Yaşamın Ucuna Yolculuk, ilk olarak 1982’de Almanya’da “Bir İntiharın İzinde” (Auf den Spuren eines Selbstmords) adıyla yayımlanmış.
Tezer Özlü’nün, kendisini derinden etkilemiş olan üç yazarın; Italo Svevo, Franz Kafka ve Cesare Pavese’nin yaşamının ve ölümünün izini sürerek Almanya, İtalya ve Avusturya’ya yaptığı yolculuklar üzerine kurduğu kısa bir roman. Kısa ama okumanın kolay olduğunu söyleyemem. Yazarın, yaşam, ölüm ve intihar üzerine sorgulamaları yer alıyor. Tezer Özlü’nün genç yaşta hayatını kaybetmiş olması da bence kitaba ayrı bir hüzün katıyor. Boşuna değil ki, Tezer Özlü Türk edebiyatının gamlı prensesi olarak anılıyor.
Sevgi Soysal da Leyla Erbil, Tezer Özlü, Nilgün Marmara gibi kalemi ile beni hayran bırakan kadın yazarlar arasında. Her eserini saygı ile biraz da hayranlık ile okumuyorum desem yanlış olur.
Bu kitaptaki öyküler birbirinden farklı olsa da ortak yönleri var. Özetle yalnızlık, yabancılaşma, sıkışmışlık ve insanın kendine bir çıkış yolu araması gibi toplumcu gerçekçi temalar hakim.
En sevdiğim tarafı, karakterleri sıradan insanlar ve bunları da müthiş bir anlatım ile canlı hale getiriyor. Sorunlar, sıkıntılar kimi zaman ironik işlense de gerçekçilik yüzümüze ayan beyan çarpıyor.
Sevgi Soysal'ın insanları, toplumu, yaşadıklarını gözlemleme gücü bir harika ve bunu okurken görmek de ayrı bir mutluluk.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
TezerÖzlü ’nün
Kalan 'ı bir roman gibi okunmaz;
daha çok insanın içinden düşen cümleler gibi okunur.
Burada olaylar değil, kalanlar konuşur:
yarım kalmış duygular, söylenememiş cümleler, içte biriken yorgunluk.
Yalnızlık bir tema değil, neredeyse metnin kendisidir.
Tezer Özlü süslemez, açıklamaz, teselli etmez.
Kısa ve sert cümlelerle insanın içini açıkta bırakır.
Okur olarak “anladım” demezsin;
“Ben de buradayım” dersin.
Kalan, insanın yaşadıklarından çok
içinde taşıdıklarıyla nasıl ağırlaştığını hatırlatan bir kitap.
Her Şeyin Sonundayım
Mektuplar, tür olarak en samimi bulduğum edebi yazın şekli. Günlük kaygılardan sanatsal sohbetlere kadar konu ve içerik aralığı çok geniş. Bir solukta okudum ve tadı damağımda kaldı diyebilirim.
Ferit Edgü'nün 
Ah Min-el Aşk kitabından sonra okuduğum ikinci kitabıydı. 
Tezer Özlü ile mektuplaşmalarını içeren, ruhsal bunalımlarını, edebi kaygılarını, iki farklı şehirde yaşama bir yerden tutunma çabalarını ve özlemlerini derinden hissettiren bir kitap.
Ferit Edgü yaşamıyla şiirinin arasındaki çizgiyi bile isteye silikleştirmiş bir adam. Bu yüzden seviyorum onu.
Tezer Özlü ise üzüntü, acı, kederle yoğrulmuş bir hayatın portresi. Derinden etkilemiştir beni. Şöyle diyor:
"Benim artık hasta olmamaktan başka isteğim yok. Epey gözüm korktu. Başıma gelmedik kalmadı. Kemi tedaviden saçlarım dökülüyor. Dökülmesine aldırmıyorum, ama her gün her taraftan saç toplamak zorunda kalıyorum."
Ferit Edgü'nün Ah Min-el Aşk kitabından sonra okuduğum ikinci kitabıydı. Tezer Özlü ile mektuplaşmalarını içeren, ruhsal bunalımlarını, edebi kaygılarını, iki farklı şehirde yaşama bir yerden tutunma çabalarını ve özlemlerini derinden hissettiren bir kitap.
Ferit Edgü yaşamıyla şiirinin arasındaki çizgiyi bile isteye silikleştirmiş bir adam. Bu yüzden seviyorum onu.
Tezer Özlü ise üzüntü, acı, kederle yoğrulmuş bir hayatın portresi. Derinden etkilemiştir beni. Şöyle diyor:
"Benim artık hasta olmamaktan başka isteğim yok. Epey gözüm korktu. Başıma gelmedik kalmadı. Kemi tedaviden saçlarım dökülüyor. Dökülmesine aldırmıyorum, ama her gün her taraftan saç toplamak zorunda kalıyorum."
Tezer Özlü, Tezer Özlü,...
Türk Edebiyatı'nın nostaljik prensesi...
Çocukluğun Soğuk Geceleri, ilk olarak 1980 yılında yayımlanan ve Tezer Özlü ’nün “hayatımın romanı” olarak tanımladığı ve onun edebi kimliğinin en önemli eserinden biri. Ayrıca da Tezer Özlü'den okuduğum ilk eser.
Çocukluğun Soğuk Geceleri, yazarın çocukluk, gençlik ve ilk yetişkinlik yıllarında yaşadığı travmalar, aile içi ilişkiler, kadın olmanın toplumsal yükü ve psikiyatri hastanesindeki deneyimleri, parçalı bir şekilde ana karakterin kendi ağzından aktarılır.
Kitap Tezer Özlü ’nün iç dünyasını anlatan önemli eserlerden biri. Türk Edebiyatı'nda bireyin yalnızlığı ve yabancılaşması konusunda mihenk taşı.
Kitapta ana karakter anlatıcı. Anlatıcının ismi geçmiyor ama biz otobiyografik roman olduğu için anlatıcının Tezer Özlü olduğunu biliyoruz.
Kitabın içeriğine gelecek olursak bireyin yani yazarın varoluşsal sorgulamaları, yalnızlık, yabancılaşma ve aidiyetsizlik gibi temalar ruhsal bunalımlarla işleniyor.
Çocukluğun Soğuk Geceleri, Tezer Özlü'nün yaşamındaki dönüm noktalarından biri olarak kabul edilir. Yazarın kendi hayat hikâyesiyle iç içe geçmiş bu anlatıda zaman sıralı değildir. Yazarın belli zamanlarını parça halinde aktaran, her bölümün ayrı bir zaman ve temada olduğu bir kitap. O yüzden okurken belli sıralı zaman şekilde değil hayatın belli bir bölümünü aktaran bir eser olarak okumak gerek.
Okuyun, okutun...
7/10
2026 39. kitabı
"Sevgili Leylâ'cığım,
...
Şimdi en güzeli Boğaz'a gelen bahardır. İstanbul'da sen ve Arnavutköy'den başka hiçbir şey özlemedim."
Berlin, 27 Mart 1982 (s:28)
Tezer Özlü'nün Leylâ Erbil'e yazdığı mektupların bir kısmını okuyoruz bu kitapta. Önsözde birbirlerine yazıkları mektupları yayımlama sözü verdiklerini söylüyor Erbil. Tek yönlü mektuplardan oluşan kitapta, yakın arkadaşı Özlü'yle ilgili düşüncelerine yer vermiş Erbil mektupların hemen öncesinde, içten ve güçlü bir dostluğun kanıtı delilinde bu cümleler.
Birbirlerine verdikleri sözü tutmak adına yayıma hazırlıyor bu mektupları Leylâ Erbil ve şöyle anlatıyor arkadaşı Tezer Özlü'yü: "Hepimizin hayatında karşılaşmaktan, dostluk etmekten pişmanlık getirdiğimiz insanlar olmuştur. Hayatımızı güzelleştiren karşılıklı olarak yüreklerimizi değiştirdiğimiz insanlar da. Tezer Özlü benim yaşamımda, ne şanslıyım ki sayıları pek de az sayılamayacak derin dostluklar kurabildiğim bir kişi olarak yerini aldı."
1982-1986 yılları arasında yurt dışında yaşadığı zamanlarda arkadaşlarına ve ara ara eski günlere duyduğu özlem, kızı Deniz, Hans'la olan yeni evliliği, abisi Demir Özlü, ülkenin genel durumu, aile ilişkileri, hastalık ve tedavi süreci ve pek tabi edebiyattan nasibini alan mektupları okuyoruz. Bazı mektuplarla gelen kartpostallar da var kitapta ve hatta Özlü'nün el yazısıyla mektupların aslı, nasıl kıymetli.
Kurmaca dışı okumak kolay olmuyor benim için fakat anı, anlatı, otokurmaca okumayı seviyorum. Tezer Özlü'nün kaleminden dökülen samimi cümlelere eşlik ettiğim için mutluyum. İki sevdiğim yazarın ve iki iyi arkadaşın hislerine ortak olmak güzel bir okuma deneyimi sundu. Özlü'nün yazdıklarından çıkarımla Erbil'in cevaplarını ya da önceki mektubu tahayyül edebildim -bir nevi oyun gibi oldu- fakat mektuplar karşılıklı
