Heyhat! Yarın için düşlediğim dünya ellerimden kayıp gitti. Tanıdığım insanları, yeni dünyalar yarattıklarına tanıklık ettiğim insanları hayal meyal anımsıyorum şimdi. Ve öylesine büyük bir inanç, umut, kan ve gözyaşı ile beraber ektiğimiz tohumlar, şimdi neredeler? Kendime soruyorum: Tohumların yeşerip çiçek açmasını sağlayacak o yeni güç nedir ve nerede şimdi?
Umut ve heyecana bak
Bana öyle geldi ki, gelecekte birçok hoş sığınak vardı; ve ilkbaharın filizlendirdiği çimenlerin yaz ortasında bile üzerine basılmamış ve solmamış olarak kaldığı, ebediyen taze çayırlar ve düzlükler vardır
Hiç düş kırıklığına uğramayanlar, hiç umut beslememiş olanlardır.
Hep aynıydı. Kimi zaman ufacık bir umut ışıltısı belirir gibi oluyor, kimi zaman da bir umutsuzluk denizi kudurmaya başlıyordu, ama hep aynıydı: Aynı acı, aynı keder, aynı iç sıkıntısı...
