Esra
@therese
247 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
9/10
5 günde okudu
·2021 18. kitabı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Büyücü, bir İngilizce öğretmeni olan Nicholas Urfe'nin Yunanistan'daki bir okulda iş bulması ve oraya taşınması, sonrasında ise Conchis adında gizemli bir münzevi ile tanışması ve kendini bir anda büyüleyici, ürkütücü ama karşı konulmaz bir oyunun içinde buluşunu anlatıyor. John Fowles'ın yaklaşık 15 yılda tamamladığı bu roman, yazarın yazdığı ilk yayımlattığı üçüncü eseriymiş. Ciddi bir emek, uzun yıllar sonucu oluşmuş bir birikim söz konusu ve okurken gerek Yunan Mitolojisine gerekse Shakespeare'in özellikle Fırtına olmak üzere birçok oyununa yapılan atıflardan, verilen yazar referanslarından, metinler arası kurulan paralelliklerden anlayabiliyor, hissedebiliyoruz. Bu anlamda takdire şayan bir eser Büyücü. Fakat ben zaman zaman özellikle Yunan Mitolojisine yapılan göndermeleri yakalamakta zorlandım, ara verip araştırmam gerekti; gerek yazar gerekse çevirmen Meram Arvas dipnotlarla yardımcı olmuşsa da benim bu alandaki eksikliğim sebebiyle muhtemelen, bazen göndermelerin yoğunluğu yorucu oldu okurken. 15 yıllık bir emeğin ürünü olduğu bu her hâlinden belli demiştim, buna bir örnek mahiyetinde kurgunun, olay örgüsünün şaşırtıcılığını da gösterebilirim, bir yanıyla takdir ediyorum çünkü hakikaten çok fazla şaşırdım, çokça merak ettim, dolayısıyla da oldukça heyecanla okudum. Fakat öte yandan yine "fazla" geldi bazen bu yoğun ters köşeler. Dolayısıyla kitabı okurken düşüncelerim, bir ucu olumlu bir ucu olumsuz olan bir düzlem üzerinde sürekli ortalarda gezindi, hiçbir zaman en uçlara kaymadan her bölümde bir tarafa yaklaştı. Ancak elbette kitap hakkındaki nihai fikrim olumlu uca çok yakın.
Yazar yarattığı tekinsiz atmosferi okuyucuya, kitabın baş karakteri Urfe gibi hissettirerek, içine şüphe tohumlarını usul usul ekerek başarmış. Bir yerden sonra karakterlerin her
"Gülümse" derken benim anladığımdan başka bir şey kastediyormuş gibi geldi; başından beri benim fark ettiğim o ironi, katılık ve merhametsizlik, kendi gülüşüne bile bile dahil ettiği bir özellikti; onun için gülümsemek aslında acımasız bir şeydi, çünkü özgürlük acımasızdır, çünkü en azından bizi kim olduğumuzdan kısmen sorumlu kılan özgürlük acımasızdır. Bu yüzden gülümsemek, hayata karşı bir tavır olmaktan çok hayatın acımasızlığının doğasıydı, hiç kaçarı olmayan bir acımasızlık, çünkü insan varlığının ta kendisiydi bu. "Gülümsemeyi öğren" derken, söylemek istediği "Sırıt ve her şeye katlan"dan çok daha başka bir şeydi. "Acımasız olmayı, katı olmayı ve hayatta kalmayı öğren" demekti bu bir bakıma.
"Çünkü sana anlattığım olay Avrupa'nın tek hikâyesidir. Avrupa budur işte. Bir Albay Wimmel. Bir adsız isyankâr. Onların arasında bölünen bir Anton, her şey olup bittikten sonra kendini öldüren biri. Tıpkı bir çocuk gibi."