SarmaşıkAlıntı
Şu hayat denizinde belki de demir atacağım limanı iyi seçemedim, ondandır dev dalgalara gömülmüş olmam. Şimdi içimde uçuşan kelebeklerin sancısı kaldı bana, hiçbir şiirin dalına konamıyorum. Ne çok öldüm minicik mutluluk yaşayabilmek için ve kaç kez ah çektim bu dünyada bilmem fakat biri sanadır! Sokulsaydım göğüs kafesine bir kez biter miydi bu ahım, yoksa ahlar mı olurdu bana? Başka türlü bir acı bu, kendini ikna edememek. Sustun, duruldun, sakinleştin kalbim. Yetmez mi bunca çektiğin, uslu dur lütfen.Kimsenin ümitvari cümleleri ile içimdeki yaralı serçeleri kandırıp, beni başkasının sevgisine muhtaç etme!
Reklam
En sefil varoluşun bile saygın anları olmuştur: Bu, kilise cemaatine kabul edildiği gün olabilir, kâh aldatıcı bir şekilde ümitvari, manzaralı bir sabah, kâh yeni bir erotik deneyim, sürükleyici bir müzik parçası veya birkaç satır şiir olabilir. Bunlar mazide kalmıştır. Artık var olamazlar. Hiç kimse onları bir dünya olarak dünyaya taşıyamaz; son derece üzücü.
İnsan, bilinmeyenlerin bilineni, olmayanların olduranı, yaşamayan ve yaşatmayanların yaşayanı, yaşanmış ve yaşayacakların yakaza hâli.
Sonu olmayan yola talip olan, hakikati aramayı unutup seyre dalanların şahı.
Gök kubbenin altına hapsedilmiş sonsuzluk diyarının ümitvarı.
Ümidimizi zedeleyenlerin en gaddarı.
Çaresizlik zamanlarının çare olmak isteyeni.
Gönül yorgunluğumuzun en belirgin sebepleri.
Geceleri uyutmayanımız.
Hayatı yaşatmayanımız.
Ömrümüzü elimizden alanımız, elimizden alanımız...
Ömür ile ölüm arasındaki ayraçtır insan. Zamanın naif özgürlüğü sarar insanın bedenini. Ölene kadar unutur güzel ahlakı, sevgiyi, sevilmeyi. Asıl mesele zor gelir insana. Unutur da yaşar bir ömür boyunca gelip geçici işlerle. Hapsolur bulunduğu çıkmaz dairenin içine. Ve bir gün ölüm ile dünya uykusundan uyanacak öylece...
Tabiatımız gereği ümitvari canlılarız, tekrar tekrar aldanmaya teşneyiz. Dürülüp kir pas içindeki, kahverengi bir karton koli içine atılsak bile olmaz denilen mucizelere inanmaya hevesliyiz.
Reklam