bir şey olmasın!" deriz.
maskulen toplumların hepsinin bilinçdışında doyurulamayan, kontrol edilemeyen vamp kadınların yattığını ortaya koymaktadır. Erkek güçlü olmak zorundadır; kadın ise bu stresten oldukça uzaktır. Erkekteki bu stres kadın cinselliğini kontrol etmeyi gerektirir kontrol edilemeyen kadın ise aforoz edilir.
Sinirbilim (neuroscience) alanında yapılan çalışmalar gösteriyor ki, yalnız insanlarda değil, hemen hemen tüm memelilerde sistem şöyle çalışıyor: Kendisinden güçlü, çekindiği biriyle etkileşim içinde olan ve sevilmediğini hisseden çocuğun hipotalamusu alarm durumuna geçip tehlike işaretleri veriyor. Bu durum, kortizol hormonu salgılanmasına yol açıyor. Kortizol hormonu tüm sistemi savunma hâline sokuyor. Savunma hâline geçen organizmada stres oluşuyor ve kaçmaya ya da saldırma hazırlığına giriyor. Bu hâl uzun sürerse kişinin bağışıklık sistemi çöküyor ve her türlü hastalığa açık hâle geliyor. Kendisini tehlikeli bir ortamda savunmasız hisseden çocukta, bu süreç daha abartılmış olarak ortaya çıkar.
