Mən yollar ayrıcında səni gözləyən zaman,
Bəlkə indi qan gedir sənin təzə yarandan.
Həsrətinlə axırkən gözlərimin gümüşü,
Bəlkə dodağındadır gəncliyimin gülüşü.
Bəlkə ala gözünə toxunmasınlar deyə
Bürümüşdür təbiət səni bir ağ pərdəyə.
Baş ucunda ağlayır küləklər həzin-həzin,
Matəmini tutaraq hicranlı eşqimizin.
Bəlkə buz əridirkən şinelinin buxarı,
Düşmənə qan uddurur qılıncının ovxarı...
Mən yollar ayrıcında səni soraqlayanda,
Könlümün otağında həsrətim ağlayanda,
Gündüzümün-gecəmin fərağını yığaraq,
Qəfəsdə qumru kimi səni gözləyəndə, bax,
Bu sinəmin içində yeyin-yeyin döyünən,
Pərişan gözlərinin baxışıyla öyünən
Qəlbim deyir: - Bir sabah gələcək o günəşlə,
Üzündə təbəssümlə, dodağında atəşlə!
Üç il əvvəlki kimi oturacaq yanında.
Onun başından keçən yaralı dastanında,
Dinləyəcəksən uzun əsrlərin dərdini,
Görəcəksən bəşərin mərdini, namərdini.
Gözündə canlanacaq onun dolğun həyatı,
Sadə insan ömrünün ölməyən nəqəratı.
Mən hər ikindi çağı üfüqlərə baxanda
Canlanırsan gözümdə, bir bənövşə yaxanda.
Hər şey gəlir, xəyala indicə olmuş kimi.
Sinədə qəlb çırpınır yaralı bir quş kimi.
Suya salxım sallamış o söyüdlər, iydələr,