Konuş, savunmanın bana söyleyeceği bir şey varsa. Şimdi çok geç ağlamak için. Daha uygun durumlarda ağlamak gerekirdi, elverişli fırsat çıktığı zaman. Gözlerin açıldıysa eğer sonunda, kendin karar ver davranışının sonuçlarının neler olduğuna. Elveda! yalıyarların meltemini solumaya gidiyorum ben; çünkü, yarı tıkanmış akciğerlerim, seninkinden daha sakin ve daha erdemli bir seyirlik istiyorlar, haykırarak..
Yüreğini ıssız çöle çeviren düşünceleri bırak artık; ateşten daha yakıcıdır onlar.
Gülmeyi bilmem ben. Birkaç kez denediysem de gülmeyi hiçbir zaman beceremedim. Gülmeyi öğrenmek çok zor ya da daha doğrusu bu yaradılış aykırılığına karşı içimde taşıdığım tiksinti duygusunun, kişiliğimin en önemli niteliğini oluşturduğunu sanıyorum.
Yaşamı bir yara gibi karşıladım ve intiharın yarayı iyileştirmesini yasakladım. İsterim ki sonsuzluğunun her anında bu açık çatlağı görsün Yaratıcı. Ona verdiğim cezadır bu.
Bana benzeyen bir insan arıyordum ama bulamıyordum. Bütün köşe bucaklarını arayıp taradım yeryüzünün: boşunaydı direnmem. Yalnız kalamıyordum bununla birlikte. Kişiliğimi onayan biri olmalıydı; benim gibi düşünen biri olmalıydı.
Kendisine yalnızlığı neden eş seçtiği sorulacak olsa, gözlerini gökyüzüne doğru kaldırır ve Esirgeyici'ye olan siteminin gözyaşlarını güçlükle tutar; ama yanıtlamaz gözkapaklarının karına sabah gülünün kızıllığını yayan bu düşüncesiz soruyu. Konuşma uzarsa kaygılanır, yaklaşan bir görünmez düşmanın varlığından kaçmaya çalışıyormuş gibi gözleriyle ufkun dört bir yanını tarar, eliyle çabucak vedalaşıp uyanan utancının kanatları üzerinde uzaklaşır ve ormanda yitip gider.