bunlar babadan oğula nesil herhalde.mp4·216 syf.·
7/10
2026 19. kitabı
Kitabın en can alıcı özelliği kötülüğün kaynağına dair rahatlatıcı hiçbir açıklama sunmaması. Okuru teselli etmek yerine onu insan doğasının en huzursuz edici ihtimallerinden biriyle baş başa bırakıyor.
SPOILER ALERT
İnsan doğası, annelik, kalıtım ve ahlak üzerine karanlık bir düşünce deneyi diyebiliriz. "katil kim?" hikâyesi gibi başlasa da olaylar çok daha farklı bir form kazanıyor ve "sevgi koşulsuz mudur, yoksa ahlaki gerçeklik karşısında bir noktada yetersiz mi kalır?" sorusuna dönüşüyor. March, kötülüğün biyolojik olarak aktarılabileceği ihtimalini gündeme getiriyor.
Canavarın yüzünü tanımak kolaydır; zor olan, onun son derece sevimli bir çocuğun yüzünü taşıyabileceğini kabul etmektir.
Christine (anne) kabul edecek mi?
banliyö yaşamının sıradanlığı içinde ilerleyen 216 sayfa.
Yapma Ophelia öleceksin…Kitap Alıntısı
Puan vermedi
400 yıl önce yazılmış dizelerin bugün bize hala bir şeyler söyleyebilmesi ne acayip. O günden beri aklımdaydı başta Hamlet olmak üzere,Shakespeare külliyatını daha önce okuduklarım da dahil olarak baştan bir hatmetmek. 400 yıl önce yazılmış şeyler bugün hala bunca geçerliyse, bana zamanında anladığımın ötesinde yeni bir şeyler söyleyecekleri de kesin.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
William Shakespeare’in en ünlü trajedilerinden biri olan Kral Lear, yaşlanan Kralın, krallığını üç kızı arasında paylaştırmaya karar vermesiyle başlar. Kızlarından kendisini ne kadar sevdiklerini ifade etmelerini isteyen Lear, büyük kızı Goneril ile ortanca kızı Regan’ın sahte ve abartılı övgülerine inanırken, dürüst davranarak sevgisini gösterişli sözlerle dile getirmeyi reddeden en küçük kızı Cordelia’yı mirastan mahrum edip sürgüne gönderir. Ancak zamanla Goneril ve Regan’ın gerçek yüzleri ortaya çıkar ve babalarına acımasızca davranırlar. İhanet ve pişmanlık içinde akıl sağlığını yitirmeye başlayan Lear, sonunda Cordelia ile barışsa da hikâye ölüm ve yıkımla son bulur. Kitap, güç ve iktidarın yozlaştırıcı etkisi, aile ilişkileri ve ihanet, gerçeği görememe, delilik ile bilgelik arasındaki ince çizgi, adalet ve insan doğası gibi konuları ele alır.
Kral Lear
William Shakespeare
Kral Lear
William Shakespeare
Kitaba başlarken Küçük Kadınlar’dan esinlenildiğini bildiğim için beklentim yüksekti. Özellikle ilk yarısında o sıcak aile atmosferini, kız kardeşler arasındaki bağı ve karakterlerin hayata tutunma çabasını keyifle okudum. Duygusal ama abartısız bir anlatımı var; insanı yormadan içine çekiyor.
Dört kız kardeşin dinamiği gerçekten kitabın en güçlü tarafı. Aralarındaki dayanışma, kıskançlık, kırgınlık… Hepsi oldukça gerçekçi. William karakteri de hikâyeye farklı bir boyut katıyor. Özellikle geçmişi ve iç dünyasıyla ilgili kısımlar bence daha etkileyiciydi.
Ama ikinci yarıda tempo belirgin şekilde düştü. O ilk bölümdeki akıcılık ve merak hissi yerini daha durağan, uzayan bir anlatıma bıraktı. Bazı duygusal yüzleşmeler gereğinden fazla uzatılmış gibiydi. Açıkçası sonlara doğru okuma isteğim biraz azaldı.
Genel olarak bakınca, duygusal derinliği olan ama temposu dengesiz bir roman. İlk yarısını çok sevdim, ikinci yarısında ise biraz zorlandım. Aile hikâyelerini ve karakter odaklı romanları sevenler için güzel bir seçenek ama baştan sona aynı heyecanı koruyan bir kitap değil. Benim için iyi başlayıp ortalama biten bir okuma oldu.
Elimde bu güzel çiçekleri tutarken, Kötü Tohum'un kapağındaki o sessiz canavarı ve onu yetiştiren annenin çaresizliğini düşünüyorum.
Çiçeklerin kırılganlığı ile Rhoda'nın merhametsizliği arasındaki uçurum...
Bir anne için, dünyadaki en büyük sevgi nesnesinin, aynı zamanda en büyük korku kaynağına dönüşmesini izlemekten daha acımasız ne olabilir?
Christine'in çaresizliği, sadece kızını koruyamaması değil, onu kimden koruması gerektiğini—kendisinden—keşfettiği andır. 'Bu ateşi ben mi yaktım?' sorusu, çiçeklerin kokusunu bile kül ediyor.
Ahhh canım anne bu çiçekler içindeki yangına
Güzel Yaşam Kılavuzu·284 syf.·
8/10
2026 21. kitabı
Kitabın temel amacı, insanın daha huzurlu, daha dengeli ve daha tatmin edici bir yaşam sürmesinin yollarını göstermektir. Irvine bunu yaparken antik Stoacı filozofların öğretilerini modern hayatın sorunlarıyla ilişkilendirir.
Sıkça vurgulanan bir diğer düşünce; başkalarının onayına bağımlı yaşamamaktır. Hepimiz çoğu zaman çevremizden takdir görmek isteriz ve mutluluğumuzu başkalarının değerlendirmelerine bağlarız. Ancak başkalarının düşünceleri sürekli değişebilir. Bu nedenle Stoacılar, kişinin ününe veya dışarıdaki insanların fikirlerine değil, kendi karakterine odaklanmasını önerir. Önemli olan insanların sizi nasıl gördüğü değil, gerçekte nasıl bir insan olduğunuzdur.
Stoacılığın en önemli düşüncelerinden biri, kontrol edebildiğimiz ve edemediğimiz şeyleri birbirinden ayırmaktır. Biz davranışlarımızı, kararlarımızı, düşüncelerimizi ve çabamızı kontrol edebiliriz. Ancak insanların bizim hakkımızda ne düşündüğünü, ekonomik koşulları, geçmişte yaşananları ya da hayatın birçok beklenmedik olayını kontrol edemeyiz. İnsanların büyük kısmı enerjisini kontrol edemediği şeylere harcadığı için sürekli stres ve hayal kırıklığı yaşar. Stoacılar ise dikkatimizi kendi davranışlarımıza ve seçimlerimize yöneltmemizi öğütler.
Yazar ayrıca mutluluğun sürekli “heyecan ve haz” peşinde koşmakla elde edilemeyeceğini savunur. Günümüzde insanlar mutlu olmak için sürekli yeni deneyimler, yeni başarılar ve yeni kazanımlar aramaktadır. Stoacılara göre ise gerçek amaç iç huzur ve zihinsel dinginliktir. Hayatın iniş çıkışları karşısında sakin kalabilmek, her zaman mutlu olmaktan daha değerlidir. Çünkü mutluluk geçici olabilir, ancak karakter ve iç denge daha kalıcıdır.