İnsanlar, bize zarar verdikleri için değil; yaptıkları haksızlıklarla ruhumuzun ışığını söndürüp, içimizdeki kötülüğün başkaldırmasına sebep oldukları için korkunçlar.
Baruch Spinoza
"Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma" derdi, "Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna."
Sözlerimi bitirdikten sonra sustum. O da sustu. Belki on dakika böyle kaldık. Nihayet başını bana çevirdi, gözlerini açtı, uzun zamandan beri ilk defa olarak, belli belirsiz gülümsedi ( yahut ben böyle zannettim) ve gayet sakin bir sesle: "Artık uyumayalım mı?" dedi.