Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına
Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak
Unutulacak diyorum, iyice unutulsun
Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı
Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak
Dağınıklığımız Ahmet Hamdi Tanpınar‘a benziyor, hep bir yıkımın kıyısında dolaşıp duruyoruz. Ama ansızın bir İsmet Özel şiiri gibi patlayıp, bütün uzuvlarımızla dünyaya meydan okuyan da biziz. Halkımız da öğrenci evlerindeki çocuklar gibi pek tekin değil!..