Ali İpek'ten okuduğum ilk kitap.
Bir kelime ile anlatacak olursam; Trajikomik derim.
Körekem ( Kör-Ekrem) kasabasında yaşayan Nurgül ile Muhlisin hikayesi.
Biraz aşk, biraz trajedi, biraz komedi ile kaçma ile kavuşmaları anlatılıyor.
Okurken bir defa ipin ucunu kaçırsam da seri okunur şekilde yazılmış. :)
Hikaye ne kadar bu iki kişiyi yazsa da, çaresizliği , korkuyu ve yalnızlığı da bir o kadar anlatmış .
Şadan Bey’in çapkınlıkları yüzünden ailesi onu apar topar evlendiriyor. Fakat evlilik onun için bir durak değil, yeni bir oyun alanına dönüşüyor. Kendinden daha zeki ve kültürlü bir kadınla aynı
Gönül Bir Yel Değirmenidir Sevda ÖğütürHüseyin Rahmi Gürpınar · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20255,6bin okunma
insan doğası, günah, ceza ve ölümTiyatro
Temalar:
Ahlaki Çöküş ve Kibir: Don Juan’ın kendini tanrı gibi görmesi, onu felakete sürükler.
Adalet ve Kader: Öldürdüğü şövalyenin heykelinin canlanması, ilahi adaletin simgesidir.
Tutku ve Ölüm: Aşk, arzu ve ölüm iç içe geçmiştir.
Romantik Trajedi: Duyguların yoğunluğu ve kahramanın trajik sonu, romantik akımın izlerini taşır.
Üslup ve Anlatım:
Puşkin, bu oyunda;
Şiirsel bir dil kullanır.
Kısa ve yoğun diyaloglarla karakterlerin iç dünyasını yansıtır.
Gotik ve dramatik atmosfer yaratır.
Konu Özeti:
“Taş Misafir”, efsanevi çapkın Don Juan’ın hikâyesini işler. Don Juan, sayısız kadını baştan çıkaran, düellolarda rakiplerini öldüren, kendini üstün gören bir karakterdir. Ancak bir gün, öldürdüğü bir şövalyenin dul eşiyle ilişki kurmaya çalışırken, şövalyenin taştan heykeli canlanır ve Don Juan’ı cezalandırır. Bu doğaüstü olay, onun kibirli yaşamının trajik sonunu getirir.
Kürk Mantolu Madonna
Kürk Mantolu Madonna’yı bitirdiğimde, yıllardır çevresinde oluşan o “benzersiz başyapıt” algısının bende tam karşılık bulmadığını fark ettim. Evet, etkileyici ve hüzünlü bir aşk hikâyesi okuyoruz.
Dünya edebiyatının en çok konuşulan ve üzerinde en çok düşünülen eserlerinden biri olan Romeo ve Juliet, ilk bakışta sarsıcı bir aşk hikayesi gibi görünse de aslında yanlış iletişimi, aceleci
Kırmızı Saçlı Kadın'ı bitirdiğimde, içimde hem babasını kaybetmiş bir çocuğun o tanıdık öksüzlüğü hem de kaderin o kaçınılmaz ağlarına takılmış olmanın getirdiği musibet bir çaresizlik vardı. Kitap beni o eski, kurak Mahmutgata kasabasına, o kuyu kazma seslerinin yankılandığı derin sessizliğe öyle bir çekti ki, sayfaları çevirirken resmen burnuma o nemli toprağın, o ter kokusunun eziyeti geldi.
Cem’in, ustası Mahmut Usta ile kurduğu o baba-oğul bağı ve o çadır tiyatrosundaki kırmızı saçlı kadına duyduğu o ilk, o yakıcı gençlik aşkı içimi sızım sızım sızlattı. Ama beni asıl darmadağın eden şey, o kuyunun başında yaşanan o talihsiz kaza ve Cem’in ömür boyu sırtında taşıyacağı o devasa suçluluk duygusu oldu. Pamuk, Doğu’nun Rüstem ile Sührap hikayesiyle Batı’nın Oedipus mitini öyle bir ustalıkla harmanlıyor ki, insan kendi tarihinin ve babasının günahlarından asla kaçamayacağını anladığı an boğazı düğümleniyor. Yıllar sonra o kuyunun başında, geçmişin o kanlı canlı gerçeğiyle yüzleşildiğinde, kaderin o korkunç ironisi karşısında gözyaşlarımı tutamadım.
Kapağı kapattığımda, o karanlık kuyunun dibine bakıp kendi babamı, kendi köklerimi ve hayatta yaptığım o geri dönüşü olmayan hataları düşündüm. Kırmızı Saçlı Kadın, benim için sadece bir aşk ya da cinayet romanı değil; babasızlığın, suçluluğun ve bizi her saniye sinsice izleyen o kör talihin kalbimi sızlatarak anlatıldığı sıcacık, sarsıcı bir modern trajedi.
