yêşim
@yesimkarakus3
bazen kaybolmak ister
...
17 Eylül Üni/Edb
133 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
LeninFelsefe-Düşünce
kitap lenin'in marksizme ve devlet mefhumuna bakış açısını çok net aktardığı, basit ve akıcı nitelikteki bir eser. lenin ve bolşeviklerin 1917 içerisindeki siyasi şartlara ve menşeviklerle sosyalist devrimcilerin sisteme eklemlenmesine verdiği tepkileri de görebilme şansını sunuyor. yazılma dönemi ağustos-eylül 1917, kıvılcımlı bir dönem. lenin kaçak hayatı yaşarken kaleme almış. sürecin içerisindeki kitaplar bu önemli tarihsel dönemeçlerde çok değerlidir bana göre. misal aynı konuda troçki'nin o sene yazdığı yazılardan oluşan 1917 yılı kitabını da meraklılarına öneririm.
kitaptan rahatsız olduğum tek nokta ise lenin'in kitapta çok tekrara düşmesi. öğretmen edası ile yaklaştığından düştüğünü varsayıyorum bu tekrarlara. gramsci gibi anlaşılmaz ve zor bir dil kullanacağına tekrara düşsün tabi. anlaşılmamayı şiar edinen yazarların safında görmemek kendisini insanlık için önemli bir adım
Reklam
kitap, yaklaşık bir yıldır kitaplığımda duruyordu. iki yıl evvel "aylak adamı" okuduktan sonra sıra ona gelmişti fakat bir türlü kendimi hikayeye adapta edememiştim. bu süre zarfında belki beş kez elime almış, okumaya başlamış, ve yalnızca birkaç sayfa sonra kapağı kapatıp geri rafa kaldırmıştım kitabı. en sonunda, üç gün önce, niyet ettim: «ne olursa olsun bu sefer okuyacağım kitabı!» dedim. kitabı okuyacak, ve hemen ardından ömer kavur'un aynı adlı uyarlamasını izleyecektim. ve sözümü yerine getirdim, kendime verdiğim ödevi teslim ettim. bu sıralar, «yapıtta "bir yönüyle" ele alınabilecek bir şey bulabilir miyim acaba?»nın derdindeyim çok geçmeden, zebercet'in bir yeraltı edebiyatı kahramanına yakışır özellikleri düştü aklıma. hem kitabı hem filmi üzerine düşünmeden önce hem de sonrasında, insanların zebercet'e bir "solucan"a bakar gibi baktıklarına tanık oluyorum. fakat tuhaf bu; çünkü zebercet'in solucanlıkları aslında, bir yönleriyle, insanların ortak paydalarıydı. bunlar, geçirdiğimiz evrimlerimizin üzerimizde kalan izleriydi. insanların zebercet'i "gülünç bir şey ya da acı veren bir utanç" olarak görmeleri, gerçekten de hakkaniyetli bir tutum muydu? değildi elbet. yusuf atılgan'ın bilinç akışı tekniğini kullanmasından dolayı bir çırpıda bitirmesi o kadar kolay olmadığını düşünüyorum. en iyi psikolojik romanlardandır. zebercet'in sürrealist hikayesi aslında yalnızlığın en güzel sembolüdür de. önce kitabı okuyup sonra filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. ha son olarakta can yayınlarında kitabın kapağını o şekilde basmalarina anlam veremedim kapaktan kitabın sonunu tahmin edebiliyorsunuz.
