Vitrindeki Vicdan
Ruhunu bir hırsa rehin bırakanlar,
Gökkuşağını tek renge boyamak istedi.
“Beterin beteri var” diye diye
alıştırdı insanları karanlığa.
Bir süre sonra
alışmak denen o görünmez zehir,
damar damar yayıldı hayatlara.
Yaraya merhem aramak yerine
yarıştılar acıyı normal saymakla.
Herkes kendi kuyusunun dibinde
başkasının ışığını söndürmeyi bekledi.
Sesini çıkaranı meczup saydı kalabalık,
sustukça büyüdü içimizdeki boşluk.
Çölün ortasında,
herkes kendi serabını alkışladı.
Kendi konforuna zırh ören cüceler,
Adına sabır dediler bu kör teslimiyetin,
oysa derin bir uyuşmaydı çoğu zaman.
(Şükür,
güzel bir erdemdi elbet,
ama düşüncenin yerine konunca yaraya dönüştü.)
Gözlerini yalnız kendi kapısına dikenler
sokağın yangınını görmezden geldi yıllarca.
“Bana dokunmayan yılan” masallarıyla büyüyüp
zehir evlerine sızınca şaşırdılar.
Merhamet vitrinlerde sergilenen bir süs oldu,
Şiirlerimde sen olmadığın zaman
Onları neden bitiremiyorum?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir yıl daha bitiyor.
Biten bir yıl, bitmeyen keder. Biten bir yıl, bitmeyen umut. Biten bir yıl, bitmeyen avuntular, yalanlar ve tutkular. Görünmez sınırların içinde mahpus.
Hiçbir şey mutluluğun bir çatı katının
üzerine düşen rengarenk yansıması kadar hoş olamaz. Hepimizin geçmişinde mavi renkli bir tavan arası vardır.
Gülümsedi. İşte tam o anlarda bir kız çocuğu oluveriyor.
Çoook.
Bazen kötü bir durumdayken hayat bitirecekmiş gibi görünür, sadece orada durup zamanın dolmasını beklersin. Hiç bu duyguya kapıldığın oldu mu?
