Tuğba Gündoğdu
@tugbayldrm
79 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Okurken içimin parçalandığı, bazı bölümlerine "vahşet" notu düştüğüm bi kitap oldu. Çocuklukta yaşanan travmaların ilerde nelere sebep olduğunu, daha da doğrusu çocuklukta ve yetişkinlikte "sorunlu" bi birey olmanın aslında çocukluğun ilk dönemlerinde yaşanan travmalardan kaynaklandığını baz alan bi eser. Edebi yönü tabi ki yok, dili de hatta bi tık ağır gibi, muhtemelen genel okuyucu kitlesi de psikoloji bilen ve okuyan insanlardır zaten. Bi öğretmen olarak en etkilendiğim kısım sonlara doğru verilen bi tavsiye oldu, "çok içine kapanık veya çok saldırgan bi çocukla bi öğretmenin sadece öğle yemeklerini beraber yemesi ve iletişim kurması bile çocuğun hayatını düzene sokabilir." Genel olarak problem çıkaran çocuklar ya yok sayılarak ya da disipline verilerek terbiye edilmeye çalışılır, "öğrenciyi kazanmak" çokça kullanılan bi kalıp olmasına rağmen aslında öğrenci çok da kazanılmaya çalışılmaz. Özeleştiri de bu aynı zamanda, kendime not olsun bu kısım; normal eğitim dönemine döndüğümüzde bu yaklaşımı benimseyeyim.
Reklam
Okuduğum ilk kitabı olsa muhtemelen keyif alırdım ama isim şakaları (Dr. Akula, Dr. Agon, Varda Rowa, Hammad Dede, Apo Calypso ve daha bir sürü) her eserinde olunca çok fazla ve gereksiz gelmeye başladı artık. 1-2 tane de değil ki "aman olur bu kadar da" denilsin, her sayfa bunlarla dolu. "Aa bu kadarını da beklemiyordum" dedirten bir kitap da değil, her kitabını "ters köşe yapayım" kafasında yazdığı için sonu zaten tahmin edilebilir oluyor bir noktadan sonra. Dümdüz yazsa ters köşe oluruz anca.
Bir an önce sonuna ulaşmak ve olabildiğince yavaş okuyarak zevkini daha uzun süre yaşamak arasında bırakan bir kitap. Öyle bir hale getirdi ki hatta, (burası spoiler içerecek) Maximillan Wagner'ın Kerem'e yazdığı mektubu "en büyük ajan, Max" diye bitirmesine gözlerim dolu dolu gülerken bir sonraki cümle "bunları okuyunca hıçkırdım mı, güldüm mü anlamadığım bir tepki gösterdim"di. Kitabı yaşamak oldu yani biraz.
Suç ve CezaEdebiyat
Suç ve Ceza incelemesi yapmak ne haddime, ama birkaç cümleyle hissettiklerimi aktarmak isterim. 10-12 yıl önce okuduğumdan aklımda kalan sadece Raskolnikov'un eylemleri ve düşünce yapısı olmuş. Şimdi tekrar okuduğumda aslında her karaktere yüklenmiş bir sorumluluk, bir toplumsal rol olduğunu ve hiçbir karakterin de fazlalık olmadığını fark ettim. Tek bir beden hem suçlu hem erdemli, ve hatta merhametli sıfatlarını bir arada bulundurabilir mi? Birini birinden daha suçlu bulabilir miyiz? Yani "o daha da suçlu" diye bir şey söylenebilir mi? Kendime not gibi oldu şu an, daha verimli düşünebileceğim bir saatte cevap arayayım bu sorulara kendimce.
Burak Aksak severim, ön satışta almama da sebep oldu hatta kitabı bu sevgim. Nerdeyse her hikayede dikkat çekmek isteyip de tökezleyen bi karakter, bu karakteri olabildiğince yerin dibine sokan olaylar ve konuşan nesneler o kadar tekrar ediyo ki... Farklı başlıklar altında aynı hikayeleri yazmaya gerek yokmuş bence. Yer altı desen değil, ergen edebiyatı desen kıyamazsın, iç rahatlığıyla edebiyat da diyemezsin bi yandan. Kafam çok karışık...
Reklam