“Sence bize mutlu son yakışır mı?”
“Evet, en güzel bize mutlu son yakışır. ”
“Ya ayrılırsak?”
“Seni hiç bırakmam. ”
“Ya beni unutursan?”
“Hiçbir şey seni bana unutturamaz. ”
"Soz mü?"
“Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım. ”
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında herkes o kitabı okudu.
"... o kavimler ki hakiki yolu buldum sandı
ermeden doğru yola hepsini susturdu ölüm
öyle bir ukde ki hal etmedi bir kimse onu
vurdular hepsi düğüm üstüne bir başka düğüm ..."
nâsırüddin-i tûsî
Biri şarkı söyleyince ben kendimde olamıyorum. Kendimi hatırlamak mümkün olmuyor. Sonra tüm geçmişim başka bir şeye dönüşüyor ve ben kendimle taşıdığım, hiç yaşamadığım ölü bir hayata ağlıyorum. Şarkı söylememek için hep fazla geç olduğu gibi şarkı söylemek için de hep çok geç...