Vicdan azabı diye bilinen bir tabir var. Bu tabirdeki “azap”bebekliğimden beri doğal bir şekilde,vicdanımın bir tarafında büyüyerek,iyileşmekten uzaklaşıyor ve sadece derinleşerek, kemiklerime kadar her gece değişen bir cehenneme dönüşüyordu.
Cesareti, özgüveni ve kuvveti hep akıldan uzakta, cehalette, delilikte, fedailikte buluyoruz.
Sayfa 202
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Vicdanımız başkalarına verilen acının hiç farkına varmaz, ta ki bize de acı verdiği bir noktaya ulaşana dek.
Büyüyünce doktor olmak isteyen çocuklar, büyüyünce cellat oldular. Mirasları için anne ve babalarını, kalpleri için sevgililerini, ilkeleri için kendilerini öldürdüler.
insan, bilmediği bir sey olunca önce
korkmaya meyillidir.
