İNSANIN ANLAM ARAYIŞI / Spoiler vermeden anlatmaya çalıştım
Neredeyse hafta sonumu bu kitap üzerine geçirdim.
Ve sonunda bitirdim.
Okurken ruh hali kasvetim o kadar fazla oldugu ki Victor Franklin'in incelemelerinde bahsettiği gibi 'henüz vicdan ve merhametini kaybetmeyen herkesin okurken, izlerken, dinlerken yüreğinin burkulması gerekiyor'
kitap özellikle birinci dünya savaşı sonrası toplanma kamplarında mahsur kalan insanların yaşadığı o sefalet ve ruhsal durumlarınıda göz önünde bulunduruyor. Tüm diğer kitaplardan ayıran özelliği ise uzman psikolog gözüyle en kötü anda en kötü sahnelerde insanın verebileceği tepkiler duygular ve ruhsal betimleri güzel yansıtıyor. Dili yalın akıcı olmasına karşın bazı satırlarında olaylar arasında kopuş yaşasam bile genel itibariyle toparladım. Sonunda ise herşeyini kaybetmiş biri neye dönüşür ya da artık dönüşemez bunu anlamış oldum. Tinsel duyguları o kadar güzel hissettirmesi ve okurken duygular arasındaki geçiş gözle görünür şekildeydi.
Nietzsche' in bir çok sözü ve cümlesine de tam olayla bağlantılı yer vermesi üzerine kitap daha önem arz ediyor hâle geldi.
Sahip olduğumuz ve belki de bizim için artık rutin hale gelen en basit eylemlerimizin kıymetini de anlamış olduğum.
İnsan sisteminin varoluşunun açlığa, zorbalığa, şiddete, hor görmeye, çaresizliğin en son raddesine gelene dek uzanan bir çok duygu durumunu hissettim.
Aklımda kalan bir kaç cümleyi de not etmek istiyorum
• günlerdir beslenmeyen fırçalanmamış dişlerimizi kaybedeceğimizi düşünmemize karşın eskisinden daha parlak ve canlılardı
• çalışırken kendi aralarında bir gün eve dönerlerse yiyeceği yemeklerden bahsederlerdi bense bunları düşünmezdim açlığa bu kadar alışmış bir organizmaya tekrar yiyeceği hatırlatmak ne denli doğru olabilirdi
Bu ve benzeri bir çok duygusal farkındalık yaratan cümleleri gördüm beğendim
Eveet. Size harika, kendinizi sorgulatan bir kitap ile geldim. Kesinlikle okumanızı isterim.
Affan, yaşı küçük olsa da maalesef ki yaşamı büyük olan biri. Anne ve babası ayrı olduğu için annesine yaşıyordu ve maalesef ki pek de sevgiyle büyüdüğü söylenemez. Buna rağmen yine de onları sevmesi bana göre tuhaftı.
Babasının ona aldığı sapan sayesinde aniden, daha doğrusu bir hayvanı öldürdükten sonra kendini sorgulamaya başlıyor. Sadece bir sapan nelere yol açabilir diye düşünüyordum ve cevabımı almış oldum. Yaptığı kötü şeylerden pişman olup kendini tamamen geliştirme evresini alıyor ve bu hissi asla bırakmıyor.
Araştırma sürecinde ilk olarak babasını, ardından annesini kaybediyor ancak yolundan asla dönmüyor. Bazı zamanlar rüyasında onları görse de yoluna devam ediyor. Yolunda karşısına çıkan çoban, Poyraz Bey ve çilli kız ona bazı soruların cevabını veriyor. Özellikle Poyraz Bey ile yaptıkları konuşma, fikir alışverişi gerçekten çok güzel.
Kitabın sonunda kendini bulması, tüm sorularının cevaplanması, geçirdiği kazaya ve felç olmasına rağmen asla mutluluğunu kaybetmeyip hayatına devam etmesi çok güzel. Kesinlikle okunup ders alınması gereken bir hikaye.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yaşam | ÖlümEdebiyat & Roman
Deneme yazarı, şair, felsefeci,düşünür 
Oruç Aruoba nın yaşam ve ölüm konulu konferansı..
Şiirsel bir ölüm övgüsü ve alegorik bir yaşam yergisi.. Ölümün yaşama kattığı anlam ve oluşturduğu bütünsel düzlem üzerine duruyor. Ölüm ve yaşam arasındaki tezat dolu ilişkiden beslenen bir manifesto sunuyor.
Ölümün anlamını ve biz insanlar tarafından genel kabul görülen imajını minimize ederek yorumluyor ve bunu yaparken de yaşamın ölüme duyduğu mecburiyet ve ihtiyacı yakıt olarak kullanıyor.
Belirli bir mantıksal örüntüsü yok, random şekilde yaşam ve ölüm aforizmaları oluşturuyor konuyu. Belki de doğaçlama bir şekilde çoğunlukla aforizmalar üzerinden ilerleyen paragraflardan oluşan bir silsile amaçlanmıştır yazar burda. Olabilir.
(18)" Yaşayabildiklerimiz eninde sonunda doğum günlerimiz. Ölüm günlerimiz değil. "
İnsan doğum acısını ölüm acısından, daha cok benimser ve kucaklar. Ölüm tatsız olandır onun için, bahsedilmez, gudubet bir alarmdır.
(29) " Yaşam ancak ölümün bilinçlendirilmesiyle anlam kazanır. "
(51) Yasama güç verecek şey, güçsüzlük duyman olacak.
(59) Yaşamın ölümden sonra belli olacak, yani hiç belli olmayacak.
Duvar yazısı gibi görünse de, Çin felsefesi Ying-Yang' a benzettiğim tarafları var bu önermelerin. (): Zıtlığın uyumu, yaşamla ölümün zıt enerjisinin oluşturduğu bütünlük temasının kitabın kayda değer bir bölümüne yayılışı aşikar. "Hayat varsa ölüm var, hayat olduğu için ölüm olacak." tarzı çok basit, esasında öz cümleler.
Kitabın beni en çok etkileyen alıntısı belki de;
(35) "Ancak ölecek olan birisi, yaşar."
Yok etti bi süre. Muazzam bir totoloji. Üzerine uzun uzadıya düşünüyorum hala. Yaşama anlamını idrak etmenin, ölümün gerçek anlamını kavramaktan geçtiği, ancak bu derece havalı anlatılırdı.
(53. sayfa civarlarında alınan not;)
Bir dilemma
Oruç Aruoba nın yaşam ve ölüm konulu konferansı..
Şiirsel bir ölüm övgüsü ve alegorik bir yaşam yergisi.. Ölümün yaşama kattığı anlam ve oluşturduğu bütünsel düzlem üzerine duruyor. Ölüm ve yaşam arasındaki tezat dolu ilişkiden beslenen bir manifesto sunuyor.
Ölümün anlamını ve biz insanlar tarafından genel kabul görülen imajını minimize ederek yorumluyor ve bunu yaparken de yaşamın ölüme duyduğu mecburiyet ve ihtiyacı yakıt olarak kullanıyor.
Belirli bir mantıksal örüntüsü yok, random şekilde yaşam ve ölüm aforizmaları oluşturuyor konuyu. Belki de doğaçlama bir şekilde çoğunlukla aforizmalar üzerinden ilerleyen paragraflardan oluşan bir silsile amaçlanmıştır yazar burda. Olabilir.
(18)" Yaşayabildiklerimiz eninde sonunda doğum günlerimiz. Ölüm günlerimiz değil. "
İnsan doğum acısını ölüm acısından, daha cok benimser ve kucaklar. Ölüm tatsız olandır onun için, bahsedilmez, gudubet bir alarmdır.
(29) " Yaşam ancak ölümün bilinçlendirilmesiyle anlam kazanır. "
(51) Yasama güç verecek şey, güçsüzlük duyman olacak.
(59) Yaşamın ölümden sonra belli olacak, yani hiç belli olmayacak.
Duvar yazısı gibi görünse de, Çin felsefesi Ying-Yang' a benzettiğim tarafları var bu önermelerin. (): Zıtlığın uyumu, yaşamla ölümün zıt enerjisinin oluşturduğu bütünlük temasının kitabın kayda değer bir bölümüne yayılışı aşikar. "Hayat varsa ölüm var, hayat olduğu için ölüm olacak." tarzı çok basit, esasında öz cümleler.
Kitabın beni en çok etkileyen alıntısı belki de;
(35) "Ancak ölecek olan birisi, yaşar."
Yok etti bi süre. Muazzam bir totoloji. Üzerine uzun uzadıya düşünüyorum hala. Yaşama anlamını idrak etmenin, ölümün gerçek anlamını kavramaktan geçtiği, ancak bu derece havalı anlatılırdı.
(53. sayfa civarlarında alınan not;)
Bir dilemma
Evren var olduğu günden bu yana insanoğlunun kafasını kurcalayan; ben kimim, yaşamın bir anlamı ve amacı var mı, bu dünyaya geliş amacımız nedir, evrenin bir sahibi var mı, ruh nedir, gerçeğe ulaşmak mümkün mü? gibi sorulara roman tekniğiyle yanıt vermeye çalışan bu kitapta, Affan’ın gizemli dünyasında derin bir yolculuğa çıkacaksınız.
Macera, aksiyon, felsefe ve tasavvuf içerikli dolu dolu bir kitap okuyoruz. Kitabın akıcı oluşu, betimlemeleri ile sanki kitabı okurken yaşıyormuş gibi hissediyorsunuz. Okurken hissettiren, duygu geçişlerinin size de geçmesini seven herkese tavsiye ederim.
SELAMİ ÇINARCI TİNSEL KOPUŞ
Merhaba #kitapsever dostlarım Bugün sizlere @selamicinarci kaleminden özenle yazılmış #tinselkopuş eseri ile geldim.
Kitabımız akıcı sade üslup var . Kareketerimiz Affan küçüklüğünde annesinden sevgi ve sefkat görmemiş babası ise tir şoförü olduğu için yıllın çoğu yollarda geçer ama gelirken affan hediyeler getirir ve geldiğinde ilgilenirdi. Oysa annesi eşi ile durmadan kavga ederdi . Affan hırçını sapanı ile hayvanlara , insanlara ve yaramazlık yaparak çıkarırdı. Pişman olduğu gün kendini sorgulamaya başlar ve bolca kitaplar okur ama çoğunlu felsefe içerikli.. Gölün kenarında yaptığı yolculukta affana cok sey katmıştır.
Affan babası tir şoförü olduğu için uzun süre eve gelmez. Annesi ise ev hanımı ama esinin olmadığı günler kendisini dışarı atar saatlerce eve gelmezdi ve üstelik sinirliydi. Affan ise tek başına evde kalırdı.
Bir gün affan ile annesi dedesinin çiftliği gider ve dedisi ile hiç anlaşamayan affan yine o gün dedesini sinirlenip ve kimseye bisey demeden dere kenarında gider. Yapan ördeği goren affan sessizce sabanın çıkarır ve demir bilye koyar. Ördeğin kafasından vurarak öldürür. Ördeğin ölüsünü almak için giden affan yuva yavruları görürür ve tam yavru boğmak isterken yavru ordek affan sarilircasina sokulur ve o ana affan bir zamanlar annesi ile mutlu anı hatırlar ve o an pişmanlık duyar sabini orda atar ve eve gelir. O günden sonra affan hayatı sorgular ve kötü bir insan olmanın pişmanlığı duyar. O günden sonra affan okulda yaramazlık yapmak yerine okuldan sonra derslerine çalışır ve kitap okur ve sorgulardı. Öğretmenleri ve Annesi fark eder ağdanda değişikliği oysa annesi için yaramazlık yapmasin kafidi.
Bir gün babasını trafik kazasında öldüğü haberi gelir ve 1 yıl geçmeden annesi kaybeder. Tek başına kalan
"TİNSEL KOPUŞ"
"Gizemli hiçbir yönüm yok. Ben de herkes gibi sıradan bir insanım, bir anne ve baba tarafından dünyaya getirildim ve benden habersiz bana Affan ismini vermişler. Son iki yıldır varlığımı, içinde yaşadığım evreni sorguluyorum. Çünkü annem, babam ve içinde büyüdüğüm çevre her ne kadar bana kendilerince bazı vasıflar yüklemiş olsa bile, ben gerçekte kim olduğumu bilmiyorum. Bu sonsuz kâinat içinde zerre kadar yer kaplamayan benliğime bir anlam yükleyebilecek miyim, bilmiyorum ama durmadan araştırıyorum."
Affan; kötülükten kaçınan, temiz demekti. Ama o daha küçükten başladı çevresine, hayvanlara arkadaşlarına kötülük yapmaya, zarar vermeye.
Peki bunun asıl sorumlusu kimdi? Ailesini geçindirmek için sürekli yollarda ömrü geçen babası mı? Bir evladı olduğundan bi haber ilgisiz annesi mi?
Affan; itilmişliğin, sevgisizliğin, görmezden gelinmenin intikamını sapanıyla alan, oldukça yaramaz, ailesi tarafından sevgi görmemiş, etrafı tarafından dışlanmış, kendi başına hayatla mücadele eden, minicik yüreğe sahip, saldırganlık obsesyonu hastalığına sahip evinde, okulunda sevilmeyen, istenmeyen bir çocuktur. Sorumluluklarını yerine getirmeyen, kendi keyfinde bir anne, işinden evine uğrayamayan uzun yol şöförü bir baba. Affan'ın eksikliğini yaşadığı tüm duygular onu hırçın, öfkeli, acımasız yaparken içindeki öfkeyi etrafına saçar. Göremediği sevgi onu her geçen gün daha da yaramaz, hırçın birine dönüştürür. Hayvanlara, insanlara zarar vererek içindeki boşluğu doldurmak istiyor, yaptığının yanlış olduğunu bilemeden. Koskoca kalabalığın içerisinde yapayalnızdı.Tek dostu babasının doğum gününde aldığı sapanıydı. Ömür boyu yakasını bırakmayacak cinayetler işler sapanıyla. Öldürdüğü kuşların, kurbağaların, farelerin, böceklerin haddi hesabı yoktu. Her hatırladığında vicdan