Daha kaç kişi gelecek?Edebiyat
Kitabın en vurucu, en ağır darbesi ve belki de en önemli noktası bu kısacık soru cümlesi:
"Daha kaç kişi gelecek?"
Sahaflardan satın aldığım, üzerinde yılların ve defalarca okunmuş olmanın izlerini taşıyan Kurtlarla Dans, uzun zamandır okuma listemde bekliyordu. Öncesinde onu yalnızca Kevin Costner'ın meşhur film uyarlamasının romanı olarak biliyordum. Ancak kitabı bitirdiğimde şunu fark ettim ki:
Kurtlarla Dans, çocukluğumuzda kovboy filmleriyle şekillenen ve Kızılderilileri çoğu zaman saldıran taraf olarak görmeye alıştığımız bakış açısının, tarihsel gerçeklerle tanıştıkça geçirdiği dönüşümün edebiyattaki karşılığıdır.
Romanın merkezinde İç Savaş sonrası sınır karakoluna gönderilen Teğmen John Dunbar bulunuyor. Ancak kitap ilerledikçe Dunbar'ın hikâyesi kadar, hatta belki de daha fazla, Comanchelerin hikâyesini okumaya başlıyoruz. Michael Blake'in en büyük başarısı da burada yatıyor. Yerlileri ne romantik masal kahramanları ne de eski filmlerdeki gibi vahşi düşmanlar olarak gösteriyor. Onları yalnızca insan olarak gösteriyor.
Bugün yaşayan biri için kitapta anlatılan dünya neredeyse fantastik gelebilir. Uçsuz bucaksız bufalo sürüleri, her yerde görülen kurtlar, geyikler ve av hayvanları...
Tıpkı Red Dead Redemption 2 oynarken Arthur Morgan ile Valentine'dan Saint Denis'e doğru yol alırken olduğu gibi, roman boyunca günümüz dünyasında görmeye alışık olmadığımız sayısız hayvanla karşılaşıyoruz. Bugün bize neredeyse fantastik gelen bu manzara, aslında Kuzey Amerika'nın bir zamanlar sahip olduğu doğal zenginliğin son dönemleridir. Avrupa'nın çoktan kaybettiği bir dünya burada hâlâ yaşamaktadır.
Bu yüzdendir ki romandaki av sahneleri yalnızca av sahnesi değildir.
Bufalo, Comancheler için yiyecektir.
Giysidir.
Barınaktır.
Hatta hayatın kendisidir.
Beyaz
McFadden oxuyanda artıq heç kimə inanmıram. Çünki onun kitablarında görünənlə həqiqət heç vaxt eyni olmur.
"İş yoldaşı"
İtkin düşən bir iş yoldaşı, tapılan e-poçtlar, şübhəli yazışmalar və hamının ittiham etdiyi tək bir nəfər — Natali.
Hər səhifədə fikrinizi dəyişəcək, hər detal sizi başqa istiqamətə aparacaq. Mən sonluğu təxmin etdiyimi düşünürdüm, amma McFadden yenə öz oyununu oynadı.
Bu kitab bir daha sübut etdi ki, insanları tanımaq heç də asan deyil...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her ne kadar okumam çok uzun sürmüş olsa da güzeldi. İlk kitabı daha çok beğendim. Bence çok yavaş ilerledi, sondaki olaya hazırlık yapıldı falan ama bilmiyorum sonu beni çok tatmin etmedi. Yine de konusu vs her şeyi benim için okumaya değer bir kitaptı. Üçüncü kitap çıkacakmış, bilmiyorum gerek var mıydı ama kesin alıp okurum gibi.
*Buradan sonrası spoilerlı*
Marcella karakteri çok güzel tanıtıldı, ilerleyişi de yazıldı. Sonra hemen öldü? Bilmiyorum ben daha komplike olsun isterdim açıkçası. Eli ölmüş gibi duruyor ama üçüncü kitap var ve orda da olacakmış gibi? O da kolay öldü gibimsi. Bu kitapta Victor'un da kötü adam olması kitabı ayrı bir ilginç yaptı. Karakterlerin dümdüz olmaması baya hoşuma gidiyor. Yine de yan karakterler harcandı gibi genel, bilmiyorum, sanki bazı kısımları boşuna okumuşuz gibi hissettim. Sydney'nin daha aktif olmasını isterdim çok boştu onun kısımları. Dominic boş yere öldü, bari onu canlandırsaydılar.. Öyle işte beğensem de eksik bulduğum kısımlar da vardı.
bir şehrin zenginleşebilmesi için bir başkasının çökmesi gerekmektedir.
bu kitabı okurken gerek bu alıntı olsun, gerek açgözlülüğün ve güç arzusunun bir şehri nasıl açlığa, sefalete ve yok oluşa sürüklediği olsun ister istemez günümüz dünyasını anımsadım. sanki fantastik bir kurgu üzerinden yüzümüze çarpılan gerçekler gibi.
kitaba gelecek olursak daha uzun olmasına rağmen ilk kitaptaki kadar çatışma sahneleri yoktu, daha çok bizi üçüncü kitapta olacaklara hazırlayan bir geçiş kitabı gibiydi. çok büyük bir zevkle okudum, sonu kilit bir noktada bittiği için de meraklıyım
İki öyküyü arka arkaya okuyunca kıyasladım ister istemez. Vampir adlı öyküsü ile Polidori'nin vampir mitinin öncülerinden oluşu gibi, ondan dört yıl önce 1815'de yazdığı bu öyküyle Hoffmann da kum adam mitinin öncüsü olmuş sanıyorum. Hoffman'ın kaleminin Polidori'den çok daha etkili olduğu açık. Korku duygusunu okuyucuya geçirmek, o tekinsizliği hissettirmek anlamında başarılı bir iş çıkarmış. E bir metalci olarak aklıma Enter Sandman'in gelmemesi de olanaksızdı tabii :) youtube.com/watch?v=CD-E-LD...
KESİN TEMASSIZLIK VAR / ONUR GÖKŞEN
Sevgili dostum Olga Söner'in keyifli bir bayram geçireyim diye gönderdiği Onur Gökşen'in "Kesin Temassızlık Var" adlı kitabını okudum. Kendisine çok teşekkür ediyorum.
Onur Gökşen, 2018'de bankacılığı bırakıp yazmaya daha çok vakit ayırmaya karar vermiş. Ali Baba ve 7 Cüceler filminde Cem Yılmaz'a senaryo asistanlığı yapan Gökşen, 2014'ten beri Ot Dergi'de yazmakta ve iki senaryo çalışması bulunmakta. Ayrıca Cem Yılmaz'ın Ali Baba Ve 7 Cüceler, Arif v 216 ile Deli filmlerinde ufak rolleri bulunmaktadır.
Kitapta bir bölümü arka kapakta da olan <" Onur Gökşen ve Edebiyatı" Veyahut "Hayatı Ve Eserleri"> başlıklı Cem Yılmaz'ın giriş yazısı bulunmakta, tabii Yılmaz tarzı bir yazı. Gökşen kitabını "Canım kardeşim Mert'e..." diyerek ona ithaf etmiş.
"Veli Toplantısı" başlıklı yazının bir yerinde : "Sokakta maç yapmak varken niye Gauss yöntemini öğrenecektik ki? Bana neydi divan şiirinden 13 yaşında, sınıfa o sene gelen güzel bir kızın mavi gözlerini düşünmek varken?" diyor!!! Gökşen ile 6 yaş farkımız var (ben ablayım ) O dönemde müfredat değişmediği için bahsettiği Gauss Yöntemi ne ola ki??? Araştırdım tabii ki, internette yazdığına göre; Gauss yöntemi (Gauss Eliminasyonu), lineer denklem sistemlerini çözmek için kullanılan, matris satır işlemleriyle katsayılar matrisini üst üçgensel forma dönüştüren temel bir matematiksel algoritmadır!!! Daha fazla okuyunca gördüm ki aslında Gauss Yöntemi bizim 'satır azaltma' olarak öğrendiğimiz yöntemmiş... Teknik terimlerle boşuna kafa karışmış
"Uzay Gemisi" adlı bölümde ise; "Çocuklukta her şey farklı, çünkü kimse senin hayal gücüne ket vuramıyor.", "Bir çocuğun hayal gücüyle hiçbir yetişkin baş edemez." cümleleriyle çocukluğu kısa, öz biçimde tanımlayarak çok güzel ifade etmiş.
Gökşen, 80'li
