“Çayırın derinliklerinde, söğüdün altında,
Bir çim yatağı, yumuşacık bir yastık,
Başını yasla, uykulu gözlerini kapa,
Tekrar açtığında, güneş doğacak artık
Burası güvenli, burası sıcak,
Papatyalar seni kötülüklerden koruyacak
Burada rüyaların tatlı, yarın gerçek olacak,
Burada sana olan sevgim her daim yaşayacak.”
Ölüm bir şey değil, onsuz ölmek korkunç.
Düşündükçe daha da bocalıyordu. Nihayet bir karara vardı ve yeniden Taureav Sokağı’na sönerek Jan Valjan’ın bileklerine kelepçeleri geçirmenin görevi olduğuna inandı.
Ancak bir şey ona engel oluyor, yolunu tıkıyordu.
Demek, dünyada yargı ve mahkemelerden daha başka şeyler de bulunuyormuş? Javer, bu yeni öğrendiği şeylerin varlığına hâlâ inanamıyordu.
Ya ben yanılıyorsam? Ya insanoğlu, bütün insan soyu gerçekten aşağılık değilse? O zaman insanları ‘iyiler’ ve ‘kötüler’ diye iki sınıfa ayırmamız gerekir...
Korku
Bir şeyle mücadele etmek için onunla yüz yüze gelmek gerekir ve o da kendini göstermekte gecikmedi.
