Habibe ablanın Piraye si
Bir gün komşumuzun catsindaki tozlu bir çeyiz sandığından çıkıp geldi Piraye.
Kitabı alabilirmiyim dediğimde dudu teyzem al oğlum , Habibe ablanın kitabıydı o dedi o an daha bir özenle aldım kitabı tozunu sildim Habibe ablanın hatırası mirası gibiydi evet Habibe abla 35 yıllık ömrünün büyük bir kısmına kanser tedavisi ve bunun yanında bir boşanma,yeni bir evlilik ve dünyalar güzeli iki çocuk sığdırdı iki öksüz
Habibe; yani sevilen sevgiye layık olan zarif ve narin işte bu yüzden Habibe ve Piraye benim için aynı iki kadın hayatın yorduğu yıprattığı iki kadın. Habibe abla altını çizdiğin her satırda neler hissettiğini bilmeyi çok isterdim. Keşke sana sorabiseydim duam o dur ki cennete buluşmak dileğiyle vesselam.
“İnsanın başkalarına gönderdiği mektuplar, karşılığında aldığı cevaplar, muhteşem bir yapbozun parçaları gibi, hatta daha iyi bir benzetmeyle uzun bir zincirin halkaları gibidir.”
Muhabbet - Virginia Evans
Mektuplar aracılığıyla anlatılan, kalbe dokunan sıcacık bir hikâye
Teknolojinin baş döndürücü bir hızla ilerlediği bu çağda belki de en büyük yoksunluğumuz duygu…
Muhabbet, mektupların satır aralarından bunu yeniden hatırlattı bana.
Hayatını sayfalara emanet etmiş bir kadın düşünün… Her sabah masasına oturup saatlerce yazıyor. Komşularına, kardeşine, çocuklarına, arkadaşlarına ve okuduğu kitapların yazarlarına sürekli mektuplar yazıyor. Kitaplardan bahsediyor, karşısındakine ne okuduğunu soruyor. Hatta kitap okumayanlara güvenmediğini bile söylüyor.
Geçmişini, anılarını, ailesini ve hayatını yazdığı mektuplarda okuyoruz. Zamanla bu mektuplar, onun dünyayla kurduğu en güçlü bağ hâline geliyor. Evladını kaybetmesiyle birlikte kapanmayan bir yasın içine düşüyor. Belki de yazdığı her mektup, taşıdığı acıyı biraz olsun hafifletme çabasıydı, kim bilir…
1955 ile 2012 yılları arasında yazılmış mektuplardan oluşan bu roman; yalnızlığı, aile olmayı, kaybı, yaşlanmayı, aidiyet arayışını ve kitap sevgisini sıcacık bir dille anlatıyor. Yer yer hüzünlendiren, yer yer gülümseten ama en çok da insanın kalbine dokunan bir hikâye…
Sert görünüşünün altında kırılgan, sevgi dolu ve anlaşılmayı bekleyen bir kalp…Bazı karakterler kitabın içinde kalır. Bazıları ise kitabı bitirdiğinizde de sizinle yaşamaya devam eder.
Sybil Teyzem sen ikinci gruptaydın Seni çok sevdim ben
Samimi ve içten bu mektupları sizlere de tavsiye ediyorum efendim tavsiyemdir okuyunuz
Reklam
Çöküş
Kitabın girişinde hikayeyi idealist bir başmuallim olan Zehra’nın hikayesi sanarken asıl hikaye sevmediği ve ölürken çağırmasına rağmen yanına gitmediği, gitse bile geç kaldığı babası Mürşit Efendi’ye ait.
Memur olarak Anadolu şehri Sivas’a atanır Mürşit Efendi. O da idealist bir memurdur. Kuralları ve kırmızı çizgileri vardır mesleğine ve hayatına yönelik. Mamafih çalıştığı ortam ve yaşadığı yerler ideallerini biraz sarsar. Burada kendimle ilgili benzerlik buldum desem yeridir. Ben de mesleğe başladığımda idealleri olan ve olumsuzluklara kulak kapatan, işimi özverili bir şekilde yapmaya çalışan biriydim. Fakat gel gör ki ortamdaki negatiflikler bazı çizgilerimin taşmasına sebep oldu. Neyse kitaba geri döneyim.
İdeallerine sahip çıkar Mürşit Efendi ve ‘doğru olanı dokuz köyden kovarlar’ sözü gereği çoğu vilayeti dolaşır. En son Diyarbakır’a gelir. Orada gerçekten istediği bir izdivaç gerçekleştirir. Fakat asıl çöküşü de bu izdivaç ile başlar. Eşinin ve kayınvalidesinin dediklerini ikiletmez, maddi olarak da zora düşer. Sonunda yine onların isteğiyle İstanbul’a gelir. Asıl sefalet de bu göç ile başlar. Artık ne huzur vardır ne neşe. Bunun sebebi Mürşit Efendi olarak gösterilir. Kızları bile düşmandır babalarına. İşte Zehra’nın babasının cenazesine gelmemek istemesinin nedeni.
Babasına ait bir sandıktan çıkan defterle de her şeyi öğrenir Zehra.
Fakat olan olduktan, giden gittikten sonra ne çare…
Kitabı okuduğunuzda siz de göreceksiniz Mürşit Efendi’nin güzel kalbini. Hatta başta sinirlendiğinize pişman bile olacaksınız benim gibi.
Ve yine kitabı okurken eski Türkçe sıfatlarının güzellikleriyle bol bol karşılaşacaksınız. Ayrıca Anadolu vilayetlerindeki toplum yapısı ve düşüncesine de şahit olacaksınız. Zaten Reşat Nuri Güntekin kitaplarının olmazsa olmazı…
Ayrıca
İmkansız bir aşkın hikayesi...
İncelememe bir örnekle başlamak istiyorum;herkesin bildiği kralla askerin hikayesi, kral askere üşüyüp üşümediğini soruyor , asker ise alışık olduğunu söylüyor, kral olsun ben sana kalın bir giyecek göndereceğim diyor, saraya giriyor ama kıyafeti unutuyor. Sabah olduğunda askeri donmuş halde buluyorlar , bir not yazmış sizin vaadiniz öldürdü beni diyor. Bu kitapta o hesap
Ailesi tarafından değer görmeyen Felix sığınacak bir liman aradı,bunu evli ve iki çocuklu bir kadında bulacağını zannetti. Tercihi olgun bir kadın olmasıydı belkide ona annelik yapabilirdi kafasında ne dönüyordu kim bilir. Beyaz Zambağına iyilik yaptığını düşünüyordu elinden geldiğince de yardım etti ve kadını alıştırdı kendine, git gel tekrar git yine gel .Kadın beni teyzem gibi sev demesine rağmen bütün şanslarını denedi evliliği iyi gitmeyen bu kadın kendini hiçbir şekilde Felix'se teslim etmedi, düşündüğü evlatlarıydı ama hiç aşkı tatmamış bu kadının içine umut tohumu dikti .Ne aşkı için savaştı ne de Beyaz zamanğından vazgeçti onu başka bir kadınla aldattı. bu biricik aşkını bitirmeye yetti ,ama hiç farkettirmedi kıskandığını diğer kızada yazık etti sürekli bu iki kadını karşılaştırdı. Benim bu kitaptan çıkardığım ders kimseye kendinizi sonsuza kadar adamayın siz değerlisiniz kimse için ölmeye değmez... (Farklı bir bakış açısıyla yazdım, aşk olarak göremedim bu durumu)
Merhaba arkadaşlar... Evet, bu kitabı geçen hafta elime almıştım ancak, yaşadığım sağlık sorunlarından dolayı okumaya pek vakit ayıramadım. Kitabı dün okumaya başladım ama ne yazık ki az önce bitirdim... Ne yazık ki diyorum çünkü kitap o kadar akıcı ve etkileyici ki, açıkçası kitabı bitirmek istemedim... Evet roman, anne ve babası ayrı olan, annesiyle birlikte yaşayan genç Antonio'nun beklenmedik bir anda sebebi belirsiz bir krizi yaşadıktan sonra Antonio'a epilepsi tanısı konulmasıyla başlıyor... Antonio babasıyla, alanında uzman olan bir doktora muayene olmak için Marsilya'ya gidiyor ve romanın akıcılığı da, işte burda başlıyor: farklı gibi görünen ama aynı karektere sahip olan baba ve çocuk arasındaki diyaloglar ile ... Doktor muayeneden sonra durumun geçici olduğunu ancak geçici olduğundan emin olmak için son bir testin yapılması gerektiğini söylüyor... Evet arkadaşlar, incelemenin tam burasıydayken -21.05.2026/18:05- çalan telefonla kötü bir haber geldi -teyzem vefat etmişti-, teyzemin vefatına inanmayarak şok içinde yazmayı bırakmak zorunda kaldım... Hala kabullenemiyordum o ayrı ama şimdi, bu saatte incelemeye dewam etmek istiyorum... Çünkü Antonio ve babası arasındaki yıllar içinde uzayıp giden o buz gibi soğuk mesafe, doktorun tanıyı belirlemek için şart koştuğu "2 günlük uyanık kalma" testiyle son buldu... Antonia önyargı ile eleştirdiği, aslında tanımadığı babasını, 'gerçekten' tanımaya başladı; babasının sıcaklığını, samimiyetini, sanat ruhunu ve en önemlisini sevgisini, evet sonsuz evlat sevgisini hissederek... Evet yazar, bir baba ile oğul arasında geçen yolculuğu ve o yolculukta başlarına gelen olayları anlatırken, aslında hayatın en derin meselelerine dokunuyor: korkular, seçimler, büyümek ve kendinle yüzleşmek gibi… Saatler ilerledikçe yapılan
Çimen
100 puan verilebilse verirdim
yani aylardır kitaplığımda duruyordu ve okuyacak kitabım kalmayınca okumaya kara verdim O KADAR PİŞMANIM Kİ
innnanılmaz bir kitap balın bayılıyoruuuummmmm
teyzem annem arkadaşlarım komşular herkese önerdim ve önermeye devam edeceğim
(tek sıkıntısı sonu hani nerede bu kitabın ikincisi??????)
Reklam
Reklam