Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Reklam
6.5/10
Anne ve babaya bir bölüm, çocuğa iki bölüm ayrılmış, toplamda 4 bölümden oluşuyor kitap. Her bir aile ferdinin anlatımı üzerinden ana karakterimiz Nermin'i tanımak çok iyi fikir. Her karakterin kişiliklerine, iç dünyalarına göre değişen üslup farkını da sevdim. Yalnızca "Baba" bölümünde okuma keyfim biraz baltalandı, itiraf etmem gerek. Bilinç akışı tekniğine hiçbir itirazım yok, severim fakat burada bana keyif vermedi pek :/ "Ana" bölümünden beklentim daha farklıydı, ilk bölümü okuduktan sonra kitabı şöyle hızlıca karıştırdığımda "Ana" bölümünün diğerlerinden az sayfa sayısına sahip olduğunu görünce ve "Kız" bölümünde anneden bahsediliş şeklinden dolayı ev içinde susturulduğu için sesi çok çıkmayan, görünmeyen bir kadın olduğundan bölümü kısa sanmıştım. Beklediğimi alamadım ama bu kitabın sorunu değil elbette, benim beklentim, benim sorunum. Kısacası; kitabın konseptini çok sevdim, genel olarak bölümlerden de keyif aldım. İlk Leyla Erbil kitabımdan yeterince memnun ayrıldığımı düşünüyorum.
"Yoksa ben yaşamımı heder eden biri miyim? Yoksa ben, anamın dediğince ne kiliseye ne camiye yarayan biri miyim? Ben yoksa, boşu boşuna başını sivri kayalara vuran, her vuruşta onulmaz yaralar alan, her yaralanışta 'İşte, bakın beni gene bu toplum yaraladı' diye kanlarını akıta akıta dolaşan ve toplumun o kanları görüp de hatasını anlayacağını uman, yarasından dolayı göğsü kabaran, her başarısızlığında, 'Var mı benim gibi toplumuyla uyuşmayan, yüce bir insan?' diye, kendine güveni artan, 'İşte ben dünyayı ileriye doğru değiştirmekte emeği geçenlerden biriyim' diye için için devleşen ve durmadan yeni yeni yaralar arayan, yaralarından ve devleştiğinden kimsenin haberi olmayan, emeği eline verilmiş biri miyim ben yoksa?"
Tekdüze, herkes gibi yaşamanın kolaylığından, o korkunç ölçüde güç kolaylıktan, gönlümce yaşamanın kolayca üstesinden gelinen zorluğuna sığınmıştım günün birinde. Ne değişti? İkisi arasındaki ayrımı bulmak elimden gelmiyor.
