“kamelya, birden alevleniyormuş gibi ışık saçan, birden hevesi kaçmış gibi solan, sonrasında da bir şekilde harika olmayı başaran bir çiçekti. onun kadar insanı taklit eden başka bir çiçek yoktu. ne zaman dağ girintilerindeki kamelya çiçeklerini görsem büyücü kadın aklıma geliyordu. siyah gözleriyle insanları oltaya getiriyor, onlar fark edemeden tatlı kokan zehrini damarlarına doğru üflüyordu. fark ettiklerinde artık çok geç oluyordu.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“ruhum bir denizanası gibi suyun içinde süzülüyordu. böyle hissettiğimde dünya yaşamak için kolay bir yer hâline geliyordu. sezgilerini kapattığın odanın kilidini açıyor, kalbinin bariyerlerini kaldırıyordun. öyle ya da böyle suyun içinde suyla bütünleşiyordun. onunla süzülüp giderken varoluş acısı çekmiyordun. (...) böyle düşününce, boğularak ölen insanların bile vücutlarındaki zarafeti görüyordum.”
“Sayı sayıyorum. Hiç olmuyor. Sonu gelmiyor. Ellerimi de oynatamıyorum. Belki bir gün kalkacağım. Kucağıma alacağım babamı. Tarlalar üzerinde yürüyebileceğiz. Ve sonra kendimi onunla birlikte gömeceğim.”
“bomboş var olacağım. kendi doluluğumun boşluğunda. ve bir başıma. ve bağımsız. ovadaki yalnız ağaç gibi. yaşlı ve büyük. ve yalnız. o vadide. bir yamaçta. başıma buyrukluğuma hayranım. sayısız görüntülerden sayısız uykusuz gecelerden, sayısız güneş ışınlarından, sayısız tren, otobüs, uçak ve gemi yolculuklarından, yürüyüşlerden artakalan tek olgum.”