Gecenin Çobanlarıİnsan ve Duygular
Yorumum #spoiler içerir.
kitaba hevesle başladım özellikle karakterleri ayrıntılı anlayışı ile bu ne ta kardeşim başkası ortam tasviri yapar Amado işi insana evirmiş diye düşündüm. Sonra Martim Onbaşı ile Marialva’nın evliliği baya ilgi çekici geldi hele Marialvanın fettanlıklarını şaşkınlıkla okudum.
İkinci bölümde yeter be kardeşim bırak ogumları ben vaftiz edeceğim dedim yıldım resmen.
3. Bölüm ise mülkiyet hakkı, hakkı gasp etmeler üzerine enteresan bir bölümdü.
Bunun üzerine 2 kitap oldum ve geriye dönüp bakınca belki çoğu insanın iç yüzünü sakladığı birçok konuyu cinsellik, alkol düşkünlüğü , kumar ve benzeri konuları alttabaka diye tanımlanan insanlar üstünden çok cesurca anlattığını düşünüyorum.
Ah be Nazan!
Dikkat! Spoiler içerir!
Yazılan diğer incelemeleri okudum, demek istediklerim eşsiz cümleler ile ifade edilmiş.(Yazım dili,toplum incelemesi,yeşilcam tadında okunması) Benim eklemek istediğim bir kaç husus var.
1. Nazan! Yeter kadın, bir yerde kendine gel artık, bir yerden sonra insan akıllanır. Saçımı başımı yoldum, yıldım resmen. Yanımda, yakınımda olsan şöyle omuzlarından tutup sarsardım.
2. Diğer incelemelerde bahsedilmeyen ama bence önünde saygı ile eğilinmeyi hak eden bir karakter var: Neriman-nam-ı diğer Jale. Duruşu, cevapları, çözümleri derken Haldun'u bu kadar sevip sarması Kraliçedir kendisi.
3. Prensip sahibi denilen Mazhar'a bak sen! Peh! Beter ol.
Çokca sinirlendiğim, bazı yerlerde boğazımda düğüm oluşturan, yeri gelince oh be sana müstehak dediğim, baya baya yaşadığım hatta bazen ay yok içim kaldırmayacak deyip okumayı durdurduğum bir kitap oldu. Ah be Nazan, yavruna cesur olamadın ölürken cesur olsaydın!
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Zart ZortEdebiyat & Roman
Öncelikle bu yorumum boool bol spoiler ve küfür içerebilir, okumaya başlamadan önce gardınızı alınız. Ve şunu da söylemek isterim ki, eğer büyük bir Ediz veya Öznur fanıysanız rica ederim yorumumdan uzak durun, benim başımı belaya sokmayın. Sizinle uğraşamam. Teşekkürler.
BİTTİ!
ALLAH'IM, BİTTİ. SANA ŞÜKÜRLER OLSUN!
ÇOK AFEDERSİNİZ, AMA BU KİTAP HARBİDEN KIÇIMDAN KAN ALDIRDI!
27 yaşındayım, kendime daha önce hiç böyle bir eziyette bulunmamıştım. Kendimi mazoşist gibi -gerçi her zaman biraz mazoşist olduğumu biliyordum da, bu çok ileri seviye oldu- hissediyorum. Ve ayrıca, buradan Arzu arkadaşıma seslenme gereğinde hissediyorum kendimi, zira beni bu kitabı okumaya o sürükledi. Senden alacağım var kızım, yazdım kenara. Ki beraber başladığımız bu yolda beni yarı yolda bırakmıştır, bunu da şöyle kıyıya köşeye eklemek istedim.
Yani bir kitap ancak bu kadar acı verici olabilirdi. Gerçekten fiziksel olmasa bile, psikolojik olarak tüm bedenimin ağrıdığını hissediyorum. Kitap boyunca o kadar sinirden kastım ki kendimi, kitabı elime alıp birkaç bölüm okuduktan sonra sürekli bir ara verme gereği hissettim kendimde. Kaldı ki, 814 sayfanın bariz bir şekilde 500 600 sayfası falan çöp. Yani kağıt israfından başka hiçbir şey değil. Yazar o kadar çok geçmişe gitmiş ki, gerçekten okurken boğuldum. Kitabın yarısına gerçekten okuyarak, hiçbir yeri atlamadan gelmeye çalıştım. Ama baktım bu asla böyle olmuyor, atlayarak okumaya başladım.
Kitap söylediğim gibi çok fazla gereksiz uzundu ve kitabın içinde o kadar elle tutulur bir şey olmuyordu ki resmen delirdim. Öncelikle kitabın tamamen içine girip eleştirilerime başlamadan önce bir şeyi söylemek istiyorum. Öznur Yıldırım kalemi kötü olan birisi değil, yani gelecek vaad edebilecek bir yazar olabilir kendisi. Olabilir diyorum, eğer
Merhabalar, bugün sizlere rastgele bir şekilde kütüphaneme dahil olmuş ve yazarın ilk defa kalemiyle tanıştığım kitabıyla geldim.
Aslında iki seriden oluşmakta ve normalde bir yazarın kitaplarını peş peşe okumam fakat çıtır çerezlik diye adlandırdığım türden olduğu için ard arda okuyup kısa yorumlar yaparak bitirmek istedim.
Yazar bütün klişeleri kitabında bir araya getirmiş nasıl mı? Hani denir ya bütün hikaye ya birinin kasabaya gelmesi ya da kasabadan ayrılmasıyla başlar. Bizim Hikayenizde ise Jack Hollaywood'un gözde oyuncularındandır özel hayatında yaşadığı sorunla kafasını dinlemek için bir kasabaya gelir. İşte orada kendi halinde olan, ilişkilerden uzak yaşayan Keri Ann ile tanışır. İlk tanışmayla hissedilen elektrğk4uzak durma çabalarına rağmen beklenilen uzakta değildir. İnişli çıkışlı ilişkileri, Hollaywood dünyası, eski bir kız arkadaş ve ikilinin adını tam olarak koymadığı ilişkileri...
Aslında bir iki kilişe daha var ama onu söylemeyeyim eski kız arkadaş ile ilgili yani tamda beklediğim gibi oldu her şey. Kitabı okurken ne olacağını biliyorsunuz, Keri Ann bir yıkım yaşıyor o an ondan hoşlanan bir adam çıkıyor. Cidden artık hiç bir yazar şunu yapmasın, gerçekten yıldım! Hani ben başkasının acısını yaşarwkn yanımda beni seven birini arkadaş olarak bile durmasını istemem ona umut vermek, bir nevi beni bekle der gibi oluyor ve o kişi ortalığı karıştırabilir. Ve Keri Ann'in düşüncelerini okurken başıma ağrılar girdi resmen. Evet kitap su gibi okunup gidiyor, aslında uzun süredir aralıklarla bu tarz kitapları okudukça doyma noktasında olunca insan başka şeyler arıyor, aynı tarz da okuyunca her şey gözede batıyor olabilir tabi...
Güzel bir tarihi aşk okuma umuduyla başladığım tüm kitapların bu kadar kötü çıkması hakkında... Yıldım gerçekten ya.
Yazar alışılmışın dışında karakterler yazayım da kitabım farklı olsun demiş muhtemelen ama Rose'un genelevde çalışıyor olması dışında kitapta alışılmışın dışında hiçbir şey yok. Ki bu, çok sıra dışı bir durum bile değil zira bu konuyu işleyen başka kitaplar da var. Ayrıca yazar bu mevzuyu başarılı da işleyememiş.
Sonra karakterlerini de çok tutarsız yazmış. James para karşılığı bir ilişki yaşamayı çok aşağılayıcı buluyor ve Rose'un yanına farklı bir niyetle gidiyor sözde. Ama ikinci gidişine kadar. Sonrasında düşünceleri aniden yön değiştiriyor hatta malum teklifi yapacak kadar farklı biri oluyor. Yahut karısına karşı çok pısırık biriyken yaşanan bir olayın üstüne bir anda baskın yönü ortaya çıkıveriyor. Bunlar hangi ara oluyor? Bilmiyoruz. 400 küsür sayfalık kitapta karakter gelişimi diye bir şey yok çünkü.
James'in baskın yönünün ortaya çıkışı da çok komikti bu arada. Adam resmen tüm hayatını kardeşi uğruna yok saymış ama meğer yok saymasa da olurmuş. Çünkü biraz düşünse bulabileceği başka çıkar yollar varmış ama niyeyse düşünme işini yapmaya gerek duymadığı için bu kolay yola da erişememiş. Hayatımı durduk yere zorlaştırma seviyem: James.
Rose desem, aklımda mâlum fedakarlığı dışında hiçbir özelliği kalmayan bir karakter. O da fedakarlık mı, tartışılır. Başka insanlar adına kararlar alıyoruz da bu kararların o insanlara nasıl yükler yükleyeceğini hiç düşünüyor muyuz acaba? Rose bu yolu kardeşi için seçmiş ama bir seçim hakkı olsa Dash buna razı olur muydu? Hiç sanmam. Belki sokakta kalmayı bile tercih ederdi ama sırf kendi refahı için ablasının bunları yapmasını istemezdi bence.
Dash demişken, o mevzu da çok üstünkörü geçildi. Gerçi tüm yan
Yorumİnceleme
#kitapyorumu #yaralasar
Selam yıldızlarım! Bugün “YaralaSar 2” ile geldim. Kapak bu sefer yeşil olmuş, ki bence mükemmel. Ama cidden sim sevmiyorum ya Cildi çıkartmadan okuduğum tek seri olabilir @maral_atmaca
Kitaba gelirsem de Yankı’dan yıldım. Tabii bu onu çok sevmeme de engel değil. İnsanı aşırı güldürüyor gerçekten. Tabi bir sahnesi var… Oturup ağlayasım geldi resmen. Yankı’nın kendi içinde kişilik bölünmesi yaşaması insanı bazen delirtse de bir şekilde kendini bulabilmesi çok güzel oluyor. Aşırı sinir eden bir karakter değil yani. Fulya mıydı Funda mıydı (kızı bir gram sevmediğim buradan belli) o da zaten ayrı bir şey. Karakter insanı sinir krizine sokuyor adeta.
Alaz Altuğ Sipahi… Ya sen ne mükemmel bir karaktersin. Evet her kitapta erkek karakterlere aşık olduğum doğrudur. Alaz da bu kitapta başı çekiyor. Sonraki kişi de Kuzey. İkisi de Yankı’nın hep yanında ve hep onu koruyorlar. Bir insanın kendini koruyacak birilerinin olması bence güzel ve özel. Yankı’nın ilk kitaptaki gibi hatalar yapmaması da bence daha çok artı içeriyor.
Final… Final beni bitirdi, çünkü okuduklarımı yeniden anımsadım ve gözlerim doldu. Bundan sonraki kısımlarını da biraz hatırladım ve yeniden okumak için sabırsızlanıyorum. Bir an önce 3. kitap çıkarsa daha daha çok sevineceğim. Çünkü bu hikayeyi okumak ayrı bir keyif veriyor insana. Umarım sizde okursunuz.
#maralatmaca #ephesusyayinlari #bookstagram #book #bookphotography #booklover #books #greenbook #yara #yarabandı #sar #yarasa #bat #kitap #kitapönerisi #kitaptavsiyesi #nyksbook #temmuzunkitabı