Ölüme bedel ayrılığı, öldüren ilişkiye tercih ederim.İlişkiler
Merhaba 1k okurları!
Bu kitap tüm "Osmanzedeler"in sesi olmuş diyerek başlamak istiyorum incelememe. Kod adı: Osman.
Her ayrılığın bir "Osman"ı vardır. Hani karşına alıp içini dökmek istediğin. Her ayrılık saygıyı hakediyor mu? Mizahın kalemi kan damıtırken satırlardan acı dolu anılar devriliyordu. Şu an bu incelemeği yazarken fonda "Bul getir" türküsü çalıyor. Siz de okurken dinleğin diye yoruma bırakacağım linkini.
Bir ömür yolu düşünün dikenlerle döşeli. Tabanınızdaki her yara kalbinizde kanıyor, sızı kor olup ciğerinizi dağlıyor. Ama dik durmanız gerekiyor. Ele güne karşı değil, en bi' sevdiklerine karşı. Gözlerinin içine bakarlar, oradaki hüzün seni ele veriyor mu diye. Verdiğin karardan ne zaman vazgeçeceksin, ne zaman direncinden ördüğün kalenin duvarları yıkılacak da enkazında kalacaksın, merak ederler. Bir de torbalar var büzemediğin. Kendine çekilirsin, gözyaşlarını akıtmamaya yeminli olursun. Ayrılığıa değil, geçen ömrüne aktı akacak olurlar da, sen zayıflık sanılmasın diye içine doğru akıtırsın. Zorlu bir sürecin ardından sol tarafını hissedemez olursun. Yığınla beton dökmüşler de ruhun bile duymamış gibi. Ama sen yüzüne en güzel gülücükleri süs olarak takarsın. Gözlerinin içine kimse bakmasın diye uykulu geçer her anın. Gerçi her bakan da anlamaz da ruhunun aynasına saklanmış gerçek seni, hani bir ihtimal...
Kaç satrın altına not düştüm, kaçına dokunmaya bile kıyamadım, sayısını bile unuttum. Hani diyor ya Aylin Balboa: "Güçlü olmakla dayanıklı olmak arasında dağlar kadar fark var bence." Bir kitap da bu isimle yazılsa nice yaralı gönle hitap eder kim bilir.
Bir nefeste okuyamadım, her satırda nefesim kesildi de okudum. Bir gün kıyamete kalmasın hesaplaşmamız diye bütün haklarımı helal ettim. Bir daha görmemek üzere. Gençliğime kazıdığım mezarın
Tenhalar da kalmış okunmaya kesinlikle değer bir eser.İnsan ve Hayat
Hediye gelen kitaplarimdan birisi iyi ki hediye gelmiş listemde olan ya da gördüğüm bir kitap değildi. Büyük ihtimalle bu güzel kitaptan bir haber olacaktım. Sımsıcak,hüzünlü oldukça akıcı bir kitaptı. Sürekli merak içinde okudum. Bu kitaba bir şans vermelisiniz. Fazla detay yazmayacağım. Gerçek hikaye olması ve verilen mücadele insanı içine çekiyor.
Reklam
Kuş uçar, Kanat ağlar…İnceleme
Gerek kalemiyle gerekse de şahsıyla kendisini üstat bildiğim 
Şükrü Erbaş kalpte yer eden, dil uçlarına gelip asla çıkamayan duygulara, kelâmlara, öyle güzel ve eksiksiz değiniyor ki, üzerine yeni bi söz söylemektense incelemeyi onun kalemiyle yapmak çok daha doğru olacaktır şahsımca. :)
“Çok uzaklarda çocuklar annelerinin sesiyle örterler üstlerini. “( s-11)
Şu cümlenin hangi tarafından baksam ayrı yerlere varıyor. Annelerimiz diyor önce yazar. Bizim için dünyadaki en nadide müzisyenler değil midir annelerimiz? Uyumadan önce dinlediğimiz türküler, ninniler, masallar… nasıl da huzur verirdi. En önemlisi de güven. Annem yanımda mı, hiçbir şey olmazdı bana.
Bir de anne bildiklerimiz vardır belki. Kan bağından öte can bağı kurulanlar…
Belki ağıtlarla örtenler vardı üstlerini, ya da kimi yıldızlarla, rüzgarla, akşamla…
Anne şefkatinden bahsederken yazar babalarnın da tenhalarından bahseder. Gösterilememiş duygulardan, söylenemeyen sevgilerden, bazen de öfkeden bahseder.
“Anne uzun ağlıyor, baba tenhalar evliyası.” s-23
“Anneler yemenilerinin ucuyla gülümsüyor, babalar biraz daha ıssız. “ s-63
……
Yazarın sıkça değindiği ölüm temasından, aynı konuyu sık işleyip dokuyan 
Tezer Özlü’den şu satırlar geliyor hatıra;
“Bütün yaşama cesaretimi ölülerden alıyorum.Anlatılarında yaşadığım ölülerden.Bu kahrolası dünyayı,yaşanır bir dünyaya dönüştürmeyi başarmış ölülerden.Dünyanın ihtiyacı olan,her olguyu vermiş,söylemiş,yazmış ölülerden. “. 
Yaşamın Ucuna Yolculuk s-80
Tezer ile aynı görüşte Erbaş ölüme dair.
“Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma!” s-13.
Hangi ölü unutulmuş ki zaten…
Bazen de belki bizden çok yer tutarlar içimizde.
Ölüm unutulmaz, alışılır. Unutlamayan her şeye olduğu gibi…
Yalnızlığa da sıkça değiniyor yazar.
Aslında birçok yazarın kalemini oynatan ilk duygu yalnızlık değil
Şükrü Erbaş kalpte yer eden, dil uçlarına gelip asla çıkamayan duygulara, kelâmlara, öyle güzel ve eksiksiz değiniyor ki, üzerine yeni bi söz söylemektense incelemeyi onun kalemiyle yapmak çok daha doğru olacaktır şahsımca. :)
“Çok uzaklarda çocuklar annelerinin sesiyle örterler üstlerini. “( s-11)
Şu cümlenin hangi tarafından baksam ayrı yerlere varıyor. Annelerimiz diyor önce yazar. Bizim için dünyadaki en nadide müzisyenler değil midir annelerimiz? Uyumadan önce dinlediğimiz türküler, ninniler, masallar… nasıl da huzur verirdi. En önemlisi de güven. Annem yanımda mı, hiçbir şey olmazdı bana.
Bir de anne bildiklerimiz vardır belki. Kan bağından öte can bağı kurulanlar…
Belki ağıtlarla örtenler vardı üstlerini, ya da kimi yıldızlarla, rüzgarla, akşamla…
Anne şefkatinden bahsederken yazar babalarnın da tenhalarından bahseder. Gösterilememiş duygulardan, söylenemeyen sevgilerden, bazen de öfkeden bahseder.
“Anne uzun ağlıyor, baba tenhalar evliyası.” s-23
“Anneler yemenilerinin ucuyla gülümsüyor, babalar biraz daha ıssız. “ s-63
……
Yazarın sıkça değindiği ölüm temasından, aynı konuyu sık işleyip dokuyan Tezer Özlü’den şu satırlar geliyor hatıra;
“Bütün yaşama cesaretimi ölülerden alıyorum.Anlatılarında yaşadığım ölülerden.Bu kahrolası dünyayı,yaşanır bir dünyaya dönüştürmeyi başarmış ölülerden.Dünyanın ihtiyacı olan,her olguyu vermiş,söylemiş,yazmış ölülerden. “. Yaşamın Ucuna Yolculuk s-80
Tezer ile aynı görüşte Erbaş ölüme dair.
“Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma!” s-13.
Hangi ölü unutulmuş ki zaten…
Bazen de belki bizden çok yer tutarlar içimizde.
Ölüm unutulmaz, alışılır. Unutlamayan her şeye olduğu gibi…
Yalnızlığa da sıkça değiniyor yazar.
Aslında birçok yazarın kalemini oynatan ilk duygu yalnızlık değil