Hüseyin Bozkurt
@synbozkurt
Şu anda okuduğu kitaplar
Disosiyatif Kişilik Bozukluğu, bireyin kendi kimliğinin dışında başka kişi ya da kişilerin de var olmasıyla karakterize edilen bir ruhsal bozuk olarak karşımıza çıkar. Başka bir deyişle kişinin içinde bir bireyin daha (bu birey bazen birden fazla da olabilir) var olduğunu hissetmesidir. Kişinin gerçekte kendisine ait olan duygu, düşünce ve algıları sanki içinde yer alan başka bir kişiye aitmiş gibi hissetmesi durumu olarak da ifade edilebilir. Patolojik bir durumdur.
Disosiyatif Bozukluk(Çoklu Kişilik Bozukluğu) kitabın yazılmış olduğu 1886 yılında henüz literatürde yokken yazarın bu bozukluğu derinlemesine anlayıp ortaya koyması Freud’un kuramlarını haberleyen gelişmelerle kan bağı oluşturmuştur.
Eser bu açıdan Dostoyevski’nin Öteki adlı eserinde henüz literatürde yokken Paranoid Şizofreni’nin özelliklerini ortaya koyması durumuna benziyor.
Keyifli okumalar.
Dr. Jekyll ile Bay HydeRobert Louis Stevenson · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202427,1bin okunma
Reklam
Puan vermedi·240 syf.··
Beğendi
·2023 19. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 14 Haziran 2023 16:51
Psikanaliz ortaya koyulduğu günden itibaren kimler psikanalizin üstüne koyarak,eleştirerek,ekleyerek nasıl bir duruma getirdi. Ya da psikanalizin bir yere gitmeye ihtiyacı var mı? Psikanalizle ilgili neler ortaya kondu hepsini bütünsel olarak bu kitapta bulabilirsiniz.
Ne olursa olsun Freud dünya tarihine bir devrim getirmiştir. İnsanoğlunun kendine yönelik yüceltme ve fantezi mekanizmalarını kökünden söküp atmıştır. Bu kadar yıldır hala tartışılıyor olması kuramının belki gerçek olmasa da gerçeğe en yakın yerde,gerçeğe değebilen yerde olduğu kesin. Hadi inatlaşmayın kabul edin.
‘İçinizde bulunan her kötülük her onu fark fark ettiğiniz anda temizlenir.’ diyor Dostoyevski. Bir şeylerden,prangalardan kurulmanın yolu kabul etmekten geçiyor çoğu zaman. Bence Freud da insanoğlunu epey bir “şey”den kurtardı. Freud anısına dilim döndüğünce…
Puan vermedi·381 syf.··
Beğendi
·2021 20. kitabı
·37 günde okudu
·Okunma: 03 Kasım 2021 17:24
Bu nadide eseri kendi cümlelerimle naçizane değerlendirme cüretinde bulunacağım.
"Ölüler Evi" kulağa ürkütücü gelen bir o kadar şık bir metafor. Hapishane içinde hapsolmuş hayatlar,yitip giden hayaller,düşünceler...
Belki de bizim için çok değerli olmayan özgürlük kavramının yıllarca ayaklarında prangayla yaşayan sürekli aynı odada aynı insanlarla aynı havayı teneffüs eden insanların gözünden kıymetinin tarif edilemez portresi.
Dostoyevski inanılmaz analiz gücüyle ortamı karakterleri, karakterlerin bakış açılarını,isteklerini,caniliklerini akıl almaz ahlaksızlıklarını,hayal edemeyeceğimiz ahlaki düzeylerini en çıplak haliyle psikolojik açıdan mükemmel şekilde ortaya koymuş.
Aslında bu eser Freudyen bakış açısıyla id-ego-süperego açısından yorumlamaya çalışırsak Dostoyevski'nin egosunu temsil ediyor. Bundan önceki eserlerinde baskın olarak tutkuyu görürüz.(İd)
Bundan sonrakilerde ahlaki yön( Süperego) ağır basar.Bu eserden sonra ahlaka yönelme öğüt verme yani süper ego dozunu artırarak Karamazov Kardeşler'de ayyuka çıkar,zirveyi görür.
Ego açısından bakarsak Dostoyevski'nin mantıkî yönü bütün eserlerinde hissedilir ama sanki bu eserde açık bir şekilde hissedilir düzeyde. Eser de zaten konum olarak id-ego-süperego kuramındaki ego gibi merkezde duruyor.
Karakterlerden bazıları aslında insanın asla değişmeyeceğini ortaya koyuyor İşlediği suçları zevkle anlatan bunu anlatmada hiçbir beis duymayan karakterler var eserde.
İnanılmaz gerçekçi dişlerimi sıktığım bölümler vardı. Sürgünün ,cezaevinin,mahkumların cezalandırılışını ,inlemelerini sırtına vurulan sopalardan sonra neşter atılmak suretiyle yaralarındaki kıymıklar temizlenirken duyduğu acıyı iliklerime kadar hissettim.
Okuyun...
8/10
Beğendi
Kısa ve vermek istediğini net ve özlü bir şekilde veren bir kitap.
Çok mutsuz olmak çok kolay,çok mutlu olmak ise imkansız.
İnsan çağlar boyunca hep aynı kaldı sadece kendini tatmin etme yöntemleri değişti. Temel güdüler dışında.
Mutluluğu aramak aslında mutlu olmanın önündeki en büyük engel.Sürekli bir arayış içinde olmak kadar zihni yoran ve tüketen bir şey olduğunu sanmıyorum. Mutluluğu tüketen şeylerin en başında onu çok düşünmek geliyor.
İnsanı en çok yanlışa sürükleyen şu basit yöntem :
-Bir şeyi düşünmeden yapmak ya da hiçbir şey yapmadan sadece düşünmek.
Mutlu olmayı ne kadar isterseniz o kadar mutluluktan uzaklaşacaksınız.
Bir şeyi çok istemek çok sevmek istediğiniz o şeyi zehirler. Denge çok önemli bir anahtar. Şu sıralar kendi kendime düşünürken hep aynı yola çıkıyorum "denge".
Naçizane analizimdi.
Karamsar bir filozoftan zihnimizin en ücra köşelerini temizleyecek üstüne çok düşünülmesi gereken anekdotlar..
Neyse keyifli okumalar.
Evlilik insan için çok boyutlu kesinlikle içgüdüsel olarak kurulacak bir bağ değil. Bu kitap bana evlilikle ilgili aslında çok şey bilmediğimi gösterdi. Evlilik ne,evlenmeden önce ne olur sonra ne yapılır. Evlilikten beklentimiz,evlilikle ilgili kaygılarımız vs.Kitap bu ve bunun gibi birçok konuya toplumumuzdan çok çarpıcı örnekler vererek toplumun realitesini tüm çıplaklığı ile ortaya koyarak işlemiş. Mesleki olarak birçok vaka ile tanışmama insan olarak ise birçok olayı derin bir şekilde anlamama insan tanımama vesile oldu. Çıkan sonuç ise toplum olarak evlilik konusundan neredeyse hiçbir şey bilmediğimiz. Evlilik yapılması zorunlu bir şey mi yoksa ruhumuzu,bedenimizi tüm hayatımızı birleştireceğimiz hayatımızın en yakın tanığı olacak insanla bir ömür mü inşaa etmek? Onunla yaşamak mı yoksa onu ve kendimizi yaşamak mı? Bence her zaman incelenebilecek hatta hayatımızın içine dahil olmuş,olan,olabilecek birçok şeyi barındıran çok sade okuması keyif veren toplumuzun derin ama çok anlaşılabilir bir analizi. Keyifli okumalar.
Reklam