Kitabın dil olarak akıcılığı iyidi. Rahat okunuyordu. Karakterleri çok derinlikli ve ayrıntılı işlenmişti. Başka kitapta olsa bir paragrafta anlatılacak olan olan yan karakterin yan karakteri bir bölümde anlatılmıştı. Olaydan çok durum hikayesi gibiydi. Kitapta çok fazla olay yoktu en azından kitabın arkasında değinilen olaylar pek de ileri gitmiyor. Karakterler içsel meseleleri hallediyor. Ana olay, karakterler, geçmişleri detaylıca işlenmişti.
Sen mi gerçek adını söylemek istersin Flann O’Brien, yoksa ben mi söyleyeyim Brian O’Nolan? Evet, gördüğünüz üzere yazarımız takma bir isimle “Ağaca Tüneyen Sweeney (At Swim-Two-Birds)” romanını 1939 yılında yayımlamış. O zaman da yirmi sekiz yaşında genç bir yazarmış. Joyce’un gölgesinde bir yazar olarak tanınmış yıllarca. Yazar hakkında anlatılacak çok şey var fakat kelime sınırından dolayı burada duruyorum ve meraklısına bu kitabın önsözünü özellikle öneriyorum. Şimdi gelelim bu kitabın ne anlattığına.
Bu kitapta okuru Dublin’de, amcasıyla birlikte yaşayan ve üniversite okuyan isimsiz bir öğrenci karşılıyor. Bu genç vaktinin büyük kısmını yatakta geçiriyor, arkadaşlarıyla felsefi ve edebi sohbetler ediyor. Bir yandan da romanını yazıyor. Yazdığı romandaki baş karakterin adı Trellis. Ama Trellis de boş durmuyor, o da kendi romanını yazıyor! Onun romanındaki karakterler ise Furriskey, Shanahan, Lamont ve diğerleri… Bu ismi geçen karakterlerin her biri tabiri caizse sazı ellerine alıyor ve kendi hikayelerini veya İrlanda folkloruna ait destanları, mitleri anlatmaya başlıyorlar. Bu yüzden kimin hangi hikayeyi anlattığını dikkatle takip etmek gerekiyor. Çünkü metin sürekli kendi üzerine kıvrılıyor. Yani anlatı içinde anlatı içinde anlatı oluyor.
Ben okurken inanılmaz keyif aldım. Çünkü üslup, mizah ve konuların oyunbaz şekilde ele alınma biçimi bambaşka bir yerden yazılmış. Bu bakımdan da okuduğum kitaplar arasında özgünlük açısından üst sıralara adını yazdırdı bile. Zaten yazarın ince mizah duygusuna ve sınırsız hayal gücüne hayran kalmamak elde değil.
Çok katmanlı yapısından dolayı bana postmodern anlatıların erken bir örneğini okuyormuşum hissi verdi “Ağaca Tüneyen Sweeney”. Eğer siz de çok katmanlı hikayeleri olan kitapları seviyorsanız, kesinlikle
Reklam
Ya bu kadar güzel yazıp da nasıl üstün körü bi sonla bitirebildin a benim güzel Lindacığım ya... anlatsana biraz.
Bu yazarın en büyük sorunu epilog yazamaması sanırı. Kurgu güzel, karakterler güzel, karakterler arasındaki kimya on numara beş yıldız ama yok buna rağmen güzel bi son yazamıyor.
Sen kalk neredeyse dört yüz sayfalık bir kitap yaz ama okuyucularına iki sayfalık heyecanla beklenen mutlu aile tablosunu çok gör. Peş doğrusu (-_-)
Ha zannetmeyin sonu mutlu bitmiyor. Lütfen efenim Linda Howard'dan bahsediyoruz. O safe bi yazar mutlu sonla bitirir ancak kısa bitirir işte. Bazen de iki üç cümleyle oldu bittiye getirir. Misal bu kitap.
Sonuç olarak okumaya değer mi? Elbette değer. Dediğim gibi konusu da, karakterleri de çok güzeldi. Ama işte daha uzun bi son olabilirdi. En azından Sweeney ve Richard çiftimiz onca badireler atlattıktan sonra güzel bi epilog hak ediyordu diye düşünüyorum :)
Gölgede Aşkın Ritmi: Sweeney1000Kitap
Puan vermedi
Howard, şehrin parlak yüzüyle karanlık köşeleri yan yana getirip kahramanlarının çekimlerini yavaş yavaş artırıyor; diyalogların canlılığı ve sahnelerin net akışı okurun merakını diri tutarken, arka planda ince bir tehlikeyi sürekli hissettiriyor.
En sevdiğim taraf, ilişkide güvenin adım adım kurulması; karakterlerin geçmişleriyle yüzleşirken birbirlerinin sınırlarına gösterdikleri saygıyı okur olarak fark ediyorsun. Aksiyon anları kısa ama etkili, romantik damar ise gereksiz abartıya kaçmadan derinleşiyor.
Kısacası: romantik-gerilim türünde hızlı okunan, “bir bölüm daha” dedirten bir roman; kapatınca akılda, hem çözülen gizemin tatmini hem de karakterlerin yakınlıklarının sıcaklığı kalıyor.
Neden "Pereira" ?·167 syf.·Edebiyat
9/10
Beğendi
·2024 1. kitabı
[...]
"Pereira" Portekizce'de "armut ağacı" anlamına gelir ve tüm meyve ağacı isimleri gibi bu da ibranice kökenli soyadlarından biridir, tıpkı ibraniceden gelen soyadlarının İtalya'da şehir adları olması gibi. Bu ismi seçerek Portekiz uygarlığında büyük bir iz bırakmış ve tarihin büyük adaletsizliklerine uğramış bir halka saygımı sunmak istedim. Ama beni bu ismi seçmeye iten başka bir sebep daha vardı, edebi bir sebep: Elliot'ın "What about Pereira?" (Pereira'ya ne dersiniz?) şeklindeki anlatımı.*
Elliot'ın bu eserinde iki arkadaş diyaloglarında, "Pereira" adında, hakkında hiçbir şey bilinmeyen gizemli bir Portekizli adamdan bahsediyorlar."
[...]
(*) Kitabın, İtalyanca aslının sonuna Tabucchi'nin yazdığı not içerisinden alıntılayıp çevirisini paylaştığım bu kısımda, T.S. Elliot'ın söz konusu eseri "Sweeney Agonistes" adlı dramdır. Oradaki Pereira sadece bir cümlede şu şekilde geçer:
DORIS: What about Pereira?
DUSTY: He's no gentleman, Pereira.
-_-_-_-_-
(Tabucchi'den okuduğum bu ilk kitabı, Livorno'da amaçsızca girdiğim bir kitapçıda gezinirken, orada çalışan adam önermişti bana. O şekilde öneriler itici gelir genelde ama bu defa öyle olmadı. Anadilim olmadığını da düşünürsek, beklediğimden çok daha başarılı bir öneri oldu diyebilirim. Satır aralarında ince göndermeler olan ama okuru da siyasetle boğmayan akıcı bir kitap.
Türkçesi de eminim iyi çevrilmiştir ancak kitabın adı öyle bir seçilmiş ki, o "İddia Ediyor" kısmı yani İtalyanca olarak "Sostiene Pereira" veya İngilizce olarak "Pereira Maintains" çeviriyi çok zora sokmuş. Okurken "sostenere" veya "maintain" fiillerinin farklı anlamlarını da değerlendirebilirsiniz eğer o dillerde okursanız ama Türkçe'ye sadece "iddia ediyor" gibi bir tek anlamla mı çevrilmiş yoksa çevirmen notlarıyla bir takım açıklamalar
Hizmetçi İzliyor1000Kitap
*Gizem/Gerilim
*Sırlar
*Korku
Serinin, benim açımdan en hüsran yaratan kitabı buydu. Oldukça durağan ve zorlama ters köşelerle bence fazlasıyla yorucuydu. Benim favorim her zaman ikinci kitap olarak kalacak, bu kitap beni hiçte içine çekmedi.
İkinci kitapta yaşanan olayların üzerinden on iki yıl geçmiş, Enzo ve Millie evlenmiş, iki küçük çocukları olmuştu (bu en çok şaşırdığım şeydi). Millie'nin yeni taşındıkları muhitteki tuhaf komşularıyla başı dertteydi zira yan komşuları doğrudan kocasıyla flört ediyordu, Enzo ona bir şey olmadığını söylese de Millie'nin hisleri onu karmaşık bir sona itiyordu. Yaşanan gizemli olaylar ve Millie'nin rastladığı ceset ailesini tehlikeye itecekti. Millie'nin ailesini kurtarması gerekiyordu, peki ama nasıl?
Şaşırdığım yerler oldu, ancak böyle iki yüzlü sayfalara gelene kadar imanım gevredi. Çok yavaş ilerledi. En azından kitabı can alıcı yapan kısım gelene kadar Millie'nin sıradan gündelik detaylarında boğuldum. Bir sürü detay vardı fakat çoğu doğru düzgün bağlanmadı bile, hiç böyle bir şey beklemiyordum.
Enzo'yu sevmediğimi daha önceki incelemelerde de söylemiştim, hislerim değişmedi hâlâ sevmiyorum djjdjf Ben rahat, gamsız erkek sevmiyorum Enzo tam olarak bunların karşılığı gibiydi. Rahatlığı beni boğdu boğdu duvara çarptı jdjf. Ulan gavat karının yanında o komşu yollusunun sana elleşmesine niye izin veriyorsun? Delirdim yeminle. Millie sanki o eski gücünü, zekasını kaybetmiş gibiydi. Nerede zehir gibi zekasıyla benim Millie Collaway'im? Kadınların zekası evlendikten sonra yarı yarıya iniyor derlerdi inanmazdım, Enzo'yla paylaşa paylaşa kızın eski halinden eser kalmamıştı jfjfjfj
En düşük puanım bu kitaba olacak kesinlikle. Kitabın içinde de belirtildiği gibi serilerde üçüncü kitap çokta güzel olmuyormuş. AY AZ DAHA UNUTUYORDUM
Reklam
Reklam