Sonsuz mutluluklarRoman
8/10
ONCELIKLE SUAN MUTLULUKTAN VE SOKTAN AGLIYORUM O KADAR GUZEL BITTI KI. Bir yandan sonu bana en sevdigim film I Originsden bi seyler hissettirdi..
Birdie'nin buyumesi beni o kadar duygulandirdi ki onun kucuk halini ve Sadie'ye yazdigi seyler asiri tatli seylerdi. Kitaplarda karakterlerin kucuk ve buyuk hallerini okumak en sevdigim olaylardan biri.
Sadie ve Sebastian'in iliskileri de heyecanliydi
Tesaduf olmasi biraz sacma olabilirdi bu yuzden yazarin bagladigi seyler benim bayagi hosuma gitti. Belki de Amanda olecegini hissederek birakmak istedi. Sadie cok olgun bir kadin ve bazi yaptigi hareketlerde tam olarak gercekten bir karakter icindeymisim gibi hissetirdi. Sebastian'in saygi duymasi da guzel bir hareketti. Neyse kitabin sonu cok cok cok guzeldi 🩵 
Sonsuz Mutluluklar
Sonsuz Mutluluklar
Puan vermedi
“
Bir isim, hayatın akışını değiştirebilirmi ?”
değiştirir…. Annem her çocuk kendi isminin ağırlığını taşır der, bazı isimler ağır olur çocuğa verilmemesi gerekir diye de ekler. Bizim ailede isimler konusunda bazı hikayeler vardır. Mesela Abim yedi yaşında okula başlayacağı yıl babam mahkeme kararı ile kimlikteki adını değiştirmiş. Bu nedenle kitapla ilk karşılaştığımda oldukça heyecanlandım. Çünkü hem konusu hemde fikir iyiydi.
Cora ingiltere de ailesinden uzakta okuyan başarılı bir bale öğrencisidir. Kocası Gordon ile bir tesadüf sonucu tanışırlar. Gordon; ismi gibi aşılması zor biri olduğunu başlarda göstermez. Oldukça nazik ve kibar davranarak Cora’nın hayatına yerleşir. Evlendikten sonra hayatları bir anda değişir. Dışardan bakıldığında sevecen, kibar, iyilik timsali, saygın doktor aslında kapalı kapıların ardında tam bir zorbadır.
Ekim 1987. Cora o gün içinde binbir huzursuzlukla yanına dokuz yaşındaki kızı Maia ‘yı da alarak yeni doğan oğlunun kaydını yaptırmak için nüfus müdürlüğünün yolunu tutar. İsim konusunda söz hakkı yoktur. Tabiki kocası kararını vermiş nesiller boyu babadan oğula aktarılan kendi adını vereceklerdir. Ama ya Cora oğluna başka bir isim yazdırsa o zaman neler olur?
Mesela kızının önerdiği Bear; tatlı, yumuşak, güçlü. Yada kendi adı gibi ona da baba anlamına gelen Julian deseler.
İşte bu soruların cevabı kitap da. Üç farklı isim, bir hayat ve tek bir anda verilen kararla değişen hayatlar. Olasılıklar. İhtimaller ve umut ipliğine bağlı olan bir saniyede bir insanın hayatı nasıl değişebilir ki demeyin hikaye baştan yazılabilir de.
Reklam
Şermin Yaşar kalemiyle tanışmamı sağlayan "Altı harfli bir tatlı" kitabın yorumuyla geldim.Kitap az çok yorumlardan klasik yaşanmışlıkların üzerine yazıldığını bilmeme rağmen bana birşeyleri katacağını düşündüğüm için aldım ve okudum.Hiç önyargıyla yanaşmadığım bir kitaptı.Okurken ismiyle bağ kuramadım neden bu isim tercih edilmiş olabilirdiye düşünmekten kendinizi alamıcaksınız ?Sonda cevabını bulabileceğiniz bir soru.İçeriğe gelecek olursak Selime Teyze hayal kırıklığına uğramış, evlatlarında umduğunu bulamamış ve izini kaybettirip bir dağ köyüne yerleşmiştir.Meltem ise çocukken annesi ve babası tarafından terk edilmiş babaannesi ve dedesi tarafından yetiştirilip büyütülmüş, onları kaybettikten sonrada kimsesiz kalmış bir kadın.Bu iki karakterin yolları Selime Teyzenin saklandığı köyde kesişir. Bu karşılaşma tesadüf müdür?Selime Teyze hayatını anlatırken Meltem yaşadıklarını hisseder ve ikilinin ağızlarından hayatlari sırayla anlatıldığı bir kitap.İki hayat,iki kayboluş ve iki yara... Okurken bir kez daha herkesin kendi yaşadıklarina kendini kaptırıp etrafındakileri yok saydığını,sadece kendimize yetebilmeyi alışkanlık haline getirdiğimiz,kimseye dermen olmadığımız (hatta ailemize bile )bir çağ. :(((
10/10
2026 41. kitabı
Her şeyin birbirine benzediği, herkesin birilerinin kopyası olduğu bir dünyada, 'orijinal' kalmak mümkün müdür? Yoksa hepimiz birer taklitten mi ibaretiz?
Gelin, önce yazarımızdan bahsedelim. Sahi, Selim Nüzhet Gerçek’i tanıyan var mı? Genellikle basın tarihi, tiyatro ve karagöz üzerine yaptığı kıymetli araştırmaların gölgesinde kalmış bir isim o.
Fakat bu kurmaca eseriyle, Türk edebiyatında mizah ile insan psikolojisini jilet gibi keskin, bir o kadar da zarif bir çizgide bir araya getiriyor.
Kitap, ilk bakışta bir "ikiz" veya "olağanüstü benzerlik" temalı alelade bir durum komedisi gibi görünse de, perdenin arkasında tehlikeli bir soru gizli: Bireyin toplum içindeki varoluşu ve o tekinsiz kimlik karmaşası.
Biraz da kitabın bizi içine çektiği o tekinsiz atmosferden bahsedelim. Birbirine tıpatıp benzeyen iki insanın yollarının kesişmesi, basit bir absürt tesadüf değildir. Selim Nüzhet bize edebi bir oyun oynuyor ve o yumuşak dilinin altından sert sorular fısıldıyor: "Asıl olan kim?", Bizi biz yapan rütbelerimiz mi, yoksa karakterimiz mi?
Kitabın kapağındaki o heybetli, nişanlarla dolu üniformalar ve birbirinin kopyası olan sert bakışlar, aslında toplumsal bir illüzyonun maskesi. Dünya, unvanlara tapınacak kadar kördür; dış görünüşün arkasındaki devasa boşluğu asla fark edemez.
Yazar, bu acımasız gerçeği yüzümüze vururken ağdalı, iddialı ve okuru yoran bir dil kullanmıyor. Aksine; eski İstanbul’un o tatlı, nüktedan ve hafif sisli atmosferini ruhumuza üflüyor.
Cümleler aceleci değil; karakterlerin şaşkınlıklarını, o belirsiz ve muğlak hallerini sindire sindire aktarıyor. Ama o sakinliğin arkasında hep bir tetikte olma hissi var.
Kimin gerçek, kimin gölge olduğu belirsizleşip karakterler o puslu atmosferde birbirine karıştığında, yazar son
Gazanfer Paşa'nın Bir İkincisiSelim Nüzhet Gerçek · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2026101 okunma
Bazı kitaplar vardır; okumazsın da sanki eski bir dosta uğramış gibi hissedersin.
Altı Harfli Tatlı da tam böyle bir kitap.
Kaderi, nasibi ve insanın içindeki eksik yanları sade ama derin bir dille anlatıyor.
Kitap bitse de cümleleri insanın içinde kalıyor.
“Bazı insanlar hayatımıza tesadüf gibi girer ama aslında nasibimizin en sessiz cümlesidir.”
Yine hiçbir beklentim olmadan okuduğum ve okurken yüreğimin teline dokunan bir kitap oldu Kaç ya da Kal(Orijinal ismi Ruth& Pen)
Aynı şey Maggie O'Farrell'da da olmuştu. Kütüphanede gezinirken kişisel bir anlatısı olan "Ben Ben" kitabını görmüş ve hadi buna da bir şans vereyim deyip okuduğum ve çok sevdiğim, ardından tüm kitaplarını okuduğum bir yazar olmuştu.
Tesadüf ki iki yazar da İrlandalı. Dedeleri James Joyce:))
Roman tek bir günde geçiyor.İki kadın karakter var. Biri kırklı yaşlarında bir psikoterapist olan Ruth,diğeri 17 yaşında lise öğrencisi Pen. İki karakterin hikayeleri ayrı kanallardan ilerliyor. Gün içinde tesadüfen sadece iki kere denk geliyorlar.
Ruth,başarılı bir psikoterapist olmasına rağmen kendi hayatındaki düğümleri çözemeyen bir kadın. Defalarca denedikleri başarısız tüp bebek süreçlerinin ardından, eşi Aidan ile evlilikleri ciddi bir kopuş noktasına gelmiştir. Ruth, acısıyla baş başa kalıp "kaçmak" ile evliliği için mücadele edip "kalmak" arasında sıkışmıştır.
Pen ise otizm spektrumunda yer alan, tek arzusu akranları gibi "normal" görünmek ve kabul edilmek olan bir lise öğrencisi. Şehirde düzenlenen küresel iklim protestolarının yaşandığı o gün, en yakın arkadaşı Alice’e karşı hissettiği romantik duyguları ve cinsel kimliğini açıklama cesaretini toplamaya çalışmaktadır.
Karakterlerin duyguları bana geçti. Özellikle psikoterapist olan Ruth'un yeni bebeği olan bir arkadaşı ile buluştuğunda yaşadıkları "Terzi kendi söküğünü dikemez"i hatırlattı. Çok insani buldum bunu.
Yine Otizmli Pen'in kalabalık içinde hissettikleri okulumdaki bazı öğrencilerimi hatırlattı. Bu duygular çok gerçekti.
Hikayede sadece Ruth ve Pen’in değil, zaman zaman eş Aidan ve arkadaş Alice'in bakış açılarına da yer verilmesi, olayları tek taraflı anlatımdan çıkarıp daha
Reklam
Reklam