Bir kimliğim yok; yalnızca bir ruhum olduğunu hissediyorum, hem de bütün şiddetiyle. Şiddetinin nedeni canlılığı değil, tam tersine varla yok arasında olması. Hiçbir yere ait değil, bana bile!
Bana öyle geliyor ki, tek bir aşk ve tek bir ayrılık var ve bütün kuşaklar kendilerinin sanarak girdikleri bu geçici evin her iki kapısından da hep alacaklı olarak uğurlanıyor. Bu ev, kaderdir…