Olaylar, başkarakter Muhsine’nin bir köşke hizmetçi olarak girmesiyle başlıyor. Bu köşk; cinlerin, perilerin ve gulyabanilerin kontrolü altındadır. Ev halkı gibi Muhsine de günlerini büyük bir korku içinde geçirmekte ve bu gizemli varlıklara hizmet etmektedir. Ta ki bu varlıklardan biri Muhsine’nin peşine düşene kadar... İşte bu noktada hikayenin heyecanı ve temposu iyice yükseliyor.
Spoiler vermemek için daha fazla detay paylaşmak istemiyorum. Gulyabani, özünde bir korku hikayesi gibi görünse de aslında okuması son derece keyifli ve eğlenceli bir eser. Yazar, bu doğaüstü olaylar üzerinden aslında dönemin batıl inançlarını mizahi bir dille eleştiriyor.
Tempo baştan sona hiç düşmüyor; kitabı hiç sıkılmadan, bir solukta bitirdim. Hem güldüren hem de tatlı bir ürperti yaşatan bu Türk edebiyatı klasiğini herkese tavsiye ederim.
Louis, Rachel, Gage, Eillen, Jud....Gerilim
Hayvan Mezarlığı, ölümün nihai son olması gerektiğine dair yazılmış en güçlü ve en ürpertici uyarılardan biridir. Sevilen birinin kaybıyla yüzleşmek yerine doğanın kurallarını çiğnemeyi seçen insanın, aslında kendi cehennemini nasıl inşa ettiğini kusursuz bir kurguyla anlatır. Kitap kapandığında üzerinizde bıraktığı o ağır melankoli ve ürperti, korkunun sadece canavarlardan değil, insanın kendi içindeki o karanlık, bencil sevgi potansiyelinden kaynaklandığını fısıldayan, unutulmaz ve derin bir edebi deneyimdir.
İran, benim için her zaman büyüktezatlığın adı oldu. Bir yanıyla bana hep korkunç, soğuk ve mesafeli bir ülke gibi geliyor; diğer yanıyla da içimde tarifi imkansız, derin bir merak uyandırıyordu. Bu coğrafyaya dair hissettiğim o ilk ürperti, küçük yaşlarda izlediğim *Kızım Olmadan Asla* filmiyle zihnime kazınmıştı. Ancak beni bu coğrafyanın asıl gerçeğiyle tanıştıran olay, yıllar sonra İzmir Çeşme’deki bir yaz kampında yaşandı.
Henüz küçücük bir çocukken, Çeşme’ye yelken yapmaya gelen İranlı sporcu kadınlarla tanışmıştım. Karşımda duran o güçlü, özgür ruhlu rüzgar kadınları beni adeta büyülemişti. Çocuksu bir merakla onlara, *"İran'da çarşaf giymeseniz sizi öldürürler mi?"* diye sormuştum. İçlerinden birinin, sadece renkli bir çarşaf giydiği için bir kadının gözlerinin önünde nasıl tutuklanıp götürüldüğünü anlatmasını hiç unutamam. O gün, o yelkenci kadınların gözlerinde hem saklayamadıkları bir hüznü hem de o kısıtlayıcı yaşama karşı direnen muazzam bir gücü görmüştüm. Yıllar geçti... Ve bugün televizyonlarda, o çocukluk hafızamdaki güçlü kadınların hakları için köklü bir devrimi omuzladıklarını hayranlıkla izliyorum.
Kitabının içeriği de aslında o topraklardaki bu büyük direncin ve ihtişamın binlerce yıllık geçmişini gözler önüne seriyor. Eser, bizi Libya'dan Pakistan'a uzanan devasa bir coğrafyada, tarihin ilk süper gücünün kalbine götürüyor. Bu imparatorluk sadece Persepolis'in benzersiz mimarisinden ve kurulan ordulardan ibaret değil; aynı zamanda kraliçelerin taht mücadeleleriyle, saray entrikalarıyla çalkalanan son derece dinamik insan hikayeleri barındırıyor. Kitabın en kıymetli yanı ise bugüne kadar hep Batı (Yunan) gözüyle, önyargılarla anlatılan bu tarihi, doğrudan İran yazıtlarından ve arkeolojik keşiflerden yola çıkarak gerçek bir "Pers Perspektifi" ile
Mercy Falls Kurtları serisinin ilk kitabı olan Ürperti (Shiver), kanlı bir korku hikâyesi değil; zamanla, soğukla ve doğanın acımasız kanunlarıyla yarışan lirik bir kış masalıdır.
Ürperti: Soğuğun içinde filizlenen sıcak bir aşk ve veda;
Stiefvater, bu kitabında fantastik edebiyatın klişelerini yıkarak, "dönüşüm" kavramını biyolojik bir lanetten ziyade, hatıraların ve insanlığın yavaş yavaş silindiği trajik bir yok oluş süreci olarak ele alıyor. Eser, her düşen hava sıcaklığının aslında bir vedanın habercisi olduğu, zamanın amansızca işlediği bir hayatta kalma mücadelesidir.
Ürperti, temposu yavaş ama duygusal yoğunluğu çok yüksek bir eserdir. Stiefvater, kelimeleri bir ressam gibi kullanarak kışın o dondurucu güzelliğini okura harika bir şekilde hissettirir. Fantastik kurgudan ziyade, ruhu olan şiirsel bir aşk hikâyesi okumak isteyenler için mükemmel bir başlangıçtır..
"Ona bakarken, sadece geçmişi değil, aynı zamanda sahip olamadığımız geleceği de görüyordum. O benim kışım, ben onun yazıydım; ve biz, hiçbir zaman aynı mevsimde kalamadık.."
Kitabı bitirdiğimde odadaki ışığı açmaya korktum; sanki kitabın o simsiyah, o zehirli dumanı sayfaların arasından sızıp bütün odamı, bütün hayatımı kaplamış gibiydi. Bu kitap beni öyle tekinsiz, öyle karanlık bir labirentin içine fırlattı ki, okurken ruhumun parça parça çürüdüğünü, o odadaki afyon kokusunu ciğerlerimde hissettim.
O yalnız mezar kazıcısının, o gölgeyle konuşan adamın sayıklamalarını okurken içimde feci bir ürperti belirdi. Yazarın "Hayatta öyle yaralar vardır ki, afyon gibi ruhu yavaş yavaş kemirir, kemirir" deyişi, benim de içimde kimseye gösteremediğim, zaman zaman beni de içten içe tüketen o eski yaralarımı kanattı. Kitaptaki o oda, o küçük pencere ve dışarıdaki o hep aynı olan korkunç dünya, aslında modern insanın kendi zihnine hapsoluşunun, o korkunç yalnızlığının ta kendisiydi.
Beni asıl darmadağın eden ve nefesimi kesen şey, anlatıcının o lale kurusu gözlü kadına, o hem kutsal hem de fahişe olan hayale duyduğu o hastalıklı, o ölümcül tutku oldu. Sevginin bittiği, yerini nefrete ve cinayete bıraktığı o anlarda, insanın kendi içindeki o karanlık canavarla yüzleşmesi öyle ağırdı ki, kitabı elimden bırakmak istedim ama o büyüye kapılıp bırakamadım. O her şeyin birbirini tekrar ettiği, geçmişle geleceğin birbirine karıştığı o kabus meğer benim de kabusummuş.
Kapağı kapattığımda, duvardaki kendi gölgeme bakıp irkildim; sanki ben de o kör baykuş gibi kendi gölgeme bir şeyler fısıldamak zorundaymışım gibi hissettim. Kör Baykuş benim için sadece bir roman değil; insanın deliliğin sınırında gezinirken yazdığı ömürlük bir intihar mektubu, ruhun o en karanlık, en dipsiz kuyusundan yükselen ve insanı iliklerine kadar sarsan musibet bir çığlıktır.
''Krizin Fenomenolojisi ve Tinsel Parçalanma"Felsefe
Krizin Fenomenolojisi ve Tinsel Parçalanma: Estetiğin Huzursuzluğu Üzerine Radikal Bir Yapısöküm ve Epistemik Soruşturma
Birinci Bölüm: Giriş, Konfor Alanının Tasfiyesi ve Tekinsizliğin Epistemolojik Kökenleri
Sanat felsefesi, çağdaş estetik teorileri, ontoloji ve Batı düşünce tarihinin o labirentimsi koridorları içinde, okurunu tanıdık olanın güvenli limanlarından koparıp, varoluşsal bir tekinsizliğin tam ortasına fırlatan metinlerin sayısı parmakla gösterilecek kadar azdır. Estetiğin Huzursuzluğu, işte bu tavizsiz, uzlaşmasız ve radikal kopuşun, insan zihnini en ücra kılcal damarlarına kadar hırpalayan ve yerleşik algı kalıplarını un ufak eden o muazzam entelektüel dehasının en somut, en cüretkar felsefi vesikasıdır. Bu eseri okuma deneyimi, düz çizgisel bir metni konforlu bir rasyonalizmin rehberliğinde arkaya yaslanarak takip etmekten bütünüyle uzaktır; aksine kavramların, estetik paradigmaların, dilsel bariyerlerin ve felsefi kırılmaların geometrik olarak sürekli genişleyen, genişledikçe de okuru içine çeken o girdapsı sarmalında bir zihinsel irade savaşı vermektir. Kitabın okur üzerinde kurduğu o aşılması güç direnç, insanı kelime kıtlığıyla ve zihinsel bir felç haliyle baş başa bırakan o zorlayıcı entelektüel yapı, yazarın üslubundaki bir sakatlıktan ya da dilsel bir kurgu beceriksizliğinden kaynaklanmaz. Tam aksine bu muazzam zorluk, sanatın ve estetiğin kendi ontolojik doğasında barındırdığı o köksüz, tekinsiz, tekinsiz olduğu kadar da ele geçirilemez, formüle edilemez olan o ezeli "huzursuzluğu" metnin doğrudan gramerine, söz dizimine ve kavramsal omurgasına bir zehir gibi enjekte etmesinden ileri gelir.
Metnin derinliklerine doğru sızmaya başladığımızda, karşımıza çıkan ilk büyük felsefi barikat, güzelin, estetik nesnenin ve sanatsal yaratımın salt