İpek YILDIZ
@y_ipeek
Antakya
23 Haziran
15 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Evet, yeni bir kitabın kapağını daha kapattım ama içimde çok karışık hisler var. Mehmet Rauf karakterlerin duygularını öyle bir işlemiş ki, okurken kendimi o atmosferin içinde buldum. Bu belki de benim olayları fazla içselleştiren yapımdan kaynaklanıyor. Ancak dürüst olmak gerekirse, kitabın beni çok yoran ve "artık yeter" dediğim yanları da çok oldu.
Betimlemeleri normalde seven biri olmama rağmen, bu kitapta M. Rauf'un sürekli tekrara başvurması beni bir noktadan sonra gerçekten baydı. Bazı bölümler o kadar amaçsızca uzatılmış ki, sanki aynı yerde sayıyormuşum gibi hissettim. Betimleme sevmeyen birinin bu kitabı bitirmesi biraz zaman alacaktır. Çünkü beni bile bu kadar yorduysa başkasını hayli hayli yoracaktır.
Suat ve Necip'in yaşadığı yasak aşk zaten tasvip ettiğim bir durum değil ama ben daha çok o psikolojik derinliğe odaklanmaya çalıştım. Yine de yer yer karakterlere çok kızdığım oldu. Kitabın sonu ise pat diye geldi, tam bir şaşkınlık sebebiydi. "Ne oluyoruz ya? Nasıl yani?" dedim. O kadar sayfadan sonra finalde bu kadar aceleye getirilmiş ve aniden bitmiş olması bence büyük bir eksiklikti..
Reklam
Ahh, ne kitaptı ama...Edebiyat
İçimizdeki Şeytan'ın ardından bitirdiğim Mai ve Siyah, beni kelimenin tam anlamıyla derin bir kederin içine sürükledi. Mai bir geceyle başlayıp siyah bir gecede son bulan ne hikayeydi ama...
Halit Ziya Uşaklıgil'in bu eseri, edebiyat tutkusu olanların asla sıkılmayacağı, her satırı ustalık kokan muazzam bir başyapıt. ️
Ahmet Cemil'in o "mai" hayallerinin simsiyah bir hüsranla bitmesi gerçekten çok dokunaklıydı. Hepimiz bir ümitle yaşarız ama bazen öyle anlar geliyor ki hayallerimizin heba oluşunu izlemekten başka çaremiz kalmıyor. Ahmet Cemil'in iç dünyası o kadar güzel anlatılmış ki; onunla beraber hayallere dalıp, arkadaşı ile nasıl "Mai ve Siyah" olduklarını iliklerinizde hissediyorsunuz.
Hele o kız kardeşinin ellerinin arasından kayıp gitmesi... O veda sahnesinde gözyaşlarımı tutamadım. Kitabı tamamen bitirip kapağını kapattığımda bile hala ağladığımı fark ettim. Ne edebi, ne derin bir eserdir bu...
Kesinlikle herkesin hayatında bir kez okunması gereken kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
Kitap boyunca Ömer'in gelgitlerini, hatalarını ve her defasında suçu "içindeki o şeytana" atışını gördüm. Ancak son sayfalara geldiğimde anladım ki, o şeytan aslında Ömer'in ta kendisiydi; iradesizliği, korkaklığı ve dürüst olamayışıydı. Son 5 sayfayı gözyaşlarımla okurken şunu anladım: İnsan en çok kendinden kaçamıyor. Ömer'in vedası, aslında bir adamın kendi yenilgisini kabul edişinin en hüzünlü haliydi. Macide'yi Bedri gibi sağlam bir karaktere emanet ederken, aslında kendine dair tüm umutlarını da o odada bırakıp çıkmıştı. O gözyaşlarım, Ömer'in asla olamadığı o "güçlü adama" duyulan bir acıydı aslında..
