“Emir yakalanıp kafese konulmuş da olsa göçmen bir kuş. Kalbi uçup gitmek için atıyor.”
Peter'a gelince... Uçup gitmeden önce Wendy'yi bir kez daha gördü. Tam olarak pencereye gelmedi de Wendy isterse açıp ona seslensin diye şöyle bir pencereye değerek geçti. Wendy de tam onun beklediğini yaptı.
"Hey Wendy, hoşça kal," dedi Peter.
"Ah Peter, gidiyor musun?"
"Evet."
"Peter," dedi kız bocalayarak,"anne babama çok hoş bir konuda söylemek istediğin bir şey yok mu?"
"Hayır."
"Yani benim hakkımda Peter..."
"Hayır."
Bayan Darling de pencereye geldi, zira artık Wendy'yigöz hapsine almıştı. Peter'a, diğer oğlanların hepsini evlat edindiğini, onu da evlat edinmek istediğini söyledi.
"Beni okula gönderecek misiniz?" diyesordu Peter kurnazca.
"Evet"
"Sonra da bir yazıhaneye mi gideceğim?"
"Sanırım."
"Kısa sürede büyüyüp yetişkin bir erkek olur muyum?"
"Çok kısa sürede. "
Reklam
En azından otuz yıldan beri bana iz bırakmadan ortadan kaybolmayı arzu ettiğini söyler ve ben onun ne demek istediğini çok iyi bilirim. Hiçbir zaman herhangi bir kaçış, kimlik değişimi, başka bir yerde yeni bir yaşam kurma hayali peşinde olmadı. İntiharı asla düşünmedi, çünkü Rino'nun onun bedeniyle ilgilenmek zorunda kalması düşüncesi onu çok rahatsız ederdi. Onun amacı başkaydı: uçup gitmek, her bir hücresini ortadan kaldırmak, geride onunla ilgili hiçbir şey bırakmamak istiyordu. Onu çok da iyi tanıdığımdan ya da en azından tanıdığımı sandığımdan, bu sefer geride tek bir saç teli bile bırakmadan yok olmanın yolunu bulmuş olduğunu tahmin ediyorum.
Sayfa 31
- Elbette gelecektin.. ve geldin işte. Haydi artık gidelim, mümkün olduğu kadar çabuk ayrılalım, bu muhteşem saadetin bir zerresi bile kaybolmamalı, asla kaybolmamalı, dedi.
Sanki o, uzun bir yolculuktan yeni dönmüştü ve ben onu garda karşılamıştım, şimdi de evimize gidecektik. Her nefes alışta saadetimi bir parça daha idrak ediyor, bir parça daha içime sindiriyordum. Ömrümün kalan kısmı üzerine tatlı bir ışık düşmüş, gelecek günlerim şeklini bulmuştu.
Doğrulmam için kolumdan çekiyor ve:
- Haydi haydi, diye acele ediyordu.
Uçup gitmek ister gibiydi. Ona:
- Yarın nerede buluşacağız, diye sordum. Kolumu tutan parmakları gevşedi ve:
- Yarın buluşmıyacağız, dedi.
Aşkla dolu sözlerinin ardında bir bitkinlik iması vardı. Onun benimle hiçbir yere gelmeyeceğinin farkındaydım. Sustum. Şok olmuştum. Ansızın yalnızlık ve yeis, birer kuma gibi aramıza girdi. Birbirimizi rahat bırakmayı öğrenmemiz için günler geçmeliydi. Her birimiz gitmek filini kendimiz için, tek başına çekmeyi öğrenmeliydik.
Reklam
Reklam