Uzun zamandır inceleme yapmamış olmanın bocalamasından mı yoksa kitabın üzerimde bıraktığı hayal kırıklığının ifadesizliğinden mi anlayamadığım bir zorluk cekiyorum ama dusuncelerimi kısaca aktarmaya çalışacağım. Öncelikle eser İskender Pala'nın okuduğum ilk kitabıydı. Dilinin sadeliği, edabiyatı tarihle harmanlaması, tasavvufla felsefeyi kitap boyunca sayfalara serpistirmesi gercekten müthisti. Başlarda tüm bunların ahengi her sayfada huzur naksettirir gibi hissettirdi fakaaattttt olay orgusunun ortalara dogru basitlestirilmesi ve bu basitligin son sayfaya kadar surmesi, yazarın verdiği o devasa beklentinin ortalardan sonra kırıntısına dahi rastlanılmaması gercekten buyuk bir hayal kırıklığı olusturdu ve inanamıyorumm su kitap bitse de bıraksam artık dedirtti. Gercekten bu kadar basite indirmek, buyuk yuzlesmelerin gerceklesebilecegi kısımları ultra sıradanlaştırmak yazara olan sempatimi düşürdü. Yazarın okumayı istedigim bir kitabi daha vardı ve su an bu istegim sorgulandi... Benden bu kadar arkadaslar baska bir kitapta gorusmek uzeree.
Tam bir giriş kitabıydıEdebiyat
Herkese selaaammmm. Zodyak Akademi nin yorumuyla geldimm. Lafı çok uzatmadan başlamak istiyorum. Başlıktan da anlayacağınız gibi tam bir giriş kitabıydı. Genel yorumuma geçmeden önce kitabın kısaca bir konusunu yazacağım:
Sıradan bir hayat yaşayan ikiz kardeşler Tory ve Darcy Vega sihirli bir diyar olan Solaria'nın kayıp prensesleri ve tahtın gerçek varisleri olduklarını öğrenirler. Ancak tahta geçebilmeleri için önce Zodyak Akademi'de hayatta kalmaları ve element büyülerini kontrol etmeyi öğrenmeleri gerekir. Bu süreçte 4 Semavi Varisin dikkatini üzerlerine çekerler ve bu grup kızların taht üzerindeki haklarını engellemek için onlara hayatı zindan eder.
Konuda da belirttiğim gibi kitap fantastik temalı. Aralarda bazı romantik sahneler olsa da kitapta o tutkulu aşkı bulamıyorsunuz. Aksine çok fazla zorbalık, baskı ve mücadele içeriyor. Genel olarak Varislerin ve yandaşlarının ikizler üzerindeki baskıyı okuyorsunuz. Kitap ikizlerin bakış açısıyla anlatılıyor örneğin bir bölümü Tory'nin bakışından diğerini Darcy'nin bakışından okuyorsunuz. Kitap bence biraz yavaş aktı yani merak ettiğimiz soruların çoğu cevapsız kaldı. İlerleyen kitapları almayı düşünüyorum ama serinin novellalar dahil yaklaşık 20 kitap olduğu söyleniyor bu da gözümü biraz korkuttu açıkçası.
Kitabın başlarında ikizler normal dünyada yaşarken ani şekilde bazı olaylar oluyor ve Solaria'ya gidiyorlar. Orada kontrol ettikleri elementleri öğrenip ona göre derse başlıyorlar. Bana göre dünyanın tanıtımı güzeldi başlangıç için gayet iyiydi ama kitap boyunca kızların çektikleri... Ne desem bilemiyorum. Sayfaların çoğu onlara üzülerek ve Varislere kızarak geçti ancak genel anlamda kurgu,yazım dili akıcı ve güzeldi. Buraya kadar düşüncelerimi okuduğunuz için teşekkür ederim. Aşağıda Spoiler içeren küçük bir
OKUDUM BİTTİ
Kitap Adı: Ruhumdaki Kıyamet
Kitabın Yazarı: Miraç Necati OKAY
Kitabın Yayınevi: KDY
Sayfa Sayısı: 120
Kitap Yorumu: İnsan her zaman farketmez ruhundaki kıyameti. Kendini tanımak ruhunu anlamakla başlar. Yazar çok güzel içsel bir yolculuğa çıkartıyor bizi. Bazen başkasının içini görmek kendimize dönmenin bir yolu olabiliyor. "Beni ne mutlu ederdi, beni ne üzerdi?" gibi soruları kendimize sormaktan kaçarız. Hayatla yüzleşmekten kaçarız çünkü. Hayatla yüzleşmeyenler ilerleyemez. Yazar çok güzel ifade etmiş, ruhunun en kuytularını açmış okura. Akıcı ve sade bir dille anlatmış.
Keyifli okumalar dilerim şimdiden.
Kitap: Her sayfada ayrı bir duygu yüklü.
(Alıntı) :
" Her insanın içinde kopan bir kıyamet vardır; gerçek dönüşüm, o enkazın içinden yeniden yürümeye cesaret ettiğinde başlar.
Ruhumdaki Kıyamet, karanlıktan aydınlığa uzanan içsel bir yolculuğun aynasıdır. ''
#kitap #okumak #yazmak #mavi #ruhumdakikıyamet #miraçnecatiokay #kdyyayınları
Ben Açlık Oyunları’nı ne okudum ne de izledim.1000Kitap
Bazen öyle saçma başlıklar atıyorum ki eminim Aybüke ne alaka diyorsunuzdur. Fakat bu sefer Aybüke ne alaka değil. (Çünkü gerçekten konuya hakim değilim) Bu kitapta olan olaylar benim hayal ettiğim Açlık Oyunları arkadaşlar. Bilgisizliğime verebilirsiniz alakasızsa ama benim aklımda böyle canlanıyor…
Gizliman’a girdikleri gibi ölmek üzere küplere koyulan karakterlerimizden ana beşlimiz ve Beş Beter çıkmayı başarıyor başlangıçta. Ama Gizliman’da yaşayabilmeleri için bir Giz olmaları gerekli… ve bu da ölüm dolu görevleri başarıyla tamamlamaları gerektiği anlamına geliyor. Ancak bu süreçte karakterler hem kendi içlerinde hem de birbirleri arasındaki problemlerle boğuşup bunları çözmeye çalışıyor. Tabii çözülebildiği kadarıyla :,
Konudan fazlaca bahsetmeyeceğim çünkü zaten ikinci kitap ve bu incelemeyi birisi okuyorsa muhtemelen hem evrene hakimdir hem de biliyordur konuyu diye düşünüyorum. Bu arada 2. kitaptan spoiler olmaz ama 1. için söz veremiyorum. İlk kitabı okumadıysanız incelememe devam etmeyin.
Öncelikle karakterler hakkında konuşmak istiyorum, olumlu / olumsuz birçok gelişim aldılar çünkü:
Bu kitapta evrenden önce karakterlerle bağ kuruyoruz. Hepsinde bizlerden birer parça var ve nefret edilesi şeyler yapsalar da onlardan tam anlamıyla kopamıyoruz çünkü yazar öyle bir kullanmış ki kalemini her şeyin sebeplerini anlayabiliyoruz. Yani bilmiyorum bana en azından öyle oldu. Belki siz nefret etmeyi başarmışsınızdır ama benim için öyle olmadı.
İlk incelememde Arm’ın beyaza en yakın karakter olduğunu söylemiştim. Onun sessiz çığlıklarını duyduğumdan ve onu anladığımdan bahsetmiş, kendisine acımasından hoşlanmadığımı söylemiştim. Zaten beyaz değildi ama bu kitapta daha çok siyaha yaklaştı Arm. Bu hali o kadar içimi acıttı ki size tarif bile edemiyorum. Gazap ve
〃İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım〃Edebiyat
Ya ben yazarın yanlış eserinden başladım ya da sahiden yazarın tarzı bana hitap etmiyor.
Kaçtır gördüğüm duyduğum okumak istediğim bir şiir kitabını, keza Turgut Uyar da öyle ki bu kitabı ile bir başlamış oldum.
Okurken açıkçası bana bir şiir havası hissetirmedi mesela özellikle bazı kısımları bazen değindiği konudan bazen dizeler arası bir anda değişen arada kurduğu zıtlık gibi, uzak bir bağlantı gibi, belki de yazarın yapmak istediği ama anlamayı ve şiir deme isteğini bi örseliyor gibi oldu sanki bende. Bazı şiirlerini ve bazı mısraları özellikle inceledim biraz analiz ettim. Ben de ilk olarak bir ön yargı ile anlamlandırmış olabilirim ama analizler de beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Yani hâlâ kendi çıkarımlarımı katılıyor durumdaydım. Bu bahsettiklerim ise özellikle yaratıcıya dair vurgular betimlemeler ve kadınlara dair şiirlerinde ele aldığı satırlar. Yaratıcı ile orada kurduğu içsel metafor biçimi ve kadınlara dair betimlemeleri en azından hoş gelmedi pek bana, doğrusu şairlerden daha güzel hoş naif anlatım bekleyeceğimi sanıyordum her zaman sanırım. Ama Turgut Uyar beni biraz yanılttı. Okurken genellikle burada hani bir "bu ne alaka" dediğim oldu çokça ki :) bir şiiri kitabından ve bu şiir kitabından da daha çok alıntı paylaşmak isterdim ama bazen alıntı yapmak isteyeceğim kısımları bile zor buldum doğrusu. Sanırım kitap benim beklentilerimi çok kırdı ama okudum, merak ettiğim bir eseri daha bitirmiş oldum yine de nihayetinde.
Şimdi bu değerlendirmelerime neden olan yazar hakkında önemli bilgilere değinmezsek bu inceleme tabii ki eksik kalır ;)
Çünküü yazarımız "İkinci Yeni" meşhur yazarlarından
Bu şiir akımına bir bakacak olursak bu dönemde imge ve soyutluk(anlamdan kaçış) ağır bastığı haliyle daha kapalı bir anlatım ve hatta gruba mensup şairlere göre
Yaşar Kemal edebiyatıyla tanışmam Sarı Sıcak’la başladı. Yoksulluğun belini büktüğü insanları, arada savrulan çocukları ve kadınları okudukça adım adım romanlarına yaklaştığımı hissetmiştim. Adı gibi sıcak bir coğrafyada yaşam mücadelesi veren insanların hikâyeleri, bir anlamda romanlarına giriş niteliği taşıyordu benim için. Aslında yanılmışım. İlkten sona giderkenki düşüncem bu yöndeydi. Sondan başa dönerken Yaşar Kemal edebiyatının temelinin öykü olduğunu gördüm.
Yaşar Kemal öykülerinde beni en çok çeken şey, karakterlerin sahiciliğiydi. Köy kökenli bir aileden geldiğim için belki de kendime yakın hissederdim tüm öykü kahramanlarını. Beyaz Pantolon öyküsündeki Mustafa’nın hayalini kurduğu pantolonu almak için tuğla ocağında, "Sarı Sıcak" öyküsündeki Osman’ın harmanda çalışmasına; bedenlerine ağır gelen bu işlerin içinde el kadar halleriyle can çekişmelerine tanık olduğumda köyde bostan suladığımız zamanlarda sıcaktan yandığım, zeytin toplarken soğuktan tir tir titrediğim günleri hatırladım. Kemal’in çocukları benim kadar şanslı değildi elbette. Çocukların ezildiği yetmiyormuş gibi bir de büyüklerin acımasızlığı ile karşı karşıya oluşları daha da üzerdi beni. Fiziksel ve duygusal şiddete maruz kalan bu çocuklar boyundan büyük bir umut taşırlardı. Hiç beklemediğimiz bir anda “Alloooş!” çekerlerdi de sevinirdim.
Sarı Sıcak’taki tüm çocuklar birer İnce Memed’tir aslında. Memed’in çocukluğunun tasviri ile Sarı Sıcak’taki çocukların tasvirleri neredeyse aynıdır. Zayıf, çelimsiz… Fakat gözü kara, çalışkan, hırslı ve umut doludurlar. Hatta İnce Memed büyüdükçe Çoban Müslüm gibi yeni Memed’ler ortaya çıkacaktır. Yaşar Kemal, “çocuk”u bir anlamda idealize ettiği için Sarı Sıcak, çocuk karakterler için önemli bir yer tutmaktadır.
Yaşar Kemal öykülerinde çocukların yanı sıra
