Zeynep'in odasına çıktım İçeri girince bana baktı. Gözlerimin içine içine baktı. Gülümsedi. Kim olduğumu anlamaya çalıştı. Dönüp Leyla'ya baktı. Tekrar bana baktı ve "Hoşgeldin Mecnun," dedi kendinden emin bir sesle.
"Yuh nasıl tanıdın hemen?"
"Kokundan."
"O kadar mı kötü kokuyorum ya?"
"Yok be şaka yapıyorum. Leyla'nın gözlerinden tanıdım seni."
"Leyla'nın gözlerinden mi?"
"Onun gözlerinin içinde sen varsın. Senin gözlerinin içinde de Leyla var. O yüzden seni tanımak hiç de zor olmadı Mecnun."
Küstürmeyin insanları hayata...
Sonra her şeyden vazgeçiyorlar.
Yaşamaktan güzel olan her şeyden
Bir odada yalnızlığı
Bir dağ başında kalmayı,
Bir adada mahsur kalmayı...
Nerede bir yalnızlık varsa onu istiyorlar...
Küstürmeyin işte bazı insanları...
Nazım Hikmet