Ralph Waldo Emerson benim sadece büyük hayranlık beslediğim Henry David Throeau ile olan arkadaşlığı sayesinde tanıdığım bir yazardır. Nedense "sen neden burda değilsin Waldo?" sorusundan sonra kendisini okumak gelmemişti içimden ki Henry David tarafından sorulan çok haklı bir soruydu bu.
Halikarnas Balıkçısı tarafından çevrilen bu kitap öylesine elime geçtiğinde sorunun etkisi de azalmıştı benim için ve kitabı okudum.
Ralph Waldo Emerson insanı kendi içine dönmesinin ne kadar önemli olduğunu çok yalın ama çok derinlemesine anlatmış.
Hacimsiz ama çok güçlü bir kitap.
Yürümek iki mesafe arasında gidip gelmek değil, yaratıcı bir eylemdir . Yürümek üzerine Nietzsche, Rimbaud, Throeau, Kant gibi filozoflarin düşünceleri, hayatlarından çokça kesit bulabilirsiniz .
Yürümenin aslında bir spor olmadığı, insanın kendinden yola çıkarak doğayı kavradığı, kendi özüne döndüğü ,kendiyle temas ettiği ruh ve bedenini bütünlediği anlamlı bir eylem olduğu sıkça vurgulanıyor. Yürümenin insanın kendinden arınmasına yardımcı olduğu, karlı değil faydalı olduğu için tercih edilmesi gerektiği salık veriliyor .
Yer yer kaybolsam da genel perspektifi beğendim, yürümeyi de anlamlı yapacağız korkarım bundan sonra :)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sanırım Fransız yazarlar ve düşünürler "Yalnızlık" üzerine çokça düşünüp, yazıyorlar. Jean-Louis Fournier'in kitaplarında yalnızlık teması sürekli karşımıza çıkıyor. Evliyken yalnızlık, toplum içindeyken yalnızlık, yaşlıyken yalnızlık... Tabii Fournier okurken benim aklıma Oliver Remaud, J.J.Rousseau, Alber Camus, J.P. Sartre geliyor. Sonra Throeau ve Zimmerman'ı da unutmamak lazım.
Yalnızlık ihtiyaçtan doğarsa insanın ruhuna dinginlik verir, yaratıcılığı geliştirir. Fakat yalnızlık mahkumiyet gibi hükümle verilirse o zaman insan kendini derin ve tipsiz bir kuyunun içinde hapsolmuş bulur. Gün be gün kendi düşünceleri insanı yiyip, kemirir. Fournier belki de yaşlılık günlerindeki yalnızlığı biraz buna benzetiyor. Belki de insan ömründe birisine en çok ihtiyaç duyduğu zamanlardır yaşlılık zamanları. İnsanlara mahçup olmadan, sırtlarında yük olmadan yaşamak da var tabii. Diğer türlüsü sevdiğiniz insanların yanında kendini yük gibi ve yalnız hissettirebilir.
Johann Georg Zimmermann der ki; "Yalnızlık eğilimi öncelikle dünyanın kargaşası içerisinde nefret ettiğimiz her şeyden kaçma ihtiyacıdır. Sonrasında da bağımsızlık ve huzur arayışıdır. Ayrıca, sağlıklı bir zihin için, herkesin kendi içinde bulabileceği, kıskanılmayan o mutluluğu tatma arzusudur."
Ve tabii "Yalnızlık" üzerine okuduğum en mükemmel kitabı yazan insandan alıntı yapmazsam olmazdı. Oliver Remaud çok güzel özetliyor: "Sürekli kendi başına yol alan biri yürürken mutlu değildir. En azından iki kişi olmak gerekir. İyi bir ruh dahi, adımlarının sesini dinleyen olmadığında yürüyemez; ama onun eylemlerini zevkle gözlemlerseniz, onun izinden giderseniz, size sevgi ve şükranla sarılacaktır."
Herkesin hayatının bir noktasında, genelde belli bir süre boyunca dünya üzerinde çile doldurduktan sonra, kendine sorması gereken sorular Henry David Throeau'nun kitabına isim olanlar.
Henry David Throeau her zaman sorumluluk alan bir yazar olmuştur. O asla dünyanın hızı ile gözleri kör olan zavallılardan biri olmamıştır. İnsanlara da bunu salık vermiştir.
Sakin bir yaşam. Koşturup zaman kazanmak ve kazanılan bu zamanı boşa harcamaktansa sakin ve huzurlu yaşayıp geçen zamanı kaliteli bir hale getirmek.
Ben de bu soruları sormaya başladım kendime ve Henry David Throeau ile benzer cevaplar buldum.
Neden diye sormuştu Henry David Throeau, Ralph Waldo Emerson'a. Sen neden burda değilsin Waldo?
Henry David Throeau bildiğini okuyan korkusuz bir adamdı. Walden gölü kıyısında yaşamaya gittiğinde sadece düşünmek ve insanların hayatın hızı karşısındaki çaresizliğine bir çözüm bulmak istiyordu.
Into the Wild filmindeki genç arkadaşım da yanına Henry David Throeau kitabı almıştı. Bu gereksiz bilgiyi de vereyim.
Bir de yürümek istiyordu Henry David Throeau. Saatlerce, kilometrelerce yürümek. Düşünmenin en iyi yoludur çünkü bu.
Cevap veriyorum Henry, biz de oradayız.
Theodore Kaczynski çağımızın en rasyonel ve pragmatik anarşisti olabilir. Hayat hikayesini okuduğumuzda bombalı eylemler yapmaya başlamadan önceki hayatı bana hep Henry David Throeau'yu anımsatmıştır. Sanayi toplumunun, teknolojinin, büyüyen devletin, modanın insanı dönüştürdüğü ve robotlaştırdığı bir dünyada kaçışı doğada bulmuştur. Ta ki kaçtığı medeniyet onu orada bulana kadar.
1978 ile 1995 yılları arasında, Birleşik Devletler çapında modern teknolojiyi geliştirdiğini ve doğayı tahrip ettiğini iddia ettiği kişi ve kuruluşlara gönderdiği bombalı paketlerle üç kişinin ölümüne, 23 kişinin de yaralanmasına neden oldu. 1995 yılında Sanayileşmeye ve endüstri toplumuna karşı çıkan ve doğayı hayatın odak noktasına yerleştiren bir anarşizm anlayışını savunan bu manifestosunun The Washington Post gazetesinde yayımlanmasını sağladı. Makaleyi okuyan Kaczynski'nin kardeşi David Kaczynski, ağabeyinin üslûbunu tanıyarak FBI'a bildirdi.
Kaczynski, FBI tarihindeki en uzun ve en pahalı soruşturmaya neden oldu. Kaczynski'nin kimliği belirlenene kadar, soruşturmaya University and Airline Bomber'ın kısaltması olarak UNABOM adı verildiği için, basın da bombalı saldırıların fâiline Unabomber adını taktı.
Geçmişte yaşadıkları, başarılı okul hayatı, üstün zekası, akademik kariyeri, yaşadığı psikolojik çıkmazlar onu böylesine bir hayata sürüklemiş olabilir. Ama manifestosunda yazdıklarının büyük bir kısmına katılıyorum. Onun devrim düşüncesine inanıyorum. Tarihte devrim adına ya da kendi siyasi emelleri uğruna binlerce hatta milyonlarca insanın ölümüne sebebiyet vermiş insanları bir kahraman olarak anıyorken, koskoca bir sisteme tek başına meydan okuyan Kaczynski'yi bir anarşist, terörist hatta katil olarak anıyoruz. İşte tarih böyle bir şey.
