yêşim
@yesimkarakus3
bazen kaybolmak ister
...
LeninFelsefe-Düşünce
kitap lenin'in marksizme ve devlet mefhumuna bakış açısını çok net aktardığı, basit ve akıcı nitelikteki bir eser. lenin ve bolşeviklerin 1917 içerisindeki siyasi şartlara ve menşeviklerle sosyalist devrimcilerin sisteme eklemlenmesine verdiği tepkileri de görebilme şansını sunuyor. yazılma dönemi ağustos-eylül 1917, kıvılcımlı bir dönem. lenin kaçak hayatı yaşarken kaleme almış. sürecin içerisindeki kitaplar bu önemli tarihsel dönemeçlerde çok değerlidir bana göre. misal aynı konuda troçki'nin o sene yazdığı yazılardan oluşan 1917 yılı kitabını da meraklılarına öneririm.
kitaptan rahatsız olduğum tek nokta ise lenin'in kitapta çok tekrara düşmesi. öğretmen edası ile yaklaştığından düştüğünü varsayıyorum bu tekrarlara. gramsci gibi anlaşılmaz ve zor bir dil kullanacağına tekrara düşsün tabi. anlaşılmamayı şiar edinen yazarların safında görmemek kendisini insanlık için önemli bir adım
Reklam
kitap, yaklaşık bir yıldır kitaplığımda duruyordu. iki yıl evvel "aylak adamı" okuduktan sonra sıra ona gelmişti fakat bir türlü kendimi hikayeye adapta edememiştim. bu süre zarfında belki beş kez elime almış, okumaya başlamış, ve yalnızca birkaç sayfa sonra kapağı kapatıp geri rafa kaldırmıştım kitabı. en sonunda, üç gün önce, niyet ettim: «ne olursa olsun bu sefer okuyacağım kitabı!» dedim. kitabı okuyacak, ve hemen ardından ömer kavur'un aynı adlı uyarlamasını izleyecektim. ve sözümü yerine getirdim, kendime verdiğim ödevi teslim ettim. bu sıralar, «yapıtta "bir yönüyle" ele alınabilecek bir şey bulabilir miyim acaba?»nın derdindeyim çok geçmeden, zebercet'in bir yeraltı edebiyatı kahramanına yakışır özellikleri düştü aklıma. hem kitabı hem filmi üzerine düşünmeden önce hem de sonrasında, insanların zebercet'e bir "solucan"a bakar gibi baktıklarına tanık oluyorum. fakat tuhaf bu; çünkü zebercet'in solucanlıkları aslında, bir yönleriyle, insanların ortak paydalarıydı. bunlar, geçirdiğimiz evrimlerimizin üzerimizde kalan izleriydi. insanların zebercet'i "gülünç bir şey ya da acı veren bir utanç" olarak görmeleri, gerçekten de hakkaniyetli bir tutum muydu? değildi elbet. yusuf atılgan'ın bilinç akışı tekniğini kullanmasından dolayı bir çırpıda bitirmesi o kadar kolay olmadığını düşünüyorum. en iyi psikolojik romanlardandır. zebercet'in sürrealist hikayesi aslında yalnızlığın en güzel sembolüdür de. önce kitabı okuyup sonra filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. ha son olarakta can yayınlarında kitabın kapağını o şekilde basmalarina anlam veremedim kapaktan kitabın sonunu tahmin edebiliyorsunuz.
her sol görüşlü insan bilir ki fikirlerinin tam oturmasi icin ilk önerilen kitaptir :) wikipedia'da bu kitabın 1980 darbesi sonrasında türkiye'de ilk yasaklanan kitap olduğuna dair ilginç bir bilgi mevcut.
eski bir komünist olan politzer'ın kitapta verdiği örnekler tabii ki hep marx'la ilgili ve yanlıdır. ancak, piyasadaki diğer diyalektik kitapları arasında en anlaşılabilir olanı diye düşünüyorum. hatta kitapta "diyelim ki bir idealistle karşılaştınız, onun fikirlerini nasıl çürütürsünüz haydi hep beraber inceleyelim" biçiminde cümlelere bile rastlayabilirsiniz. tabii burada bahsedilen idealizm ahlaki idealizm değil. berkeley'in ortaya attığı maddenin var olmadığı ve tanrının madde fikrini bizim fikirlerimizde yarattığı düşüncesini referans alan felsefi idealizm. sonuç olarak kitap, nasıl materyalist olunur, bir materyalist gibi bir marksist gibi nasıl düşünülür bunları anlatıyor. o yüzden kitabın kapağına aldanmamak gerekiyor.
2015 yılında semerkant romanı vesilesiyle tanıştım yazar amin maalouf ile. zorunlu olarak okutulan kitap, o yaşa kadar adını duyupta hic arastirmamiş olmanın hüznü ile –ne yazık ki- ömer hayyam ile tanıştırmıştı beni. tabii nizam’ül mülk ile ve de felsefesini sonradan öğreneceğim hasan sabbah ile… doğu’nun limanlarını ilk o zaman duymuştum hocamdan. amin maalouf’un en güzel kitabıymış. şimdi yıl 2020, ancak okuma fırsatı bulabildim. ama tembelliğimden, ama üşengeçliğimden ve de ilgisizliğimden… simdi spoilere gelelim...roman, osmanli bir asilzade olan isyan kitapdar'ı anlatıyor. doğumundan çok önce anlatmaya başlayıp, o ana kadar devam eden bir yaşam öyküsü. babası kitapdarın isyancı kişiliği nedeniyle çocuğuna isyan ismini koymasıyla aslında yaşamı şekilleniyor. babası bir devrim önderi, isyanci bir oğlu olmasını beklerken paris'e doktor olarak gidiyor
aslında olayı burada özetlemeye gerek duymuyorum lakin, okurken incendies filmi de aklıma gelmiyor değil o lübnan da savaş zamanında geçen acıklı bir filmi, bu ise isyanı, özlemi, aşkı, ayrılığı ve kavuşmayı anlatan romandı.
oğlak yayınlarından okuduğum ve içinde bulunan dini eleştiriler, dönemin papa’sına yaptığı göndermeleriyle dante’nin idamına sebep olan kitaptır. eğer rekin teksoy'un o uzun ve ayrıntılı notları olmasaydı ben bu kitabı anlayamazdım. sanırım en keyifli okuduğum kısım cehennemdi. arafta hakikaten arafta kalıp cennette nedense okumakta zorlandım. ama kime baksam insanların aklında cehennem kalmış. o yüzden bana özgü bir sorun değil galiba. bence eserde' de dante'nin esas amacı öte dünya ziyaretini bahane ederek o zamanların kaotik italya'sını sosyo-politik düzeyde kavramaktır. kirli ilişkileri, savaşları, iktidar oyunlarını katederek safını belli eder.
ağır mı ağır bir eser ama benim için muhteşem bir yolculuktu. bence gözünüz korkmasın.
Reklam