Mən illərdir elmi fantastika oxuyuram. Ulduz döyüşləri, qalaktik imperiyalar, yadplanetlilərlə əl sıxmaq… Bunların hamısı gözəldir, rahatdır. Çünki orada hər şey aydındır: pis var, yaxşı var, texnologiya var, sonunda ya qələbə var, ya da faciə. Amma Stanislaw Lemin “Solaris”i... bu kitab oxuduqdan sonra məni günlərlə susdurdu.
Zahirən, sadə bir süjet: Kris Kelvin adlı psixoloq sirli “Solaris” planetinə göndərilir. Orada alimlər illərdir bu planetin üzərindəki nəhəng, düşünən okeanı tədqiq edirlər. Amma okean insanlara cavab vermir. Daha doğrusu, elə bir cavab verir ki, insan beyni bunu qəbul edə bilmir. Alimlərin başına gələnlər dəhşətlidir: okean onların yaddaşından, günahkarlıq hissindən, ən dərin travmalarından “qonaqlar” yaradır. Kelvinin yanına da illər öncə intihar edən sevgilisi Hari gəlir. O, canlıdır, qanı var, nəfəs alır – amma o, insan deyil. Okeanın Kelvinin beynindən “oxuduğu” bir layihədir.
Əvvəla, tənhalıq. Elə bir tənhalıq ki, nəinki başqa planetdə, öz yaddaşının içində belə tək qalırsan. Kelvin Harini sevir, amma bu sevgi əslində özünə işgəncədir. O, hər dəfə Harini görəndə öz günahını, öz bacarsızlığını, öz insanlığının çılpaqlığını görür. Okean isə bunu vecinə belə almır. Okeanın heç bir pis niyyəti yoxdur. O, sadəcə olaraq “başqa cür”dür. Bəlkə də o, sənət əsəri yaradır, bəlkə də oynayır, bəlkə də sınaq keçirir. Amma bizi, insanları, onun vecinə deyil. Bu, ən ağır həqiqətdir: Kainatda elə bir ağıl ola bilər ki, biz onun üçün maraqlı deyilik.
Lem, sadəcə, qorxulu hekayə danışmır. O, bütün elmi fantastika janrının əsas problemindən danışır: biz hər şeyi özümüzə bənzədirik. Yadplanetli axtarırıq? Onun da iki gözü, bir burnu olsun istəyirik. Onunla danışaq, əl sıxaq, bəlkə də vuruşaq. Amma “Solaris”dəki okean nə danışır, nə də əl sıxır. O, sadəcə
"Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır."
Babalara dair yazılan en iyi kitaplardan biridir belki de Kuşlar Yasına Gider. Aslında bir bakıma evlatlara da dair yazılan en iyi kitaplar arasında bence.
Anlatıcının babası Aziz'in Ankara'ya protez bacaklarını yaptırmaya geldiği günden başlayan hikaye adım adım bacakları nasıl kaybettiğini, geçmişteki minibüs düşkünlüğünü, evinden kopup sürekli yollarda oluşunu, oğlunu da yanına alıp her köylünün işini görmeye çalıştığını anlatıyor. Aziz inadı ve gururu yüzünden fizik tedaviyi yarım bırakıp Denizli'deki köylerine dönüyor. Yazarın Ankara ile Denizli arasındaki gidiş gelişi bu şekilde başlıyor. Günden güne kötüye giden babası için her şeyi yapıyor fakat Aziz geçmişi hatırlayıp, kaybettiği ve cenazesine katılamadığı oğlu için gözyaşları döküyor.
Hastaneden hastaneye sürüklenen, köye her gelişinde bütün akrabaların da eve doluşup çeşitli konuşmalar yaptığı bir döngüye giriyor hikaye. Her yolculukta da Ankara'dan Denizli'deki köye doğru arabaya eşlik eden bir at dikkat çekiyor, bir söyleme göre bu ecel atı. Yazarın köyde sürekli gördüğü beyaz gömlekli çocuk da ayrı bir sembol olarak karşımıza çıkıyor. Bütün bu zorlu sürece katlanıp eşine en güzel şekilde bakan güçlü bir kadın olarak da yazarın annesi ön plana çıkıyor.
Hasan Ali Toptaş nostalji film tadında, ağır bir trajedi yazmış adeta. Bir oğlun babaya vefası, eşinin fedakarlıkları, bir babanın ailesine karşı mahcubiyeti, yetersiz hissetmesi, engeline yenilmesi, gururu ve gözyaşları... Ben çok severek okudum. Hasan Ali Toptaş'ın edebiyat dünyasında kendi kariyerini bitirdiği taciz olayları olmasa belki de çok daha okuyanı olacaktı bu kitabın ve çok övgüyle anılacaktı. Yazardan okuduğum diğer iki kitabı çok tavsiye etmesem de bu kitabı mutlaka okumanızı tavsiye
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Merhaba sevgili kitap dostlarım
Bugün sizlere #ulduzvekargalar #samedbehrengi kitabı ile geldim.
Ulduz küçük bir kız çocuğudur çok yalnız ve üzgündür çünkü annesi daha doğrusu üvey annesi özellikle babası yokken ona hem fiziksel hem de ruhsal şiddet uygulamaktadır.Ulduz’un en yakın arkadaşı komşularının oğlu Yaşar‘dır üvey annesi onunla da görüşmesine izin vermiyor. Üvey annesinin olmadığı bir gün evde camdan dışarı bakarken anne kargayı görür ve onunla arkadaş olur anne karga Ulduz’un haline çok üzülür ve ona yavrularından birini arkadaş olarak getirir ve nasıl bakılması gerektiğini anlatır arada sırada kendisi de yavrusuna yemek taşır hem yavrusuyla hem de Ulduz’la ilgilenir. Bu durumdan ne üvey annesinin ne de babasının haberi yoktur çünkü onlar etraftaki kargalardan nefret ediyorlar her gördüklerinde onlara sopayla taşla kovalıyorlar.
yine bir gün bahçede anne kargayı gören üvey annesi ona saldırır zavallı hayvan da kendini korumak için karşılık verir ama üvey annenin zulmünden kurtulamaz ve hayvancık orada ölür.Ulduz’da bu olay karşısında anne kargayı savunmak için üvey annesine saldırır ve oda üvey annesinin attığı taş ile başından yaralanır. Yaralanmanın etkisiyle birkaç gün sonra kendine gelir Ulduz bu arada yavru karga aç ve susuz kalmıştır arkadaşı Yaşar’dan yardım ister fakat her şey için çok geçtir. Bu yaşananlara karşısında Nine karga gelir ve onu kargalar diyarına götürmek istediğini söyler.
Ne kadar çocuklar için yazıldığı söylense de bence daha çok yetişkinlere hitap eden bir kitap. Cahil insanların küçücük çocuklar tarafından bile nasıl manipüle edileceğini görünce çok şaşıracaksınız. Ve yapılan iyiliklerin mutlaka bir yerde karşınıza çıkacağını göreceksiniz.
Sizce masalları sadece çocuklar mı okumalı?
sizin de arada çocuk kitapları okuduğunuz
Gecəyarı Kitabxanası..
"Hər kəsin öz 'Gecəyarısı Kitabxanası' var. O, bir çox həyatı, qəbul edilmiş və edilməmiş saysız-hesabsız qərarları ehtiva edən sonsuz bir yerdir. Bəzən həyatımızdakı bütün qapılar bağlandığı anda , kainat bizə ikinci şansı verir. Kitabı oxuyarkən anladım ki, əsl əzab, etmədiyimiz və ola biləcəyimiz həyatlara görə çəkdiyimiz peşmançılıq hissi imiş.. Bu kitab, bizə hər peşmançılığın sadəcə bir potensial gələcəyə açılan qapı olduğunu, lakin həyatın əsl mahiyyətinin indiki anda yaşamaqdan ibarət olduğunu xatırladır... 'Gecəyarısı Kitabxanası' mənə dərk etdirdi ki, mükəmməl həyat yoxdur, mükəmməl insan yoxdur..biz sadəcə olaraq öz kiçik həyatımızı bütün qüsurları ilə, bütün mümkün variantları ilə sevməyi öyrənməliyik.Və ən əsası, yaşamağa dəvam etmək üçün həmişə bir səbəb, hər an yenidən başlamaq üçün bir şans var...Bu kitab mənə ümidin qaranlıqdakı ən parlaq ulduz olduğunu sübut etdi. Və var olan ən yaxşı həyatın ele məhz öz yaşadığımız həyat olduğunu."...
#mettheiqgecəyarısıkitabxanası
Merhaba sevgili kitapseverler
Yazardan ve Bulgar edebiyatından okuduğum ilk kitap bu. Dili sade, düz bir anlatımı var.
Babasının ölümünü, öncesinde ve sonrasında yaşadıklarını, hissettiklerini, yas sürecini, derin ve yoğun duygularını oldukça etkileyici bir dille anlatmış yazar.
Yazarın babasına olan sevgisini, hayranlığını, bağını ve hastalığı süresince ona gösterdiği özeni okuyoruz bu kitapta.
Kitabın henüz yarısına gelmeden babası ölüyor ve ondan sonraki kısımda babası ile olan tüm hatıralarını anlatıyor. İlk kısım benim daha çok ilgimi çekti. Anılarını anlattığı kısmı biraz daha zor okudum.
Genel olarak hüzün dolu bir kitap. Benim gibi babası hayatta olmayanlara özelikle tavsiye etmiyorum. Eğer babanızı kaybettiğiniz zaman hissettiklerinizi bir kez daha hissetmek istemiyorsanız okumayın.
Okumadığınızda çok da bir şey kaybetmeyeceğiniz bir kitap bence. Siz bilirsiniz.
Georgi Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm’ünü okurken kendimi bir hatıradan diğerine savrulan bir zihinle değil, sanki bir fotoğraf albümünü kurcalayan biri gibi hissettim. Albümün sayfaları kronolojik değil; bazıları solmuş, bazıları taze. Fakat her sayfa, babayla kurulan ilişkinin görünmeyen bir yerinden tutup çekiyor insanı. Yazarın anlattığı baba, yalnızca kendi babası değil; bizlerin hayatında bir şekilde eksilmiş ya da gölgede kalmış tüm baba figürlerinin ortak sureti gibi.
Bu kitap benim için bir “baba hikâyesi”nden çok, insanın hatırlama biçimleri üzerine bir metin oldu. Gospodinov’un parçalı yapısı da bunu destekliyor. Ölümün kendisi lineer değil ki anlatı olsun… Bazen bir koku, bazen bir kelime bizi yıllar önceki bir ana götürür. Kitap da tam olarak bu zihinsel sıçramaların ritmiyle ilerliyor. Bu yüzden okurken hikâyeyi takip etmekten çok, anıları koklayarak ilerliyormuşum gibi hissettim.
Kitaptaki bahçıvan metaforunu herkes farklı bir yerinden okumaya müsait ama benim zihnimde babayı değil, yazarın kendi yasını işleyiş biçimini temsil etti. Bir bahçıvan nasıl toprağın altında olup bitene sabırla kulak veriyorsa Gospodinov da kendi içindeki sessiz çöküşleri aynı sabırla kazıyor. Bazen acıyı yetiştiriyor, bazen bir anıyı buduyor, bazen de hiçbir şey yapmadan bekliyor. Bu yasın bakımı gibi bir şey: Her gün kontrol edilen sulanan kimi zaman kuruyan, kimi zaman yeniden filizlenen bir bahçe ve en çok şuna takıldım kitap ölümden söz ederken bile dramatik olmaya çalışmıyor. Aksine hayatın en büyük yıkımlarından biri hakkında olabildiğince sade konuşuyor. Bu sadelik bana göre kitabın gücünü artırıyor. Çünkü bazı acılar bağırarak değil, fısıldayarak anlatıldığında daha çok vuruyor insanı. Kendi okuma deneyimime gelirsem, kitap boyunca sık sık şu hisle karşılaştım: