Duydum bana sevgin dünya kadarmış,
Anladım dünyanın dar olduğunu.
Gel yalanlar söyle, seni sevdim de.
Gidiyor olsanda sana geldim de.
Doğruyu söyleme günün birinde,
Söyleme ellere yar olduğunu...
İnandığım bütün yalanlar tek tek önüme serilince ne yapacağımı şaşırdım. Hiç öğrenmesem daha iyiydi belki. Ama insanın kendine söylediği yalanların da bir miadı var. Katı olan her şey buharlaşıyor, hayata tutunmak için inanmaya mecbur kaldığımız bütün yalanlar günü gelince açığa çıkıyor. Ve sonra biz ölmüyoruz. Daha kötü bir şey oluyor. Öğrendiklerimizle yaşamaya devam ediyoruz.
Sırlar yalnızca onları henüz bilmeyen insanlar için sırdır. Paylaşıldıklarında yalana dönüşebilirler; tırtılların kelebeğe dönüşmesi gibi güzel yalanlar da çok, çok uzaklara uçabilirler.