Ulaş Kırbaş
@ulass_7
"Oh, iyi. Müjgan ziyaretime gelir bugün, sipariş verdiğim lavanta kolonyamı da getirir... Her ayın son perşembesi, mutlaka eski bir fotoğrafla çıkagelir. Anlatır da anlatır. "Ah be Müzeyyen Hanım, ne kadar kırışmışsın, o gür kıvırcık saçların seyrelmiş, dolgun yanakların çökmüş, etrafındaki kalabalık dağılmış, o başını ağrıtan sesler..."
Reklam
Göldeki Ev Suret kitabı için sonunda geldim. Öncesinde de dediğim gibi çok sevdiğim ve merakla okuduğum bir seriydi. İlk kitabı gördüğümde direkt ilgimi çekmişti ve bitirdiğimde ikincisini de alırım diye düşünmüştüm. Öyle de oldu. Hız kesmeden okudum.
İkinci kitap, ilk kitaptaki olayların üzerinden iki yıl sonrasında devam ediyor. Baria ve Rüzgâr, Kayla ve Deniz evleniyor. Kayla'nın hamile olduğunu da okuyoruz. Tabii ilk kitaptaki son olaylardan dolayı Ömer depresyonda ve kabuğunda. İlerleyen zamanda Kayla ve Feraye'nin kapısına bırakılan oyuncak bebeklerle bazı şeyler yeniden hareketleniyor. Üstelik bu bebekler ilk kitabın sonunda göle attığı bebekler olunca karakterleri daha çok tedirgin ediyor. Yazar nasıl bir devam kitabı yazacak, kurguda korku unsurunu bu kez nasıl kuracak diye düşünürken çok güzel bir cevap vererek yine sizi sürüklemeye başlıyor. Bu kez korku daha da tedirgin eden bir yerden geliyor.
Bu kısım Ömer'in Rüya'nın ölümünü ve yokluğunu kabullenemeyişiyle, bunun üstesinden gelemeyişiyle bir ivme kazanıyor. Yani Ömer'in etkisi de çok büyük. Spoiler vermeden gitmek gerekirse Ömer'in bazı şeylere sebep olduğunu da okuyacaksınız maalesef. Onun tarafından bakıldığında çaresiz ve yalnız kaldığınızı hissedeceksiniz elbette fakat siz onun yerinde olsaydınız ne yapardınız? Okurken istemeden de olsa empati de yapıyorsunuz.
Tüm bunlarla birlikte karakterlerin organize hâllerini de özlemiştim. Onları bu şekilde okumak o kadar zevkli ki... Bazen bu karakterler hiç bitmesin, sürekli bir olay yaşasın ve okuyayım istiyorsunuz. Bittiğinde ters köşe de oluyorsunuz ama o bittiğinde sizi boşluğa bırakan dizi/film ve kitaplardaki gibi hissediyorsunuz. Eminim Baria'yı özleyeceksiniz, Kayla'yı özleyeceksiniz, Deniz'i, Rüzgâr'ı, Damla'yı dahi... Çünkü herkesin bir hikâyesi
Göldeki Ev'i 2022 yılı Nisan-Mayıs aylarında okumuş ve bitirmiştim. Büyük bir merak ve heyecanla almıştım. Ki aynı duygular içerisinde de sürüklenerek okuduğumu söyleyebilirim. Her şeyiyle harikaydı. Çünkü tam da ihtiyacım olan bir kurguydu. Göldeki Ev sadece bir gerilim/korku romanı değil, içerisine biraz dram ve çokça da gizemi alan bir yapıttı. Yazarın bunlarla harmanlayarak bir kurgu oluşturması ve bunu başarmış olması kıymetliydi benim için. Kısa zamanda Göldeki Ev'e çok bağlandığımı söyleyebilirim.
Yorumunu o zamanlar hazırlamış ve bir yere kaydetmiş olsaydım emin olun çok daha uzun ve betimleyici bir yazıyla aktarabilirdim ancak üzerinden hayli zaman geçti. Yine de karakterlerini ve kurgusunu unutmak ne mümkün! Büşra Şahin, Türk Edebiyatı korku/gerilim türüne de yeni bir soluk, yeni bir yön getirme yolunda emin adımlar atmış diye düşünüyorum. Ortaya orijinal bir iş çıkmış.
Göl kenarındaki eve yerleşen Baria, köpeği Foxi, arkadaşları Kayla ve Rüya, Ömer ve Deniz. Baria'nın unutamadığı acılı geçmişiyle köpeği Foxi'nin tasması üzerinden kurulan bağlantı kitabın ilk noktalarında okuyucuya sezdiriliyor. Yavaştan içine çekiyor ve o gizemin, gerilimi tetikleyen kurgunun içerisine dahil ediyor. Farkında olarak ya da olmayarak, zaten yapabileceğiniz bir şey olmuyor. Keyifle sürüklenmeye başlıyorsunuz.
Kitabı okurken beni en etkileyen sahneler organize olup bu gizemin peşine düştükleri anlardı. Özellikle Kayla karakteri beni çok etkilemişti. Tabii her şeyin başladığı noktayı da Damla karakterinin ilk sahnesi olarak varsayarsak onun da inanılmaz ürperticiliği olduğunu söyleyebilirim. Yazarın yarattığı çok önemli bir karakter. Bunlarla birlikte mitoloji ve fantastik ögelerle can alan kurgu bence bu yönden de çok iyi kurgulanmış. Birkaç küçük klişe noktalar olmasına
"Zaten dünden beri bir de kara kedi peyda oldu başıma. Kafamı nereye çevirdiysem, normalde kedi sevmezdim ama bu pek de sırnaşık bir şeydi. Her fırsatta ilişip durdu yanıma. Uğursuz sayarlardı kara kediyi amma, bir uğursuzluğunu da görmedim ben. Yalnızlığımın da etkisi olacak ki benim de kaynadı kanım buna. Zeytin koydum adını. Mazhar'ın zeytininden..."
Reklam