Ekrandan okuduğum ilk kitap oldu. Sayfalara dokunmadan, ayraç kullanmadan kitap okumayı da tecrübe etmiş oldum
Pek sevdiğimi söyleyemeyeceğim ama şimdilik keskin bir fikir belirtmek istemiyorum.
Her ne kadar kitabın yetişkinler için de olduğu dillendirilse de ben çocuklar için daha uygun olduğunu düşünüyorum. Verdiği mesaj hepimizi, daha çok biz yetişkinleri ilgilendiriyor orası doğru. Bir telaşe içinde oradan oraya koşturarak tükettiğimiz zamanın, daha dolu dolu daha sevecen yaşanabileceğine dikkat çeken bir kitap. 90'larda çocuk olup sokaklarda doyasıya oynama şansına sahip olmuş bir birey olarak çocukların sokaklardan uzaklaştırılıp "çocuk toplama depolarına" götürülmesi eleştirisini manidar buldum.
Bu kitabı okumak, bir aynaya bakmak gibiydi. Dr. Mecdi el-Hilali, insanın kendi iç dünyasındaki eksikleri o kadar nazikçe yüzüne vuruyor ki, kırılmıyorsunuz; aksine onarılmak istiyorsunuz. Kitabı bitirdiğimde anladım ki; dünyadaki tüm o bitmek bilmeyen telâşe, kalpteki Allah sevgisinin boşluğunu doldurma çabasından ibaretmiş. O boşluk dolunca, dünya sadece bir hizmet mekanına dönüşüyor.
Kalbinde bir diriliş, secdesinde bir lezzet arayan her okurun bu "muhabbet pınarından" içmesi gerek.
"Allah’ı seven, O’nun katında olanı da sever; O’nun takdir ettiğine de razı olur."
Reklam
Kontesin Tabancası1000Kitap
Sizlerle Türklerin Sherlock Holmes'u olarak anılan #amanvermezavni serisinin yedinci kitabı Sessiz Tabanca eserini paylaşacağım. Evvela biraz yazarından bahsedeyim. 1868 yılında Ebu's Süreyya Sami Osmanlı döneminde savcı ve gazeteci olarak çalışmış nadide yazarlardan birisi. Zaten mesleğinden mütevellit polisiye hikâyeler kaleme almış. Bu seri II. Meşrutiyet'in ardından 1913 yılında başlayıp 1914 yılında bitiyor. Kahraman figürü dedektif Avni milliyetçilik anlayışına uygun bir profilde yazılmış. Fransızca ve Rumca bilen Amanvermez yardımcısı Arif ile birlikte Beyoğlu'nda oturmaktadır. Kılık değiştirmede usta olduğu için her polisiye vakayı kolaylıkla çözer. Serinin her hikâyesi de sade ve akıcı bir dille yazıldığı için keyifle okunuyor. Ayrıca bir diğer özelliği kitapların içerisinde hem Osmanlıca'sı hem de günümüz Türkçesinin yer alması. Dileyenler Osmanlıcasını da okuyabilir.
Gelelim Sessiz Tabanca hikâyesine; Yıldız Sarayı'nda bir telaşe vardır. Çünkü Kontes Anna Uçendorf adında bir asilsazede kadının sessiz bir tabancayla İstanbul'a padişaha bir suikast düzenleyeceği haberi alınmıştır. Akıllarına hemen hafiyelikteki maharetiyle ün salmış Amanvermez gelince saraya çağrılır. Şimdiye kadar direkt saraydan bir görev almadığı için şaşıran Avni saraya gelip detayları öğrenir. Görevi kabul ettikten sonra ise önce kontesin kaldığı öğrenir ardından yeteneklerini konuşturur. Bu sefer yardımcı Arif'in ve çözdüğü Mavi Göz vakasında takıma katılan Anderya'nın haricinde Karolin denen bir yardımcısı daha vardır. Her biri bir kolda kontesin etrafını sararlar. Ama her zaman ki gibi iş içinde iş olduğu için olay karmaşık bir hale gelir. Kontesin gözü sakındığı bu ses çıkarmadan atış yapan tabanca ise hikâyenin başkahramanına dönüşür. Yoksa Amanvermez Avni yaş tahtaya mı basmıştır?
Hadi birlikte yalnız kalalım.Çocuk Kitapları
Selaaaam
Bir yetişkin, bir çocuk kitabından ne alabilirse onu aldım ve geldim
"Ayı Yalnız Kalmak İstiyor"
Çocuklar için olduğu kadar, duygu durumumu düşünürsek benim de söylemek istediğim ama dile getirediklerimi avaz avaz bağıran bir kitap bu. Bu yaşta çocuk kitapları okumak gerçekten iyi geliyor.
Kahramanımız ayı harika müzik yapıyor. Etrafında onu dinleyen orman dostlarının beklentisi müziğin bitmemesi ama o yoruldu ve yalnız kalmak istiyor. Ancak karşı tarafın bunu anlamaya niyeti yok Sonunda ayı kendisini de korkutan bir ses çıkarıyor ve herkesi kızdırıyor.
Ayı acaba bize sınırlarını çizerek, sorumlulukları ihmal etmeden kendine zaman ayır mı demek istiyor?
Ayı o gür sesi çıkardıktan sonra etrafındaki kalabalık hızla uzaklaşıyor ve yalnız, sessiz kalıyor.
Peki bu sessizlik içerisinde bir de senin gibi düşünen, sana birşeyler verebilecek, anlayan ve yalnızlığını paylaşabileceğin birisi olsa..?
Bazen kabuğumuza çekilip, sessizliğin tadını çıkarmak isteriz. Kendimizi dinlemek, gerçekten ne hissediyoruz sorgulamak o kadar önemli ki. Telaşe içerisinde yaptığımız çoğu şeyi istediğimizi sanıyoruz ama ihtiyacımız belki de bu değil Belki de sadece mecburiyeti yerine getiriyoruz.
Bence tam zamanı kitabı elimize alalım ve "Hadi birlikte yalnız kalalım."
Her yaş için resimlemeleri ve içeriği ile harika bir deneyim. Hep Çocuk Kitap'tan bu yüzden vazgeçemiyorum🩷
Arkadaşlar Alacüvek e uğrayacağız ama köpek karı yağıyor adımlarınızı sıklaştırın.:) İlk kez okuduğum yazarlarda hep olduğu üzere, dedim bu dil beni nereye götürecek. Sonra bahsedilenlerden ötürü bırakmayı düşündüm içinde okumak istemediğim kelime olunca orayı sık sık sansürledim. Dıt dıt dedim :)) Bir aile ki olaysız bir saniyeleri yok, aldılar beni sürüklediler. Adeta büyülendim. Elimden bıraktığım anlarda aklım onlardaydı, acaba şimdi ne yapacaklar diye düşündüm durdum.
Bir aile dedim ama şuraya çentik atıp azıcık anlatmam gerekirse Baba Huvat, anne Atiye ve tam 5 tane çocuk Nuğber, Halit, Selim, Dirmit ve Mahmut. Önce köy yaşamına daha sonrada şehir yaşamına odaklanacağımız aile bize rengarenk, kâh eğlenceli, kâh dramatik bir şölen sunacak. Köyden kente göç ederlerken gelenekler görenekler inançlar da göç edecek, telâşe memuru, çocukları için sürekli endişeli, hurafelerle yoğrulmuş, azrailden sürekli ölümünü ertelemesini rica eden anne, otoriter olmaya çalışan baba ve hepsi ayrı bir model çocuklarla kitabın nasıl bittiğini anlamayacaksınız. Bireyin yalnızlaşması üzerken, hayata tutunma çabalarını çok sevdim, bitmesini istemedim. Otobiyografik izler taşıyan bu roman 40 yaşında ve bir çok dile çevrilmiş ayrıca tiyatroya da uyarlanmış. Büyülü gerçekçilik akımının müdavimlerine tavsiyedir.
Sanırım hayatımın en zor yorumunu yapacağım bugün. Çünkü inanın bu kitap için çok bekledik. Bir gün @payelll_ ile mesajlaşırken bir kurgusundan bahsetti ve bana bir kaç kelimenin kürtçe karşılığını sordu. Tabi bende ki yetmeyince öğrencilerime sordum. Yaklaşık bir ay boyunca farklı farklı kelimelerde gittik geldik. Son noktayı bir öğrencimin ses kaydı koydu. Sonrası telaşe, koşturma... Dedim ya çok bekledik diye. Şaka değildi.
Kapağı, içeriği, beklemesi... Resmen tükendik yazar ile birlikte. O yüzden kitabın bende yeri çok ayrıdır. Öyle de kalacak gibi. Biraz da hissettirdiklerinden bahsedeyim size.
Kitap başlar başlamaz ağlattı beni. Zaten elimde olması bir duygu seliyken ilk cümleleri ile ciğerimi deşti. Canım güçlü kadın Leyla. O kadar ölümün üstüne, enkazı kafasının gerisine itip, dimdik ayakta duran Leyla. Her şeyden habersiz bir adama tekrar tekrar aşık olan, dedesinin lakabı Eşkıya 'yı gururla temsil eden Leyla... Canından can giden Duman. Acılarıyla baş etse bile hala sevdasıyla ve dedesiyle sınanan Duman. Hiçliğin ortasında kalbini arttırmayı başaran adam Duman.. Aşk değişik bir duygu gerçekten. Öncesini sonrasını dinlemeden ruhundan ediyor adamı. İnsanoğlu birde bile isteye düşüyor bu aşk belasına. Ahh ahh. Duman sevdi Leyla sevdi. Ama geçmiş! Ya geçecekti ya da kesecekti. İki düşman aile, büyük bir katliam, yitip giden canlar, geride kalanlar.. Ve tüm bu vahşetin, umutsuzluğun içinde bir lotus çiçeği edasıyla kalpte atmaya devam eden gerçek aşk. Kazananı olmayan bir savaşa girmek mi yoksa kazanmak için savaşı yok etmek mi?
Bizim kız doğuda yaşamadan doğuyu bu kadar net nasıl anlattı diye diye okudum kitabı. Ağladım, güldüm ve tekrar tekrar ağladım. Hatta ses kayıtlarım şahit bir ara hıçkırıklarıma engel olamadım. Abisi Mehmet ve Leyla arasında geçen bir kaç
Reklam
Reklam