Türkiye’de, hakim mezhep olan Sünnileri ikinci büyük mezhep olan Alevilerin üzerine saldırtmak ve bu sayede bir iç savaş çıkartmak, Durum Odası’nda masaya temcit pilavı misali sürülen bir konu olmuştu.
Geçmiş neden geçmiyor? Çocukluk yılları temcit pilavı gibi neden defalarca ısıtılıp karşımıza çıkıyor? İşte bu sorular beni bilinç dışımın karanlık sularına doğru bir yolculuğa çıkardı. Gördüm ki insan bu suları aydınlatmadıkça feraha çıkamıyor...
"Türkiye 'de hâkim mezhep olan Sünnileri ikinci büyük mezhep olan Alevilerin üzerine saldırtmak ve bu sayede bir iç savaş çıkarmak,Durum Odası'nda masaya temcit pilavı misali sürülen bir konu olmuştu."
Sayfa 184
Havasından mı suyundan mı bilmem, daha iyisini yapmak yerine, bizden öncekilerin bizden daha kötü olduğunu tekrarlayıp dururuz…
Genlerimize vardı bütün kabahati karşımızdakilere atmak. Bizden öncekilerin bize bir enkaz devrettiklerini, en büyük kötülüklerin seleflerimizden kaynaklandığını temcit pilavı gibi tekrarlar, sonra da onların kaldığı yerden, aynen onların metotlarıyla çalışmaya devam ederdik.
Milliyetçi, muhafazakâr kesimlerin bilime aldırdığı yok. Tozlu kitaplar, ata yadigârı menkıbeler, yüzlerce yıldır temcit pilavı gibi tekrarlanan kahramanlık destanları bu kesimlere yetiyor da artıyor bile. Bir tür alametifarikaları haline gelmiş.
Peki, sırtına devrimci, ilerici kisvesini geçirenler neden üç aşağı beş yukarı onlar gibi davranıyor? Neden üstelik kitaplıkları kitaptan geçilmezken, tıpkı ötekiler gibi lider kuyrukçuluğu,
saksakculigi yapryor?
