Bir Palto,Bir Hayat
Kısa bir tatil sırasında kaldığım otelin odasında tesadüfen Palto ile karşılaştım. Vaktim oldukça kısıtlıydı ama kitap okumadan da dönmek istemedim. Yaklaşık yetmiş sayfalık bu kısa eser, aynı zamanda okuduğum ilk Nikolay Gogol kitabı oldu.
Hikâyenin merkezinde Akaki Akakiyeviç var. Hayatını zar zor sürdüren, kimseye yük olmayan, sessiz ve içine kapanık bir devlet memuru. Bizim günlük hayatta “Allah’lık” dediğimiz insanlardan biri. Ne büyük hayalleri var ne de büyük beklentileri. Onun tek arzusu, eskimiş paltosunun yerine yeni bir palto alabilmek.İlk bakışta oldukça basit görünen bu hikâye, aslında insan doğasına dair güçlü mesajlar veriyor.Benim bu kitaptan çıkardığım en önemli ders, sahip olduklarımızın değerini bilmek oldu. Çoğu zaman elimizdekileri sıradanlaştırıyor, hep daha fazlasını istiyoruz. Oysa bazı insanlar için bizim sıradan gördüğümüz şeyler, hayatlarının en büyük hayali olabiliyor. Sürekli daha fazlasını kovalamak, elimizdekilerin kıymetini unutmamıza ve bizi mutsuzluğa sürüklemesine neden olabiliyor.
Kitabın bana düşündürdüğü ikinci konu ise insanların umudunu kırmamak oldu. Kimsenin hangi yükü taşıdığını, hangi mücadeleyi verdiğini tam olarak bilemeyiz. Bazen küçümsediğimiz bir hayal ya da basit gördüğümüz bir istek, o insanın hayata tutunmasını sağlayan tek şey olabilir. Akaki Akakiyeviç’in yaşadığı dram da tam olarak bunu gösteriyor.Belki de Gogol’un bize söylediği en önemli şey şu: İnsanları dışarıdan gördüğümüz hayatlarıyla değil, görünmeyen mücadeleleriyle değerlendirmeliyiz. Çünkü bazen bir insanın sahip olduğu tek şey umududur. Ve o umut elinden alındığında, geriye çok az şey kalır.
Kısa olmasına rağmen etkisi uzun süren, sade anlatımıyla güçlü mesajlar veren bir klasik.
“Dünyayı değiştirmek için kullanabileceğiniz en güçlü silah eğitimdi.”
Kimler sever; Sürekli şaşırmayı sevenler
Kimler sevmez; Karakter profillerinde derinlik arayanlar
Şili’nin bir köyünde yaşayan baba-oğul yeni bir kararla başka kasabaya taşınır. Hikayede David’in çocukluğundan itibaren hayatlarına tanık oluyoruz: aile birliği, sırlar, yüzleşmeler…
Başta sade bir baba-oğul hikayesi gibi ilerliyor. İlk bölümler biraz tekrara düşüyor ama bir anda ortaya çıkan sırlarla hikâye bambaşka bir yöne evriliyor. “Tamam, artık bu kadar.” derken öyle bir noktaya geliyor ki, gerçekten neye uğradığımı şaşırdım.
Biraz daha detaylandırılabilirdi ama yazarın ilk kitabı olmasına rağmen, son dönemde okuduğum “Çok Satanlar Balonları”ndan çok daha başarılı buldum. Hataları olsa da umut vaat eden bir başlangıç. İkinci kitabını merakla bekliyorum umarım 
Volkan Türker yazmaya devam eder.
Volkan Türker yazmaya devam eder.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“ Sanırım birbirini seven insanlar vedalaşmadan ayrılıyorlar. Mecburen gitmeleri gereken bir yer var. Eğer vedalaşırlarsa gidemezler. “
Kimler Sever: Acısını mizaha gömmeye çalışan bir kız çocuğunun elinden tutmak isteyenler
Kimler Sevmez: Dönem edebiyatında ciddiyet arayanlar
Mihrap, 
Sinem Sal ‘ın 
Bizim Zamanımız eserinden tanıdığımız o Mihrap. Ama bu bir devam kitabı değil, aksine bir ‘Öncesi Kitabı’ gibi.
20 yıl geriye gidip Mihrap’ın çocukluğuna şahit oluyoruz. 12 Eylül döneminde babasını kaybeden Mihrap, kırk gün içinde darbeyi kaldırabilirse babasının da geri geleceğine inanıyor. Ne kadar iç burkan ama bir o kadar da saf bir umut
Yazarın kederi mizahla harmanlayışına, karakterlerini bu kadar gerçek hissettirişine hayranım. Bir çocuğun yas sürecini, çok sevdiği babasını kaybetmeyi kabullenemeyişini, bunun için çabasını çok güzel işlemişti. Bizim Zamanımız’da Mihrap’ın babası Selami için çok olumlu düşünmüyordum ama burada kızına olan sevgisini görünce kalbim yumuşadı resmen, hepsine kocaman sarılmak istedim
Ne mutlu ki hep yazsın kalemi hiç susmasın isteyeceğim yazarlar var
Sinem Sal ‘ın Bizim Zamanımız eserinden tanıdığımız o Mihrap. Ama bu bir devam kitabı değil, aksine bir ‘Öncesi Kitabı’ gibi.
20 yıl geriye gidip Mihrap’ın çocukluğuna şahit oluyoruz. 12 Eylül döneminde babasını kaybeden Mihrap, kırk gün içinde darbeyi kaldırabilirse babasının da geri geleceğine inanıyor. Ne kadar iç burkan ama bir o kadar da saf bir umut
Yazarın kederi mizahla harmanlayışına, karakterlerini bu kadar gerçek hissettirişine hayranım. Bir çocuğun yas sürecini, çok sevdiği babasını kaybetmeyi kabullenemeyişini, bunun için çabasını çok güzel işlemişti. Bizim Zamanımız’da Mihrap’ın babası Selami için çok olumlu düşünmüyordum ama burada kızına olan sevgisini görünce kalbim yumuşadı resmen, hepsine kocaman sarılmak istedim
Ne mutlu ki hep yazsın kalemi hiç susmasın isteyeceğim yazarlar var
Körburun
Romanımiz ilk bakışta küçük ve sakin bir ada hikâyesi gibi görünse de, aslında Türkiye’nin toplumsal değişimlerini ve kuşaklar boyunca aktarılan kırılmaları anlatan güçlü bir aile ve toplum romanı.. Romanın merkezinde yer alan Körburun adası, yalnızca bir mekân değil; insanların korkularını, geleneklerini, suskunluklarını ve değişime karşı dirençlerini temsil eden bir karakter gibi. Üç kuşağın hayatları üzerinden ilerleyen anlatı, bireysel hikâyeler ile toplumsal dönüşümü ustalıkla bir araya getirmiş
Kitabın en güçlü yönlerinden biri atmosferi. Yazarimiz adanın dar sokaklarını, deniz kokusunu ve içe kapanık yaşamını öyle canlı tasvir etmiş ki kendimi Körburun’un bir sakini gibi hissetmeye başladim.
Karakterler kusurlarıyla birlikte gerçekçi. Hiçbiri tamamen iyi ya da kötü değil, hepsi yaşadıkları dönemin ve çevrenin etkisi altında şekillenmis.
Yazarın okuduğum 2. Kitabı. Tabii ki bu kitap favorim oldu hatta en iyilerim listesine girmeyi başardı.. Bu kitap da belli bir yaşı geçen insanlar icin daha anlamlı olan kitaplardan. En ama en favori karakterimmm tabiiki Neriman Hanım:) hepsini cok sevdim ve keşke Körburun gercek bir yer olsaydı da elimde romanimla o sokaklarını gezebilseydim... Teşekkür ederim 
Hikmet Hükümenoğlu
Hikmet Hükümenoğlu
Cengiz Aytmatov’un Beyaz Gemi romanı, ilk bakışta masum bir çocuğun trajik sonunu anlatan bir taşra hikayesi gibi görünse de, aslında insanlığın en derin sorunlarını ve temiz kalma mücadelesini işleyen çok güçlü bir eserdir. Eser, Sovyet dönemi Kırgızistan’ı üzerinden, bürokratik yozlaşmanın ve doğadan kopuşun insan ruhunu nasıl çürüttüğünü çarpıcı bir biçimde gözler önüne serer.
Romandaki karakterler zıtlıklar üzerine inşa edilmiştir. Orozkul karakteri gücü, acımasızlığı, köksüzlüğü ve mülkiyet hırsını sembolize ederken; Mümin Dede ise saf iyiliği, köklere bağlılığı fakat aynı zamanda zalim otoriteler karşısındaki çaresiz baskılanıp boyun eğmek zorunda kalışını temsil eder. Kitapta asıl dikkat çeken şey, bu sert gerçekliği "Boynuzlu Maral Ana" mitolojisiyle harmanlamasında yatar. Mitoloji, burada sadece masalsı bir unsur değil; halkın hafızası, vicdanı ve ahlaki pusulasıdır. Maralın katledilmesi, aslında modern insanın kendi geçmişini, kutsallarını ve doğasını kendi elleriyle yok etmesinin bir dışavurumudur.
Çocuğun trajik sonu ise çok güçlü bir protesto olarak yorumlanabilir. Çocuk, yetişkinlerin dünyasındaki ikiyüzlülüğe ve vahşete uyum sağlamaktansa, saflığını korumak adına ölmeyi (veya kendi inancıyla balık olmayı) seçer. Eser, Türk kültür dünyasından bir parçayı da bize anlatıp bu hikaye üzerinden insanın yüzüne sert bir tokat gibi çarparken şu evrensel soruyu miras bırakır: Dünyanın hırsları uğruna daha kaç çocuğun hayallerini ve kaç maralın kutsallığını kurban edeceğiz? Her devirde güncelliğini koruyabilecek olan bu eser, insan kalabilme mücadelesinin en berrak aynasıdır.
Yolculuk Önce İnsanın İçinde Başlar
Santiago’nun çıktığı yolculuk aslında hepimizin hayat yolculuğunu temsil ediyor gibiydi. Hayallerin peşinden gitmek, korkulara rağmen ilerlemek ve bazen aradığımız şeyin aslında içimizde olduğunu fark etmek.. 
Paulo Coelho
Paulo Coelho