Kate’in sivri dili, özgürlüğüne düşkün yapısı ve kimseye boyun eğmeyen karakteri kitabın en dikkat çekici yönüydü. Dönemine göre cesur bir kadın karakter okumak oldukça keyifliydi. Diyaloglar akıcı, olaylar ise yer yer komik ve sürükleyiciydi.
Ancak kitabın sonu bende tam anlamıyla tatmin duygusu oluşturmadı. Kate’in değişiminin gerçekten kendi isteğiyle mi olduğu, yoksa dönemin toplumsal baskılarının bir sonucu mu olduğu sorusu aklımda kaldı. Bu yüzden finali biraz tartışmalı buldum.
Klasik eserleri sevenlerin mutlaka şans vermesi gereken bir kitap olsa da, günümüz bakış açısıyla okunduğunda bazı noktaları eleştiriye açık. Benim puanım 10/7. Eğlenceli bir okuma deneyimi sundu ama unutulmaz favorilerim arasına giremedi.
Anlar toplamı.
Heycanlı, akışkan ve herkesin belli dönemlerden geçtiği anların toplamı bir kitapta birleşmiş gibi. Kendimizden, ruh hallerimizden bir çok şey bulabiliriz diye düşünüyorum. Adelaıde çok iyi anladığım zamanlar oldu. Tam öyle bir kitap. Okunması kolay.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabı çok çok çok beğendim. Yıllardır yürüyen son 6 ayda bunu daha bilinçli yapmaya çalışan biriyim.. Ve bazen gerçekten hiç farkında olmadan hissetmeden yürüdüğümü fark ettim bu kitapta.. Daha farklı bi gözle bakmaya başladım. Çok beğendim, okuyun, okutun mutlaka
Bu konu ile alakalı kaç tane kitap okuduğumu bilmiyorum. Basit diliyle en beğendiğim bu oldu. Dönemi anlamak açısından çok verimli bir kitap olmuş. Bizim en büyük sorunumuz kişi kültü oluşturmaktan geçiyor. Kemalizme karşı Hamidizm arkasından gidenler yanlış yapıyor. Her tarihi şahsiyet daha sonraki yıllarda kahramanlaştırılıyor. Yaşasın meşturiyet ve meşrutiyet-i meşrua. Ölsün yeis, yaşasın sıdk muhabbet ve şura.
İnsan doğduğu yere mi aittir? Yaşadığı yere mi?
Ahhh canım Günday'ım....
Sen nasıl bir şeysin öyle, her zaman olduğu gibi yine rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve beni kendi vicdanımla başbaşa bırakmayı başardın....
Hakan Günday 'ın kaleminde en sevdiğim şey, beni sadece bir hikâyenin içine değil, insanın içine de yolculuğa çıkarması. 
Zamir de tam olarak böyle bir kitap...
Kitabı okurken savaşın, göçün ve aidiyet arayışının insan ruhunda bıraktığı izleri derinden hissediyorsunuz. Zamir'in hikâyesi aslında tek bir insana ait gibi görünse de, bana göre yurdundan koparılmış, kimliğini arayan ve hayata tutunmaya çalışan herkesin hikâyesiydi.
Bir haber başlığı olarak gördüğümüz hayatlar vardır ya onların arkasında ne olup bittiğini anlamaya çalışmayıp, sadece okur geçeriz. Büyük kayıplar, korkular ve yarım kalmış hikâyeler olduğunu bilmek istemeyiz belki de.
Bu da neyi gösteriyor biliyor musunuz?insanların yaşadıkları acılara ne kadar kolay yabancılaşabildiğimizi , yabancılaştığımızı..... Kimliğini arayan ve hayata tutunmaya çalışan nice insanlar vardır dünyada.. Oysa ki insan, ancak başkasının acısını görebildiği ölçüde insandır...
Eğer Hakan Günday okumayı seviyorsanız, Zamir kesinlikle kaçırılmaması gereken eserlerinden biri. Yalnızca okunan bir roman değil, aynı zamanda da uzun süre zihinde kalacak bir deneyim olacaktır. Çünkü bir çocuğun ya da bir insanın hikâyesinden çok, dünyanın adaletsizlikleri karşısında savrulan tüm insanların hikâyesine de tanık olacaksınız...
𝙎𝙤𝙣 𝙤𝙡𝙖𝙧𝙖𝙠,
"Bazı insanlar bir ülke arar kendine, bazıları bir ev... Bazılarıysa yalnızca ait hissedebileceği bir insanlık."
Kitapların ve gökyüzünün eşlik ettiği güzel günler diliyorum.
Hakan Günday 'ın kaleminde en sevdiğim şey, beni sadece bir hikâyenin içine değil, insanın içine de yolculuğa çıkarması. Zamir de tam olarak böyle bir kitap...
Kitabı okurken savaşın, göçün ve aidiyet arayışının insan ruhunda bıraktığı izleri derinden hissediyorsunuz. Zamir'in hikâyesi aslında tek bir insana ait gibi görünse de, bana göre yurdundan koparılmış, kimliğini arayan ve hayata tutunmaya çalışan herkesin hikâyesiydi.
Bir haber başlığı olarak gördüğümüz hayatlar vardır ya onların arkasında ne olup bittiğini anlamaya çalışmayıp, sadece okur geçeriz. Büyük kayıplar, korkular ve yarım kalmış hikâyeler olduğunu bilmek istemeyiz belki de.
Bu da neyi gösteriyor biliyor musunuz?insanların yaşadıkları acılara ne kadar kolay yabancılaşabildiğimizi , yabancılaştığımızı..... Kimliğini arayan ve hayata tutunmaya çalışan nice insanlar vardır dünyada.. Oysa ki insan, ancak başkasının acısını görebildiği ölçüde insandır...
Eğer Hakan Günday okumayı seviyorsanız, Zamir kesinlikle kaçırılmaması gereken eserlerinden biri. Yalnızca okunan bir roman değil, aynı zamanda da uzun süre zihinde kalacak bir deneyim olacaktır. Çünkü bir çocuğun ya da bir insanın hikâyesinden çok, dünyanın adaletsizlikleri karşısında savrulan tüm insanların hikâyesine de tanık olacaksınız...
𝙎𝙤𝙣 𝙤𝙡𝙖𝙧𝙖𝙠,
"Bazı insanlar bir ülke arar kendine, bazıları bir ev... Bazılarıysa yalnızca ait hissedebileceği bir insanlık."
Kitapların ve gökyüzünün eşlik ettiği güzel günler diliyorum.Aşkın peşinde kaybolmak…
Tarık Tufan’la tanışmamış herkes bir an önce tanışmalı diyorum. Bu kadar kalbe işleyen roman yazmak herkesin harcı değildir.
Annesinin ölümünün ardından kendi benliğini tamamen silmek isteyen bir adamın hikayesini anlatıyor kitabımız. Kahramanımız yas sürecindeyken bir kadınla tanışıyor ve tüm benliğini bu kadının hayali şekillendiriyor. İnsan yastayken ne yaptığını bilemez ya tam olarak öyle bir şey. İçinden yeni bir adam doğuyor eskini tamamen geçmişe gömüyor. Babası ise dergahı tarafından çok sevilen bir şeyh, ne yapsa oğlunu yolundan döndüremiyor, döndüremeyeceğini de biliyor. İkisi de kendi aşklarının peşinden hayatlarını sürdürüyorlar.
Kitabın sonuna eksik kalmış yazanlar olmuş, hayır ben öyle düşünmüyorum; böyle bir kitabın, böyle bir aşkın ancak böyle bir sonu olurdu diyorum.
Ben sanırım Tarık Tufan ne yazsa okurum artık o moddayım. İçindeki tasavvufi hikayeler beni gerçekten etkiledi. Kitaplarına böyle öyküleri öyle güzel yediriyor ki insanı tam anlamıyla büyülüyor. Kitaplarının arasında en sevdiğimi bu sebeple seçemiyorum, kendisinden okuduklarımın hepsinin yeri ayrı bende.