Nur Çetin
@valkrie
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Borchert’in bu incecik ama sarsıcı metni, savaşın bitişini değil; aslında insanın içindeki yıkımın hiç bitmeyişini anlatıyor. Kapıların Dışında, savaş sonrası Almanya’nın soğuk gecelerinde kapı kapı dolaşan bir adamın hikâyesi gibi görünür. Ama okudukça anlarız ki o kapılar yalnızca evlerin değil, vicdanların, toplumun ve hatta Tanrı’nın kapılarıdır.
Grotesk unsurlar, gerçeküstü sahneler ve Tanrı’yla yüzleşme anları, metni sıradan bir savaş sonrası dramı olmaktan çıkarır. Beckmann’ın Tanrı’yla konuştuğu sahne özellikle unutulmazdır. Bu sahnede Borchert, Tanrı’yı yargılamakla kalmaz; insanı da yargılar. Suç kimindir? Savaşı çıkaranların mı, emir verenlerin mi, itaat edenlerin mi, yoksa sessiz kalanların mı?
Kapıların Dışında, savaş edebiyatı değil; insanın suçluluk, yalnızlık ve ait olamama hikâyesidir.
Wolfgang Borchert 
Kapıların Dışında
Wolfgang Borchert Kapıların Dışında
Cadde kan kokuyor, çünkü gerçeği öldürdüler, ve bütün kapılar kapalı. Ben evime gitmek istiyorum, ama bütün sokaklar karanlık.