Bir gün Abdülhamid hiç olmadığı kadar neşeliydi. Cücesini çağırdı ve emir verdi:
"Bana çok ağır hakaret edeceksin ama hemen sonra -asıl önemli olan da bu- öyle bir özür dileyeceksin ki özrün kabahatından büyük olacak."
Zavallı saray soytarısı bir köşeye büzülüp saçlarını yoldu bir süre. Birden fırlayıp padişahın kıçını çimcikledi. "Rezil köpek! Bu ne küstahlık?" diye bağırdı Abdülhamid.
"Aman padişahım," dedi cüce, "hanım sultanlardan birisi sandım sizi de!"