Yusuf Sütşurup
@sunoflove7
Umudun umutsuzluğa dönüştüğü, bir gecenin sonunda, yaktı umuttan lambasını.
Ve aydınlattı geceleri sevgi dolu bir enerji. . .
55 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Sahiden de sevginin iyileştirici bir gücü vardı. Elbette yalansız olanın, çıkarsız olanın, hakiki sevginin.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Maviye..
Maviye çalar gözlerin,
Yangın mavisine..
Rüzgarda asi..
Körsem,
Senden gayrısına yoksam,
Bozuksam..
Can benim, düş benim,
Ellere nesi?
Hadi gel..
Ay karanlık...
"Hayatın senin bahçendir.
Onunla kibarca ilgilen.
Yeni tohumlar ek ve huzurla büyümelerini seyret."
Kendine Dön
Yağmur yağıyor Ömür hanım.. Gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına.. Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?
..
Yaşama sevinci adına bir tutamağım kalmadı Ömür hanım.. Bir garip boşlukta çiviliyim günlerdir gözbebeklerimden. Sahi nedir yaşamın anlamı? Geriye dönüyorum sık sık yanıt aramak adına, yüreğimin silik izler bırakıp, ağır yükler aldığı zamanın derin denizlerine. Bakıyorum umut karamsarlığın, sevinç acının azıcık soluk almasından başka ne ki? Yaşamsa gerçekle düşün umutsuz bir savaşı, her şeyi içine alan kocaman bir yanılsama... Değil mi yoksa?
.
Öyle büyük umutlarım olmadı benim, büyük düşlerim, özlemlerim, büyük beklentilerim olmadı. Koşullarım beni oluşturdu ben acılarımı buldum. Herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. Bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; bir yemek lokantalarda; televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya, dar çevre yitiklerinde önem kazanmaya...
.
Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir "ben"e ulaştırırdı beni, kederli dalgınlığımdan her döndüğümde.. Bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay yakınlıklarına insanların. Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür hanım?
