“Hayat, büyük fedakarlıklar veya görevlerden değil, küçük şeylerden ibarettir; öyle ki bu hayatta kalpleri kazanan ve muhafaza eden, ferahlığı güvenceye alan doğallıkla bahşedilen gülümsemeler, iyilikler ve küçük yükümlülüklerdir.” Humphry Davy
İnsan zamanı bir döngü izlemiyor; onun yerine dümdüz bir çizgide ileriye doğru gidiyor. İnsan bu yüzden mutlu olamıyor; mutluluk yinelenmeye duyulan özlemdir.
Ne tuhaftı şu dünya! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı sonu olmayan bir yolculuk!