Bir neçə gün önce artiq bu kitabi turk diline tercumeden oxumuşdum "Kendime Düşünceler"
Avrelini çox sevdiyim uçun ve kitabin tercumesinide
yeni aldiğim uçun yeniden oxudum
Stoizm felsefesinin en mehsur numayendelerinden biri olan eyni zamanda filosof olan ve Roma imperatoru olan Mark Avreli 121-ci ildə doğulub, 180-ci ildə vəfat edib
Tarixdə “filosof imperator” kimi tanınır
O, həm dövlət idarə edib, həm də həyatın çətinlikləri içində özünü psixoloji olaraq gücləndirməyə çalışıb.
Kitabin tarixceside olduqca maraqlidir beleki ,bu kitab rahat kabinetdə yox,stress, savaş və ölüm təhlükəsi içində yazılıb.Avreli bu kitabi (Germen qebilelerine qarşi doyuşde xüsusilə Almaniya və Dunay sərhədlərindəki hərbi yürüşlərdə )çadırda, döyüş şəraitində yazib
Kitabin psixoloji ,felsefi movzusu ise olduqca zengin ve genişdir ve stoizm felsefesine esaslanir .
Marcus deyir:
Sən baş verənləri idarə edə bilməzsən
Amma reaksiyanı idarə edə bilərsənBu, stoik fəlsəfənin əsas prinsipidir.
Ağrı həyatın bir hissəsidir
Ondan qaçmaq yox, qəbul etmək lazımdır
Güclü insan sakit qalmağı bacaran insandır
Heyat fanidir
Ölüm təbiidir
Ondan qorxmaq lazım deyil
Əsas məsələ düzgün yaşamaqdır
Başqalarının davranışı səni idarə etməməlidir
Hər şey keçicidir
Sakit qalmaq gücdür
Düşüncəni dəyiş — həyatın dəyişər
Özünü idarə et — dünyanı yox
Selamun aleyküm dostlar;
Bir insan düşünün ki kalbi tertemiz, ama imtihanda, acıda, yoklukta en önde
Bir fanı düşünün ki dünya varlığıyla anlamlı ama ibadette, Allah'tan korkmada en önde
Bir peygamber düşünün ümmeti için ağlayan
Bir baba düşünün bir tanesi dışında tüm evlatlarının ahiret yurduna göçüne şahit olan
Bir yetim düşünün babadan yetim, anadan öksüz, deden yanlız kalmış, himayesinde kaldığının yokluğuyla sınanan
Bir Peygamber ki o bir insan ki o bir baba, bir eş, bir evlat ki benzeri yok o ki Hz. Muhammed(s.a.v)
İskender Pala okuyanlar bilir dili çok edebi kullanıp, anlatmak istediğini en akıcı haliyle anlatır. Daha önce abum abum 
Abum Rabum okumuş ve hayran kalmıştım kalemine.
Bu sefer bülbül- gül sembolleri ile peygamber efendimizin hayatı roman şeklinde, daha önce yazılmamış bir tarzda yazılmıştır. Kitabın ilk sayfalarında bulunan Hz. Yusuf'u almak isteyen yaşlı nenenin "sen onu neyle alacaksın" diyenlere karşı elini kuşağına atarak " İşte bir kelep ip size;tam 99.999 ilmek, yaşlı gözlerimin emeği!.. " der. Biliyorum alamam onu ama en azından " O da Yusuf'a müşteriydi. " Desinler, onun talipliler listesine beni de alsınlar dedi. İskender Pala' nın da amacı odur siyer yazanların arasına girmektir. Ve kitabın da 99.999 kelimeden oluşması da ayriyeten beni etkileyen bir unsur oldu. Kitabın duygusal dili yer yer ağlatıp yer yer uzaklara dalmanıza sebep olabilir. Ve sanki Peygamberi daha önce gördünüz de onun için bu özlemi hissediyorsunuz sanabilirsiniz. Zira ben sandım .
Kitap, tarihsel akışı bozmadan ve belli bir düzene göre yazılmış, Kırk bölümden oluşmuş bu kırk bölümde de bülbülün peygamber efendimize yazılmış şarkıları seslendiriyor sembolik olarak. Her bölüm birine ithaf edilerek ve ondan söz edilerek ayrılmış. Neresinden
Abum Rabum okumuş ve hayran kalmıştım kalemine.
Bu sefer bülbül- gül sembolleri ile peygamber efendimizin hayatı roman şeklinde, daha önce yazılmamış bir tarzda yazılmıştır. Kitabın ilk sayfalarında bulunan Hz. Yusuf'u almak isteyen yaşlı nenenin "sen onu neyle alacaksın" diyenlere karşı elini kuşağına atarak " İşte bir kelep ip size;tam 99.999 ilmek, yaşlı gözlerimin emeği!.. " der. Biliyorum alamam onu ama en azından " O da Yusuf'a müşteriydi. " Desinler, onun talipliler listesine beni de alsınlar dedi. İskender Pala' nın da amacı odur siyer yazanların arasına girmektir. Ve kitabın da 99.999 kelimeden oluşması da ayriyeten beni etkileyen bir unsur oldu. Kitabın duygusal dili yer yer ağlatıp yer yer uzaklara dalmanıza sebep olabilir. Ve sanki Peygamberi daha önce gördünüz de onun için bu özlemi hissediyorsunuz sanabilirsiniz. Zira ben sandım .
Kitap, tarihsel akışı bozmadan ve belli bir düzene göre yazılmış, Kırk bölümden oluşmuş bu kırk bölümde de bülbülün peygamber efendimize yazılmış şarkıları seslendiriyor sembolik olarak. Her bölüm birine ithaf edilerek ve ondan söz edilerek ayrılmış. Neresinden
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Köylü, milletin efendisi miii enayisi mi?
Ebubekir Hazım Tepeyran’ın 1910 yılında yazdığı “Küçük Paşa” romanı ile birlikteyiz. Bu roman üzerinden, 19.yüzyıl sonunda Osmanlı’da, köyler ne durumdaydı, köylüler ne durumdaydı, onu konuşmak istiyorum.
Şöyle bir hatırlarsak; 3 İstanbul romanında 1876-1909 Abdülhamid dönemini, 2.Meşrutiyet dönemini, ardından İttihat ve Terakki hükümeti dönemini,, siyasi olarak, çok net görmüştük. Ancak bu gözlemlerimiz İstanbul civarında veya savaşların olduğu alanlarda sınırlı kalmıştı. Bu dönemlerde Osmanlı’nın köylerinde hayat nasıl? Merkezi otorite köylere ne şekilde etki ediyor? Bunu görememiştik. Şimdi Ebubekir Hazım Tepeyran ile bunu görüyoruz.
Kendisi de bir meşrutiyet yanlısı olan yazarımız, Osmanlı 20.yüzyıla geçerken, 1908’de Meşrutiyet de ilan edilmişken, köylüler için, topraklar için, Anadolu için ne yapılabilir, “yeni meclis, yeni hükümet neler yapmalıdır” bunları da anlatmak istiyor. Yani kitapta durum nedir? Çözüm nedir şeklinde gayet açık önerileri de var.
Ebubekir Hazım, 1864 Niğde doğumlu, doğduğu yer Niğde Tepeviran, Tepeviran, Tepeviran, olmuş sana Tepeyran. Soy ismini bu şekilde seçmiş. Babasının devlet görevi sebebiyle çocukluğunda Isparta ve Antalya’da bulunmuş, daha sonra Niğde’ye geri dönüp katip olarak eğitimini tamamlıyor, o sırada 18 yaşlarında. Konya Valisi bir gün Niğde’yi ziyaret ettiğinde Ebubekir’in babasının evinde kalıyor. Ebubekir’i, konuşmasını, yazdıklarını çok beğeniyor ve yanında katiplik hatta gazete yazarlığı yaptırmak için Konya’ya götürüyor. 3 yıl sonra Kastamonu Valisi ricayla kendi yanına aldırıyor Ebubekir’i. Vali yardımcısı olarak,,, orada da 6 yıl,, mektupçuluk, yardımcılık, gazete işleri, mektepte hocalık,, ne lazımsa yapıyor. Çok çalışkanlığıyla meşhur zaten. Valinin görevi Edirne’ye çıkıyor. Ebubekir’i de yanında götürüyor. Bir 3
sənət, yoxsa lənət?
Puan vermedi
Fromm insanı bir mexanizm kimi yox, insan kimi ələ alıb analiz edən, araşdıran psixoanalitik və yazıçıdır. Həcmi kiçik olmasına baxmayaraq, məşhur kitabını iki həftəyə yayıb oxudum. Kitabla bağlı çoxlu qeydlər götürmüşəm, onlardan bəziləri (p.s. türk dilində oxumuşam deyə tərcüməsini yazacam):
"Birini sevmək sadəcə güclü bir duyğu deyil; bir düşüncə, bir mühakimə, verilmiş bir sözdür. Əgər sevgi sadəcə bir duyğu olsaydı, qarşılıqlı verilən əbədi sevmək sözlərinin heç bir əsası qalmazdı." (səh. 76)
Bu alıntı reallıqdır – heç bir bəzək-düzək olmadan yaş əski kimi çırpılır üzümüzə. Bəzən qarşına verdiyi sözü tuta bilməyən biri çıxır və ya əksinə, sən o sözü tuta bilmirsən. Duyğularını fikirləş: nə qədər əsəbi qala bilirsən? Bəs sevinc daimidir? Heç vaxt bunlarla tay tuta bilməzsən sevgini, o əbədi deyil, amma anlıq bir duyğu da ola bilməz.
"Eqoistlik özünü sevməkdir, yoxsa özünə olan sevgisizliyin bir nəticəsidir?" (səh. 78)
Bunu oxuyanda həm təəccüb elədim, həm də düşündürdü. Necə yəni, eqoist dediyimiz adam özünü sevmir? Sözə bir baxın, eqoist, içində eqo – yəni "mən" sözü var. Məsələn, sosial medianın, bloggerlərin, psixoloqların və s. hamıya aşıladığı bir düşüncə var, hamısı bu cümləni bayraq eliyib: "Özünü sev." Mən elə bu "sev" hissəsinin problemli olduğunu düşünürəm. Fromm'un da qeyd etdiyi kimi, sevmək digər sənət sahələri kimi öyrənilməli bir bacarıqdır, sən sadəcə "özümə baxıram, fitness zaldan çıxmıram, özümə bahalı paltarlar alıram, self-care day xoxo" deyərək özünü sevmiş olmursan. Sevmək yox, qəbul etmək lazımdır, yəni ki "Özünü qəbul et."
Bu o demək deyil ki, obezsənsə basıb yeməyə davam eləməlisən, belə də əlasan. Bu arada obezlik iradəsizlik yox, bir xəstəlikdir, o cür yanaşıb sağalmaq üçün addımlar atmaq lazımdır. Necə ki, qrip olanda griphotları,
Cinayət və Cəza mütaliə sevgimi alovlandıran, məni daimi oxumağa sövq edən kitabdır. İlk dəfə 15 yaşım olanda kitabxanadan götürüb oxumuşdum və o yaş üçün ifadə edə bilməyəcəyim qədər çox sevmişdim. Bu on il ərzində saysız kitablar oxudum, “şah əsər” sayılan neçə-neçə klassikalarla tanış oldum, amma heç biri mənim üçün Cinayət və Cəza olmadı desəm, yalan olmaz.
Oxuduğum ilk kitab deyildi, amma ədəbiyyat və kitab sevgimi oyadan ilk kitab idi. On il sonra qəşəng cümlələrinin tez-tez qarşıma çıxması səbəbilə yenidən, bu dəfə türkcə oxumaq istədim. Azərbaycan dilindəki nəşrinin keyfiyyətini xatırlamıram; o vaxt nəşriyyat və tərcümə mövzusunda məlumatsız idim. Amma bu nəşr - 
Suç ve Ceza - o qədər gözəl idi ki... Sanki kitab məhz bu dildə, bu cümlələrlə yazılıbmış kimi.
Mənim sevimli Rodyam... Yaxşı ki, yenidən oxudum. 10 il keçsə də, bu kitab hələ də mənim üçün “ən” imiş.🩶
“Tesadüf”ten “Tevafuk”a uzanan yolculuk /750. İncelemeÇocuk Edebiyatı
Bir öğrencim var 7/A sınıfında, Yusuf adı… Yürüme zorluğu var ve tekerlekli sandalye ile geliyor okula. Geçenlerde bir gün değneklere tutunmuş yürümeye çalışırken gördüm onu, sandalyesiz… Ah, dedim. Olabilir mi acaba? Bir gün sandalyesiz oluyorsa her gün sandalyesiz olabilir mi?
Bir öğrenci var kitapta, 7/A sınıfında, Yusuf adı… Köy çocuğu ve yürüme zorluğu yaşıyor. Yalnızca ellerim değil satırları okuyan gözlerim de titredi. “Nasıl olabilir,” dedim okurken, tesadüfen elime aldığım bir kitap karakteri ne kadar benzeyebilir bizim Yusuf’umuza. Tesadüf müydü bunun adı, “Yalnızca ihtimallere bağlı olduğu düşünülen olayların kesin olmayan, değişebilen sebebi.” Yoksa tevafuk, “Birbirine uygun olma, uygun gelme” mi? Ya bu kitap karşıma bir çocuğun hayatının değişmesine vesile olmak için çıktıysa?
“Bazen kader bize engeller koyar ama bu engeller aslında bizi daha yükseğe çıkaracak basamaklardır.”
Yusuf…
Boğatepeli Yusuf.
Her gün Allahuekber Dağları’nda bir hayal kuran, o hayale ulaşmak için güneşi çalışarak selamlayan Yusuf… Arkadaşlarının dilinde “Aksak Yusuf”. En büyük hayali ise kaleci olmak. Hepimiz çocuk olduk, çocuklar futbolcu olmak isterler, kaleye geçmek her zaman bir mutsuzluk kaynağıdır onlar için. Ama Yusuf’un en büyük hayali, “Belki de en az hareketle yapabileceği,” için. Kimi zaman hayallerini bile güncelleştiriyor hayat… Başka çare var mı mücadele etmekten? “Bazen var olmak yetmez; hayatta kalmak için savaşmak gerekir.”
“Sen bana hiçbir şeyin imkânsız olmadığını göstereceksin. Ben de sana yalnız olmadığını.”
Kars’a gittiniz mi hiç?
Gravyer peyniri yediniz mi?
1877-1878 Osmanlı Rus Savaşı sonrasında kuruluyor Boğatepe Köyü, Ruslar bölgenin coğrafi ve iklim koşullarının peynir yetiştiriciliğine uygun olduğunu düşünürler. “Bu kapsamda, 1880’de