Avukat Refet Bey'in evi, Keçikapı'dan Talas Caddesi'ne çıkan kestirme yolun üzerindedir. Kayseri'de eşine az rastlanan ahşap bir yapı. Kenarları fırlamış; yüz tahtaları kararmıştır. Kapının numarası Arap rakamlarıyla yazılmış. Su, elektrik plakaları Türkçe. Damın bir ucunda bir at nalı, bir boynuz, bir çift mavi boncuk sarkar. Geçmişte yangın tehlikesi geçirmiş saçaklar, kopuk kopuk, kömürleşmiş. Pencereler dar, perdeler sımsıkı örtülüdür.
TALAN
Güzel de çirkin de fâni dünyada
Doğarmış, büyürmüş, viran olurmuş
Sevda denen yangın meğer sonunda
Gözyaşıyla dolu hicran olurmuş
Dostlar ayrılırmış yüze bakar da
İzleri kalırmış hatıralarda
Ümitler yeşerir her ilkbaharda
Sonbahar gelince duman olurmuş
Gülleri açınca gönül bağının
Zehri bal kesilir Leylâ dağının
Mevsimi geçince cilve çağının
Hayaller, yeminler yalan olurmuş
Issız köşelerde yalnız başına
Zavallı girermiş en son yaşına
Konulunca o musalla taşına
Kendi evi bile yaban olurmuş
Bir ömür gariban, mahzun, derbeder
Mü'minse, mezarda bitermiş keder
Mutlulukla gelip acıyla gider
Kalanların hepsi talan olurmuş
Reklam
Bana öyle geliyor ki bunca gülünçlük arasındaki en gülünç şey, bu dünyada meşgul olmak, aşına, işine koşturan bir adam olmak. Bu yüzden ne zaman kritik bir anda bir işadamının burnuna sinek konduğunu, işadamınınkinden daha büyük bir aceleyle yol alan bir arabanın adamın üstüne başına çamur sıçrattığını, adamın önündeki köprü kalkarken beklemek zorunda kaldığını ya da çatıdan düşen bir kiremidin adamı öldürdüğünü görsem katıla katıla gülerim. Kim gülmez ki? Zırıl zırıl meşgul bu adamların başardığı şey nedir? Evinde yangın çıktığında şaşkınlıktan evdeki şömine maşalarını kurtarmaya çalışan bir kadından hiçbir farkları var mı? Hayatın büyük yangınından kurtarabildikleri bir şey var mı gerçekten?
(Ya/Ya Da, 1843)
Aynadaki Yangın
"Ama deniz kabuğu kıyıya vurmayı tercih etti."
"Deniz kabuğu kıyıya geldi çünkü yosunlardan kurtulmak zorundaydı," diye fısıldadım.
"Yanlış," dedi Kartal, gözlerime daha derin bakıyordu şimdi. "Deniz kabuğunun yeri zaten kıyıdır."
"Sen kıyı mısın?" Aslında onu bir Anka kuşuna benzetmiştim, bir kıyıya değil. Hatta sızlayan ateşten kanatlarını hâlâ görebiliyordum, kanatlarının etrafından zift renginde kan damlıyordu.
"Belki de kıyıya vurmak için savaştığın yosunumdur."
"Ama ben buradayım," dedim. "Kendi isteğimle. Bu seni nasıl yosun yapar?"
"Deniz kabukları, yosundan kurtulduğunu sansa bile kaçarken yosundan mutlaka bir parça koparır, kıyıya onunla çıkar." dedi. Kartal kül tablasında duran sigarasına uzanırken. "Bir parçamı deniz kıyısına taşıman gerek, Lavinia."
Normalde vücudumuz, içinde gerçekleşen sıcaklık artışlarını terleme aracılığıyla azaltmaya çalışırdı. Ama adamın içinde nükleer bir yangın olduğu için bu ateşi uzaklaştırmaya hiçbir ter bezinin gücü yetmezdi. O nedenle gözyaşları da bu ateşi uzaklaştırmak için yardımına koşmuştu.
Üçüz paşalar kaçmış ve memleketi alevler içinde bıraktıktan sonra, uzaktan yangın seyirciliğine çıkmışlardır.
Reklam
Reklam